فرقه ناجیه: تفاوت میان نسخه‌ها

'''فرقه ناجیه''' گروه نجات یافته و رستگار، [[شیعه]] [[اهل بیت]] و معتقدان به [[ولایت]] و [[امامت]] [[امام علی|علی]] {{ع}} و [[امامان]] دیگر.

در [[روایات]]، از تفرقۀ [[امت]] بر فرقه‌های متعدد سخن به میان آمده است، هفتاد و دو یا هفتاد و سه، و اینکه همه [[باطل]] و [[گمراه]] و [[اهل]] دوزخند، مگر یک [[فرقه]]. هرچند هر فرقه‌ای از فرقه‌های [[مسلمین]] خود را همان فرقۀ ناجیه می‌پندارد<ref>حتی کتاب‌هایی با عنوان «الفرقة الناجیه» نوشته و هرکدام از نگاه خود به مسأله نگریسته‌اند. از مؤلفان شیعه ابراهیم بن سلیمان القطیفی کتاب «الفرقة الناجیه» را نوشته که به نام «ره‌پویان حقیقت» ترجمه شده است، به قلم محمّد حسن محمّدی مظفر</ref>، ولی روایات، [[پیروان اهل بیت]] را نجات یافته معرفی می‌کند. [[پیشگویی]] از تفرقۀ [[امّت]]، هم از زبان [[پیامبر خدا]] نقل شده است، هم از زبان علی{{ع}}، آنچه [[امیر مؤمنان]] فرموده این است: {{متن حدیث|لتفرقنّ هذه الامّة علی ثلاث و سبعین فرقة، و الّذی نفسی بیده إنّ الفرق کلّها ضالّة إلاّ من اتّبعنی و کان من شیعتی}}<ref>«این امت به هفتاد و سه فرقه تقسیم خواهد شد. سوگند به آنکه جانم در دست اوست همۀ فرقه‌ها گمراهند، مگر آنکه از من پیروی کند و از شیعیان من باشد». امالی، مفید، ص۲۱۳</ref>، روی‌گردانی از [[دین حق]] و دچار [[تفرقه]] شدن در [[آیین]]، گویا از سنّت‌های [[تاریخ]] است و ریشه در [[هواپرستی]] و [[خودخواهی]] و [[جهل]] دارد. پیامبر خدا{{صل}} می‌فرماید: امّت [[موسی]] به هفتاد و یک فرقه تقسیم شدند که تنها یکی [[اهل بهشت]] است، امت [[عیسی]] به هفتاد و دو فرقه تقسیم شدند که تنها یکی اهل [[نجات]] است، امت من بر هفتاد و سه فرقه تقسیم خواهند شد، تنها یک فرقه اهل نجات‌اند، بقیه در دوزخند و آن "فرقۀ ناجیه" را پیروان اهل بیت و رهروان راه خود و خاندانش معرفی فرمود: {{متن حدیث|هو ما نحن علیه الیوم أنا و أهل بیتی}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۸ ص۳. علامه مجلسی در باب «إفتراق الأمة بعد النبی» در همین جلد، ۳۷ حدیث در این موضوع نقل کرده است، نمونه‌هایی هم از منابع اهل سنّت آورده است، نیز ر. ک: «احقاق الحق»، ج ۷ ص۱۸۵، فصلنامۀ «مشکوة»، شمارۀ ۷۵-۷۴ تابستان ۱۳۸۱ مقالۀ مبسوط «تأملّی در حدیث هفتاد و سه ملّت» از حسین صابری.</ref> آنچه سبب این تشتت و پراکندگی شده است، جدایی از [[اهل بیت]] و [[مخالفت]] با [[وصیّت]] [[پیامبر]] و رهاکردن [[فرهنگ غدیر]] بود. این آسیب [[اجتماعی]] و پراکندگی [[دینی]]، پیامد آن خطای نخستین بود که [[امت]] را از مسیر اصلی خود به [[انحراف]] کشیدند. [[ابن عباس]] در [[بصره]] برای [[مردم]] [[سخن]] می‌گفت، رو به آنان کرد و چنین گفت: ای [[امّت]] سرگردان و حیرت‌زده در [[دین]]، اگر آنکه را [[خدا]] مقدّم داشته بود مقدم می‌داشتید و آنکه را خدا مؤخّر داشته، مؤخّر می‌داشتید و اگر [[وراثت]] و [[ولایت]] را در جایی و خاندانی قرار می‌دادید که خدا قرار داده است، [[احکام خدا]] تعطیل نمی‌شد و [[ولیّ خدا]] دچار [[تنگدستی]] نمی‌گشت و هرگز دو نفر در [[حکم خدا]] دچار [[اختلاف]] نمی‌شدند و امّت در چیزی از [[کتاب خدا]] به [[منازعه]] نمی‌پرداختند، پس بچشید وبال کاری را که خودتان کردید {{متن حدیث|...فذوقوا وبال ما فرّطتم فیه بما قدّمت أیدیکم}}<ref>امالی، مفید، ص۴۸</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۴۵۸.</ref>

== پانویس ==

{{پانویس}}

[[رده:شیعه]]