←پیشگویی شهادت امام حسین
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
}} | }} | ||
==[[ | == پیشگویی شهادت امام حسین == | ||
{{اصلی|پیشگویی شهادت امام حسین}} | |||
شهادت امام حسین{{ع}} از موضوعاتی است که از قبل پیشبینی و پیشگویی شده بود. از بدو تولد آن حضرت، موضوع شهادتش در [[عاشورا]] مطرح بوده است، حتی در زمان انبیای پیشین نیز روشن بوده که [[امام حسین|حسین]]، [[فرزند]] [[پیامبر خاتم|پیامبر خاتم]] در [[کربلا]] [[شهید]] خواهد شد. در این باره [[احادیث]] فراوان است و خبر دادن به پیامبرانی چون [[آدم]]، [[نوح]]، [[ابراهیم]]، [[زکریا]]، [[اسماعیل]]، [[موسی]]، [[عیسی]] و... در منابع حدیثی مفصل آمده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۹۶؛ [[مهدی پیشوایی|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)|مقتل جامع سیدالشهداء ج۱]]، ص۱۷۷ ـ ۱۷۹.</ref>. | |||
== [[امام حسین]] {{ع}}، لباسی را میطلبد که کسی بدان، رغبت نکند == | == [[امام حسین]] {{ع}}، لباسی را میطلبد که کسی بدان، رغبت نکند == | ||
در کتاب [[الملهوف (کتاب)|الملهوف]] آمده است: [[امام حسین]] {{ع}} فرمود: «برایم لباسی بیاورید که کسی به آن، رغبت نکند تا زیرِ [[لباس]] هایم بپوشم و مرا برهنه نکنند». برای امام {{ع}}، شلوارکی آوردند. امام {{ع}} نپذیرفت و فرمود: «این، لباس [[خواری]] است». سپس، خود امام {{ع}} لباس کهنهای را برداشت و آن را پاره کرد و زیر لباسش پوشید؛ امّا هنگامی که [[شهید]] شد، آن را نیز بردند و امام {{ع}} را برهنه، رها کردند. آن گاه امام {{ع}}، شلوارهایی پنبهای را ـ که بافتِ [[یمن]] بود ـ خواست و آن را پاره کرد و پوشید و از آن رو پاره کرد تا آن را نبرَند؛ امّا هنگامی که کشته شد، [[بحر بن کعب]] ـ که [[خداوند]]، لعنتش کند ـ آن را هم بُرد و [[حسین]] {{ع}} را برهنه، رها کرد. دستان بحر، پس از این کار، در تابستان، مانند چوبِ خشک میشد و در زمستان، از آنها چرک و [[خون]]، تراوش میکرد تا آنکه [[خدای متعال]]، او را هلاک کرد<ref>{{متن حدیث|قَالَ الْحُسَيْنُ {{ع}} اِيتُونِي بِثَوْبٍ لَا يُرْغَبُ فِيهِ أَجْعَلْهُ تَحْتَ ثِيَابِي لِئَلَّا أُجَرَّدَ مِنْهُ فَأُتِيَ بِتُبَّانٍ فَقَالَ لَا ذَاكَ لِبَاسُ مَنْ ضُرِبَتْ عَلَيْهِ الذِّلَّةُ فَأَخَذَ ثَوْباً خَلَقاً فَخَرَقَهُ وَ جَعَلَهُ تَحْتَ ثِيَابِهِ فَلَمَّا قُتِلَ {{ع}} جَرَّدُوهُ مِنْهُ {{ع}} ثُمَّ اسْتَدْعَى الْحُسَيْنُ {{ع}} بِسَرَاوِيلَ مِنْ حِبَرَةٍ فَفَرَزَهَا وَ لَبِسَهَا وَ إِنَّمَا فَرَزَهَا لِئَلَّا يُسْلَبَهَا فَلَمَّا قُتِلَ {{ع}} سَلَبَهَا بَحْرُ بْنُ كَعْبٍ لَعَنَهُ اللَّهُ وَ تَرَكَ الْحُسَيْنَ {{ع}} مُجَرَّداً فَكَانَتْ يَدَا بَحْرٍ بَعْدَ ذَلِكَ تَيْبَسَانِ فِي الصَّيْفِ كَأَنَّهُمَا عُودَانِ يَابِسَانِ وَ تَتَرَطَّبَانِ فِي الشِّتَاءِ فَتَنْضَحَانِ دَماً وَ قَيْحاً إِلَى أَنْ أَهْلَكَهُ اللَّهُ تَعَالَى}} (الملهوف، ص۱۷۴؛ بحار الأنوار، ج۴۵، ص۵۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۵۹۹.</ref> | در کتاب [[الملهوف (کتاب)|الملهوف]] آمده است: [[امام حسین]] {{ع}} فرمود: «برایم لباسی بیاورید که کسی به آن، رغبت نکند تا زیرِ [[لباس]] هایم بپوشم و مرا برهنه نکنند». برای امام {{ع}}، شلوارکی آوردند. امام {{ع}} نپذیرفت و فرمود: «این، لباس [[خواری]] است». سپس، خود امام {{ع}} لباس کهنهای را برداشت و آن را پاره کرد و زیر لباسش پوشید؛ امّا هنگامی که [[شهید]] شد، آن را نیز بردند و امام {{ع}} را برهنه، رها کردند. آن گاه امام {{ع}}، شلوارهایی پنبهای را ـ که بافتِ [[یمن]] بود ـ خواست و آن را پاره کرد و پوشید و از آن رو پاره کرد تا آن را نبرَند؛ امّا هنگامی که کشته شد، [[بحر بن کعب]] ـ که [[خداوند]]، لعنتش کند ـ آن را هم بُرد و [[حسین]] {{ع}} را برهنه، رها کرد. دستان بحر، پس از این کار، در تابستان، مانند چوبِ خشک میشد و در زمستان، از آنها چرک و [[خون]]، تراوش میکرد تا آنکه [[خدای متعال]]، او را هلاک کرد<ref>{{متن حدیث|قَالَ الْحُسَيْنُ {{ع}} اِيتُونِي بِثَوْبٍ لَا يُرْغَبُ فِيهِ أَجْعَلْهُ تَحْتَ ثِيَابِي لِئَلَّا أُجَرَّدَ مِنْهُ فَأُتِيَ بِتُبَّانٍ فَقَالَ لَا ذَاكَ لِبَاسُ مَنْ ضُرِبَتْ عَلَيْهِ الذِّلَّةُ فَأَخَذَ ثَوْباً خَلَقاً فَخَرَقَهُ وَ جَعَلَهُ تَحْتَ ثِيَابِهِ فَلَمَّا قُتِلَ {{ع}} جَرَّدُوهُ مِنْهُ {{ع}} ثُمَّ اسْتَدْعَى الْحُسَيْنُ {{ع}} بِسَرَاوِيلَ مِنْ حِبَرَةٍ فَفَرَزَهَا وَ لَبِسَهَا وَ إِنَّمَا فَرَزَهَا لِئَلَّا يُسْلَبَهَا فَلَمَّا قُتِلَ {{ع}} سَلَبَهَا بَحْرُ بْنُ كَعْبٍ لَعَنَهُ اللَّهُ وَ تَرَكَ الْحُسَيْنَ {{ع}} مُجَرَّداً فَكَانَتْ يَدَا بَحْرٍ بَعْدَ ذَلِكَ تَيْبَسَانِ فِي الصَّيْفِ كَأَنَّهُمَا عُودَانِ يَابِسَانِ وَ تَتَرَطَّبَانِ فِي الشِّتَاءِ فَتَنْضَحَانِ دَماً وَ قَيْحاً إِلَى أَنْ أَهْلَكَهُ اللَّهُ تَعَالَى}} (الملهوف، ص۱۷۴؛ بحار الأنوار، ج۴۵، ص۵۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ریشهری|محمدی ریشهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۵۹۹.</ref> | ||