نیایش بیست و نهم: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است به هنگامی که روزی بر وی تنگ می‌شد. همه موجودات برای ادامه [[حیات]] محتاج روزی هستند. [[قرآن کریم]] می‌فرماید روزی همه موجودات با خداست: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ}}<ref>«بی‌گمان این خداوند است که بسیار روزی‌بخش توانمند استوار است» سوره ذاریات، آیه ۵۸.</ref>. تنگی و توسعه [[رزق]] هم با اوست. او براساس [[حکمت]] روزی را کم یا زیاد می‌کند: {{متن قرآن|إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا}}<ref>«بی‌گمان پروردگارت روزی را برای هر که بخواهد می‌گسترد و (یا) تنگ می‌دارد که او به (حال) بندگانش آگاه بیناست» سوره اسراء، آیه ۳۰.</ref>.

رزق موجودات براساس برنامه‌ای حکیمانه به آنها می‌رسد. اما رزق [[انسان]] به تلاش خودش مربوط می‌شود. او باید [[سعی]] و تلاش خود را به کار بندد و دنبال روزی حلال باشد و چند و چون آن را به [[خدا]] واگذارد. گاهی [[خداوند]] به‌خاطر [[تربیت]] او یا به [[دلیل]] [[آزمایش]]، روزی او را تنگ می‌گیرد. اما انسان [[مؤمن]] بدگمان نشده و به [[پروردگار]] خویش اعتراضی نمی‌کند زیرا می‌داند در این تنگی روزی مصلحتی است که خدا خود بهتر می‌داند.

آن‌گاه به [[آیات]] {{متن قرآن|وَفِي السَّمَاءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ * فَوَرَبِّ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ مَا أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ}}<ref>«و روزی شما و آنچه به شما نوید می‌دهند در آسمان است * پس، سوگند به پروردگار آسمان و زمین که این (سخن) به همان گونه که سخن می‌گویید راستین است» سوره ذاریات، آیه ۲۲-۲۳.</ref> اشاره می‌کند که در آنها روزیِ موجودات تضمینی و حتمی تقدیر شده است و [[دل]] به [[خدا]] می‌بندد: «خداوندا، آن وعده‌ای را که در [[وحی]] خود بر [[پیامبر]] {{صل}} بدان تصریح کرده‌ای و در [[قرآن]] بدان [[سوگند]] خورده‌ای سبب [[قطع]] دل‌مشغولی ما به رزقی که خود آن را تکفل کرده‌ای قرار ده». «خداوندا تو خود گفته‌ای روزی شما و هر چه به شما [[وعده]] شده در [[آسمان]] است و در پی آن سوگند خورده‌ای که سوگند به [[پروردگار]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] که این سخن آن‌چنان که سخن می‌گویید حتمی است ای [[خداوند]] گفته تو راست‌ترین گفته‌هاست و سوگند تو درست‌ترین و [[کامل‌ترین]] سوگندهاست».

این کلمات [[حضرت]] یادآور یک آموزه مهم [[اسلامی]] و [[قرآنی]] است و آن اینکه خداوند همان‌طور که بندگانش را [[آفریده]]، عهده‌دار امر آنها نیز هست و روزی‌شان را تضمین نموده است. البته مقدار این روزی و تنگی و فراخی آن وابسته به [[اراده]] و [[حکمت]] خود اوست. ما نیز [[مکلف]] به تلاش در کسب [[روزی حلال]] هستیم؛ هرچند که قسمی از روزی‌های مقدّر شده و تضمین شده در هر حال به ما می‌رسد و [[کوشش]] بی‌مورد تأثیری در ازدیاد یا کاهش آن ندارد<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش بیست و نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۷۸.</ref>

[[رده:صحیفه سجادیه]]