امین‌السوق: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۳: خط ۳:
== مقدمه ==
== مقدمه ==
امین السوق، منصبی بود که از سوی [[حاکم]] یا [[خلیفه]]، به منظور [[نظارت]] بر امور بازار، به افرادی ذی‌صلاح اعطا می‌شد<ref>ادب القاضی، ج۱، ص۱۳۵؛ نهج السعاده، ج۵، ص۳۵.</ref>. او، می‌توانست در نقش [[محتسب]] نیز ظاهر شود.
امین السوق، منصبی بود که از سوی [[حاکم]] یا [[خلیفه]]، به منظور [[نظارت]] بر امور بازار، به افرادی ذی‌صلاح اعطا می‌شد<ref>ادب القاضی، ج۱، ص۱۳۵؛ نهج السعاده، ج۵، ص۳۵.</ref>. او، می‌توانست در نقش [[محتسب]] نیز ظاهر شود.
[[خیانت]] امین السوق، غیر قابل گذشت و دارای مجازاتی سخت بود؛ چنانکه [[امام علی]] {{ع}}، راجع به [[خیانت]] "[[ابن هرمة]]" - امین السوق آن [[حضرت]] در بازار [[اهواز]] طی ارسال نامه‌ای به [[قاضی]] القضاة آن منطقه "[[رفاعه]]" [[دستور]] العمل لازم، جهت [[مجازات]] شدید وی صادر کرد<ref>دعائم الاسلام، ج۲، ص۵۳۳، کتاب آداب القضا، حدیث ۱۸۹۲؛ السوق فی ظل الدولة الاسلامیه، ج۳، ص۱۷۵.</ref>.<ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۵۲.</ref>
[[خیانت]] امین السوق، غیر قابل گذشت و دارای مجازاتی سخت بود؛ چنانکه [[امام علی]] {{ع}}، راجع به [[خیانت]] "ابن هرمة" - امین السوق آن حضرت در بازار [[اهواز]] طی ارسال نامه‌ای به [[قاضی]] القضاة آن منطقه "[[رفاعه]]" [[دستور]] العمل لازم، جهت [[مجازات]] شدید وی صادر کرد<ref>دعائم الاسلام، ج۲، ص۵۳۳، کتاب آداب القضا، حدیث ۱۸۹۲؛ السوق فی ظل الدولة الاسلامیه، ج۳، ص۱۷۵.</ref>.<ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۵۲.</ref>


== منابع ==
== منابع ==

نسخهٔ کنونی تا ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۹

موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد

مقدمه

امین السوق، منصبی بود که از سوی حاکم یا خلیفه، به منظور نظارت بر امور بازار، به افرادی ذی‌صلاح اعطا می‌شد[۱]. او، می‌توانست در نقش محتسب نیز ظاهر شود. خیانت امین السوق، غیر قابل گذشت و دارای مجازاتی سخت بود؛ چنانکه امام علی (ع)، راجع به خیانت "ابن هرمة" - امین السوق آن حضرت در بازار اهواز طی ارسال نامه‌ای به قاضی القضاة آن منطقه "رفاعه" دستور العمل لازم، جهت مجازات شدید وی صادر کرد[۲].[۳]

منابع

پانویس

  1. ادب القاضی، ج۱، ص۱۳۵؛ نهج السعاده، ج۵، ص۳۵.
  2. دعائم الاسلام، ج۲، ص۵۳۳، کتاب آداب القضا، حدیث ۱۸۹۲؛ السوق فی ظل الدولة الاسلامیه، ج۳، ص۱۷۵.
  3. فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی، ص ۵۲.