بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = اجماع| عنوان مدخل = اجماع| مداخل مرتبط = [[اجماع در قرآن]] - [[اجماع در فقه اسلامی]] - [[اجماع در فقه سیاسی]] - [[اجماع در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[اجماع در نگاه اهل سنت]]| پرسش مرتبط = }} | ||
| موضوع مرتبط = اجماع | |||
| عنوان مدخل = اجماع | |||
| مداخل مرتبط = [[اجماع در قرآن]] - [[اجماع در فقه اسلامی]] - [[اجماع در فقه سیاسی]] - [[اجماع در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[اجماع در نگاه اهل سنت]] | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
| خط ۲۰: | خط ۱۵: | ||
[[امامیه]] که براساس [[آیات]] و [[روایات]] فراوان، [[معتقد به امامت]] [[امامان]] اثناعشر {{ع}} بوده، به مقتضای ادلّه [[عقلی]] و [[نقلی]] نظیر [[آیه تطهیر]]، ایشان را از هرگونه [[اشتباه]] [[معصوم]] میدانند، [[اجماع]] را از آن جهت که کاشف از رأی معصوم {{ع}} است، [[حجّت]] میشمرند و معیار در [[کشف]] رأی معصوم را [[قاعده لطف]]<ref> معالم الاصول، ص۱۷۵.</ref> یا ملازمه عادی<ref>دروس فی علم الاصول، ج۲، ص۱۲۸ـ۱۲۹.</ref> دانستهاند که براساس حساب احتمالات، اجماع [[علما]]، بیانگر وجود یک دلیل شرعی ([[سیره]] و ارتکاز متشرعه) است که کاشف از رأی معصوم {{ع}} است. | [[امامیه]] که براساس [[آیات]] و [[روایات]] فراوان، [[معتقد به امامت]] [[امامان]] اثناعشر {{ع}} بوده، به مقتضای ادلّه [[عقلی]] و [[نقلی]] نظیر [[آیه تطهیر]]، ایشان را از هرگونه [[اشتباه]] [[معصوم]] میدانند، [[اجماع]] را از آن جهت که کاشف از رأی معصوم {{ع}} است، [[حجّت]] میشمرند و معیار در [[کشف]] رأی معصوم را [[قاعده لطف]]<ref> معالم الاصول، ص۱۷۵.</ref> یا ملازمه عادی<ref>دروس فی علم الاصول، ج۲، ص۱۲۸ـ۱۲۹.</ref> دانستهاند که براساس حساب احتمالات، اجماع [[علما]]، بیانگر وجود یک دلیل شرعی ([[سیره]] و ارتکاز متشرعه) است که کاشف از رأی معصوم {{ع}} است. | ||
در [[قرآن]]، واژه اجماع بهمعنای اصطلاحی نیامده است؛ امّا برخی از [[اهلسنّت]] از مفاهیمی مثل "[[اولیالامر]]"، "[[سبیل]] المؤمنین" و "خیر أُمّة" در مسأله اجماع بهره جستهاند<ref>[[محمد صادق یوسفی مقدم|یوسفی مقدم، محمد صادق]]، [[اجماع (مقاله)|مقاله «اجماع»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)| دائرة المعارف قرآن کریم | در [[قرآن]]، واژه اجماع بهمعنای اصطلاحی نیامده است؛ امّا برخی از [[اهلسنّت]] از مفاهیمی مثل "[[اولیالامر]]"، "[[سبیل]] المؤمنین" و "خیر أُمّة" در مسأله اجماع بهره جستهاند<ref>[[محمد صادق یوسفی مقدم|یوسفی مقدم، محمد صادق]]، [[اجماع (مقاله)|مقاله «اجماع»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)| دائرة المعارف قرآن کریم]] ج۲، ص 166-167.</ref>. | ||
== [[استدلال]] [[اهل سنت]] بر [[حجیت اجماع]] == | == [[استدلال]] [[اهل سنت]] بر [[حجیت اجماع]] == | ||
| خط ۴۹: | خط ۴۴: | ||
# شما [[بهترین]] اُمّتی هستید که به سود [[انسانها]] [[آفریده]] شدهاید و [[امر به معروف و نهی از منکر]] میکنید: {{متن قرآن|كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ}}<ref>«شما بهترین گروهی بودهاید که (به عنوان سرمشق) برای مردم پدیدار شدهاید؛ به کار پسندیده فرمان میدهید و از (کار) ناپسند باز میدارید و به خداوند ایمان دارید و اهل کتاب اگر ایمان میآوردند برای آنان بهتر بود؛ برخی از آنها مؤمن امّا بسیاری از آنان نافرمانند» سوره آل عمران، آیه ۱۱۰.</ref> در بیان استدلال به آیه گفتهاند: از آنجا که خداوند، امّت را با خیر (بهترین) وصف کرده است، آشکار میشود که ایشان بر حقّند؛ پس اگر بر امری اتّفاق کردند، بر [[حق]] اجتماع کردهاند و براین اساس، اتّفاق ایشان حجّت خواهد بود و امّت را به این وصف کرده که امر به معروف و نهی از منکر میکنند؛ پس روشن میشود که آنچه را امّت منکر دانسته، منکر است و آنچه را معروف بداند، معروف است<ref>احکامالقرآن، ج۲، ص۵۲؛ تفسیر بیضاوی، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. در ردّ این استدلال گفتهاند: | # شما [[بهترین]] اُمّتی هستید که به سود [[انسانها]] [[آفریده]] شدهاید و [[امر به معروف و نهی از منکر]] میکنید: {{متن قرآن|كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ}}<ref>«شما بهترین گروهی بودهاید که (به عنوان سرمشق) برای مردم پدیدار شدهاید؛ به کار پسندیده فرمان میدهید و از (کار) ناپسند باز میدارید و به خداوند ایمان دارید و اهل کتاب اگر ایمان میآوردند برای آنان بهتر بود؛ برخی از آنها مؤمن امّا بسیاری از آنان نافرمانند» سوره آل عمران، آیه ۱۱۰.</ref> در بیان استدلال به آیه گفتهاند: از آنجا که خداوند، امّت را با خیر (بهترین) وصف کرده است، آشکار میشود که ایشان بر حقّند؛ پس اگر بر امری اتّفاق کردند، بر [[حق]] اجتماع کردهاند و براین اساس، اتّفاق ایشان حجّت خواهد بود و امّت را به این وصف کرده که امر به معروف و نهی از منکر میکنند؛ پس روشن میشود که آنچه را امّت منکر دانسته، منکر است و آنچه را معروف بداند، معروف است<ref>احکامالقرآن، ج۲، ص۵۲؛ تفسیر بیضاوی، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. در ردّ این استدلال گفتهاند: | ||
## آیه، بیش از [[فضیلت]] نسبی را اثبات نمیکند؛ بنابراین [[عصمت]] ایشان [[ثابت]] نمیشود تا بر حجّیت اتفاق دلالت داشته باشد؛ زیرا وصف امّت به بهترین، معنایش [[نفی]] [[خطا]] و اشتباه نیست و بر این اساس، لازمه مطلب مذکور این نیست که هرچه را امر میکنند، معروف باشد و هرچه را [[نهی]] مینمایند، منکر باشد<ref>الاصول العامه، ص۲۶۰.</ref>. | ## آیه، بیش از [[فضیلت]] نسبی را اثبات نمیکند؛ بنابراین [[عصمت]] ایشان [[ثابت]] نمیشود تا بر حجّیت اتفاق دلالت داشته باشد؛ زیرا وصف امّت به بهترین، معنایش [[نفی]] [[خطا]] و اشتباه نیست و بر این اساس، لازمه مطلب مذکور این نیست که هرچه را امر میکنند، معروف باشد و هرچه را [[نهی]] مینمایند، منکر باشد<ref>الاصول العامه، ص۲۶۰.</ref>. | ||
## مراد از [[امّت]] در [[آیه]]، [[امامان معصوم]] هستند<ref>البرهان، ج۱، ص۶۷۶؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۱۹۵.</ref>. این [[تفسیر]] را بعضی [[مفسران اهلسنت]] نیز گفتهاند<ref>المیزان، ج۳، ص۳۸۱.</ref>.<ref>[[محمد صادق یوسفی مقدم|یوسفی مقدم، محمد صادق]]، [[اجماع (مقاله)|مقاله «اجماع»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)| دائرة المعارف قرآن کریم | ## مراد از [[امّت]] در [[آیه]]، [[امامان معصوم]] هستند<ref>البرهان، ج۱، ص۶۷۶؛ تفسیر عیاشی، ج۱، ص۱۹۵.</ref>. این [[تفسیر]] را بعضی [[مفسران اهلسنت]] نیز گفتهاند<ref>المیزان، ج۳، ص۳۸۱.</ref>.<ref>[[محمد صادق یوسفی مقدم|یوسفی مقدم، محمد صادق]]، [[اجماع (مقاله)|مقاله «اجماع»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)| دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۲، ص 167-172.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||