غیب در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

== معناشناسی ==

[[غیب]]، مصدر "غابَ"، به‌معنای ناپدید و پنهان بودن و در برابر "[[شهادت]]" به [[کار]] می‌رود<ref>[[محمد فاضل لنکرانی|فاضل لنکرانی]]، [[پاسداران وحی (کتاب)|پاسداران وحی]]، ص ۱۶۷.</ref>.  

لغت‌شناسان بر این نکته پای می‌فشارند که نهان بودن از دیدگان، به معنای پنهان بودن از [[دل]] و [[جان]] نیست: {{عربی|الغيب ما غاب عن العيون و ان كان محصلا في القلوب}}<ref>ابن منظور، محمد، لسان العرب، ج۱۰، ص۱۵۱، و ر.ک: طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ج۲، ص۱۳۵.</ref>. بنابراین، [[ایمان به غیب]]، [[پذیرفتن]] اموری است نادیدنی که وجود آنها با دلایلی همچون [[عقل]] و [[فطرت]] به [[اثبات]] رسیده است<ref>ر.ک: تفسیر البیضاوی، ج۱، ص۲۸؛ جعفری، محمدتقی، ترجمه و تفسیر نهج‌البلاغه، ج۸، ص۵۳.</ref>. بر این اساس نزد [[امام علی]]{{ع}}، [[خداوند]] اگرچه [[غیب]] است و از دسترس دیدگان دور، در دل [[مؤمنان]]، در نهایت روشنی است و ظهور<ref>{{متن حدیث|لمْ أَكُنْ بِالَّذِي أَعْبُدُ رَبّاً لَمْ أَرَهُ‌}}. (بحار الانوار، ج۴، ص۲۷ و ج۱۰، ص۱۱۸)</ref>: «بدو [[ایمان]] داریم؛ ایمان کسی که غیب‌ها را به چشم دیده و بر آنچه [[وعده]] داده‌اند، [[آگاه]] گردیده»<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۱۴، ص۱۱۲.</ref>. با این همه، برخی اقسام غیب، نه تنها نادیدنی، بلکه اساساً برای [[انسان]] عادی دست نایافتنی‌اند و در اینجا است که سخن از [[علم غیب]] [[آدمیان]]، گاه با [[انکار]] و تردید روبه رو می‌گردد و از چند و چون آن [[پرسش]] می‌شود.

== منابع ==