| مداخل مرتبط = [[احادیث اخوت در حدیث]] - [[احادیث اخوت در تاریخ اسلامی]] - [[احادیث اخوت در کلام اسلامی]]
| پرسش مرتبط = احادیث اخوت (پرسش)
}}
== مقدمه ==
طبق احادیثی که از طریق [[شیعه]] و [[اهلسنت]] [[روایت]] شده، [[پیامبر]] {{صل}} در دو نوبت قبل و بعد از [[هجرت]] میان [[مسلمانان]] [[عقد اخوت]] برقرار کرد. در هر دو نوبت میان هر دو نفر از مسلمانان عقد اخوت برقرار کرد، ولی میان [[علی]] {{ع}} و فردی از مسلمانان چنین پیمانی نیست. این کار، [[نگرانی]] علی {{ع}} را برانگیخت و علت آن را از پیامبر {{صل}} پرسید. [[رسول]] گرامی پاسخ داد: بدان سبب میان تو و یکی از مسلمانان [[پیمان برادری]] برقرار نکردم که تو را برای خودم برگزیدم و تو [[برادر]] من هستی و اگر از تو در این باره سؤال شد در پاسخ بگو: من [[بنده خدا]] و برادر [[رسول خدا]] هستم، تو در [[دنیا]] و [[آخرت]] برادر من هستی، هر کس جز تو این [[مقام]] را ادعا کند [[دروغگو]] خواهد بود. بر این اساس بود که علی {{ع}} در موارد مختلف از آن به عنوان یکی از [[فضایل]] ویژه خود نام میبرد که [[روز]] [[شورا]] از آن موارد است<ref>غایة المرام، ج۵، ص۹۱-۱۲۸؛ الغدیر، ج۳، ص۱۶۴-۱۸۱؛ ینابیع المودة، ج۱، ص۶۷-۶۸؛ کنزالعمال، احادیث: ۳۲۹۳۹، ۳۲۹۴۷، ۳۲۹۵۵، ۳۳۰۸۸، ۳۶۳۴۵، ۳۶۳۵۶، ۳۶۳۸۹، ۳۳۶۴۴، ۳۶۴۷۸، ۳۶۴۹۱، ۳۶۷۰۶، ۴۴۰۴۳؛ بحارالانوار، ج۳۸، ص۳۳۰-۳۴۸.</ref>.
اخوت [[امیر المؤمنین]] {{ع}} با پیامبر را بیش از بیست [[صحابی]] [[نقل]] کردهاند مانند: [[علی بن ابیطالب]]، [[عمر بن خطاب]]، [[انس بن مالک]]، [[زید بن ابیاوفی]]، [[عبدالله بن ابیاوفی]]، [[ابنعباس]]، [[محدوج بن زید]]، [[جابر بن عبدالله]]، [[ابوذر غفاری]]، [[سلمان فارسی]]، [[عامر بن ربیعه]]، [[عبدالله بن عمر]]، [[ابو أمامه]]، [[زید بن ارقم]]، [[سعید بن مسیب]]، [[ابوبرزه]]، [[بلال بن حمامه]]، [[عامر بن واثله]]، [[عمار بن یاسر]]، [[عمرو بن العاص]]، [[زید بن وهب]]، [[عایشه]]، [[اسماء بنت عمیس]] و...<ref>الغدیر، ج۳، ص۱۶۴-۱۸۱.</ref>.
[[اصحاب شورا]] نیز که عبارتند از: [[عبدالرحمان بن عوف]]، [[عثمان بن عفان]]، [[طلحة بن عبیدالله]]، [[زبیر بن عوام]] و [[سعد بن ابیوقاص]] [[کلام]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} را در [[احتجاج]] به آن [[تأیید]] کردند<ref>المناقب خوارزمی، ص۳۱۴.</ref>.
اخوت علی {{ع}} با پیامبر {{صل}} در کتابهای معتبر [[حدیث]] و [[تاریخ شیعه]] و [[اهل سنت]] در قرنهای مختلف [[روایت]] شده است<ref>بحارالانوار، ج۳۸، ص۳۳۰-۳۴۸؛ غایة المرام، ج۵، ص۹۱-۱۲۸؛ الغدیر، ج۳، ص۱۶۴-۱۸۱؛ ینابیع المودة، ج۱، ص۶۷-۶۸.</ref>. [[شهرت]] و اعتبار [[حدیث مؤاخاه]] به گونهای است که نظر [[شاعران]] در عصر [[صحابه]] و [[تابعین]] و پس از آن را به خود جلب کرده و آن را در قالب [[نظم]] آوردهاند.
مورخان و [[سیرهنویسان]] [[اسلامی]] هنگامی که به مسئله [[اخوت]] [[علی]] {{ع}} با [[پیامبر]] {{صل}} رسیدهاند آن را از مسلمات [[تاریخی]] به شمار آوردهاند<ref>المراجعات، ص۲۱۴، مراجعه۳۴.</ref>. براین اساس، [[تردید]] در چنین مسئلهای برای [[انسان]] [[آگاه]] و منصف، روا نخواهد بود.
[[دلالت احادیث]] اخوت بر [[برتری]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بر دیگر صحابه نیز آشکار است، زیرا پیامبر {{صل}} در هر دو نوبت ([[قبل از هجرت]] و پس از آن) علی {{ع}} را برای خود برگزید و تأکید کرد که او در [[دنیا]] و [[آخرت]] [[برادر پیامبر]] {{صل}} خواهد بود. این [[گزینش]] ویژه، بیانگر آن است که تنها فرد [[شایسته]] در میان [[اصحاب پیامبر]] {{صل}} برای احراز اخوت با پیامبر {{صل}} علی بود، بدین سبب بود که او در مواقع مختلف از آن به عنوان یکی از [[مفاخر]] خویش نام میبرد و این [[سخن پیامبر]] {{صل}} را یادآور میشد که اگر کسی مدعی آن شود، [[کذّاب]] خواهد بود<ref>مطالب السؤول، ص۸۷-۸۸.</ref>. روزی [[امام]] بر [[منبر]] این [[حدیث]] را از پیامبر {{صل}} روایت کرد، فردی [[جسارت]] کرد و مدعی اخوت با [[رسول خدا]] شد، بیدرنگ پریشان حال شد و به [[هلاکت]] رسید<ref>خصائص امیرالمؤمنین، ج۱۴، ص۱۰۱، حدیث ۶۷.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)|براهین و نصوص امامت]]، ص ۴۳.</ref>
== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:1368130.jpg|22px]] [[علی ربانی گلپایگانی|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)|'''براهین و نصوص امامت''']]
