←نخست: عقل
| خط ۲۹: | خط ۲۹: | ||
[[خدا]] شناس مىداند [[خداوند]] از هر گونه نقص مبرّاست و مىداند [[رسولان]] و پيام آوران او بايد از پاكيزهترين و برترين [[انسانها]] بوده باشند. بنابراين [[شناخت]] حقيقت [[مقام رسالت]] و [[نبوّت]] [[انسان]] را به [[معرفت]] پيامبران الهى نزديك مىكند. از اين رو [[امام صادق]] {{ع}} پيامبران الهى را حجّتهاى [[خداوند]] دانسته و [[عقل]] را نيز حجّتى ميان او و [[مردم]] به شمار مىآورد: {{متن حدیث|حجَّةُ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ النَّبِيُّ وَ الْحُجَّةُ فِيَما بَيْنَ الْعِبَادِ وَ بَيْنَ اللَّهِ الْعَقْلُ}}. | [[خدا]] شناس مىداند [[خداوند]] از هر گونه نقص مبرّاست و مىداند [[رسولان]] و پيام آوران او بايد از پاكيزهترين و برترين [[انسانها]] بوده باشند. بنابراين [[شناخت]] حقيقت [[مقام رسالت]] و [[نبوّت]] [[انسان]] را به [[معرفت]] پيامبران الهى نزديك مىكند. از اين رو [[امام صادق]] {{ع}} پيامبران الهى را حجّتهاى [[خداوند]] دانسته و [[عقل]] را نيز حجّتى ميان او و [[مردم]] به شمار مىآورد: {{متن حدیث|حجَّةُ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ النَّبِيُّ وَ الْحُجَّةُ فِيَما بَيْنَ الْعِبَادِ وَ بَيْنَ اللَّهِ الْعَقْلُ}}. | ||
او پيامبرانش را در ميان [[خلق]] [[مبعوث]] مىكند تا [[حجّت]] او را بر آنها تمام كنند. ولى همين [[انسان]] تا از [[نور]] [[عقل]] برخوردار نباشد، نمىتواند [[حجّت]] راستين را از دروغين تشخيص دهد. و تنها با دلالت و راهنمايى [[عقل]] خويش، بعد از آنكه [[خداوند]] خود را به او شناساند، خواهد دانست كه چه كسانى در ادّعاى خويش راستگويند و چه كسانى [[دروغ]] پرداز. ابن سكّيت مىگويد به | او پيامبرانش را در ميان [[خلق]] [[مبعوث]] مىكند تا [[حجّت]] او را بر آنها تمام كنند. ولى همين [[انسان]] تا از [[نور]] [[عقل]] برخوردار نباشد، نمىتواند [[حجّت]] راستين را از دروغين تشخيص دهد. و تنها با دلالت و راهنمايى [[عقل]] خويش، بعد از آنكه [[خداوند]] خود را به او شناساند، خواهد دانست كه چه كسانى در ادّعاى خويش راستگويند و چه كسانى [[دروغ]] پرداز. ابن سكّيت مىگويد به ابوالحسن {{ع}} عرض كردم امروز [[حجّت]] [[خداوند]] بر [[خلق]] چيست؟ فرمود: {{متن حدیث|الْعَقْلُ يُعْرَفُ بِهِ الصَّادِقُ عَلَى اللَّهِ فَيُصَدِّقُهُ وَ الْكَاذِبُ عَلَى اللَّهِ فَيُكَذِّبُه}}. | ||
پس [[عقل انسان]] در تشخيص پيامبران راستين از [[دروغ]] پردازان مفيد و كارساز است. ولى با آن نمىتوان حقيقت [[نبوّت]] و [[رسالت]] را [[شناخت]] و به حقيقت وجودى پيامبران و [[رسولان]] الهى راه يافت. به نظر مىرسد كسى كه مىخواهد به اين [[درجه]] از [[شناخت]] و آگاهى برسد؛ بايد آنگاه كه [[عقل]] و [[خرد]]، او را به پيامبر راستين راهنمايى مىكند؛ كمر [[همّت]] را به پيروى او محكم كند؛ و همه [[اعمال]] و [[رفتار]] خويش را بر پايه فرمودههاى او سامان دهد؛ و به هيچ وجه از سخن او سر پيچى نكند و هميشه در [[اطاعت]] و فرمانبرى او [[ثابت قدم]] و [[استوار]] باشد. زيرا تنها در اين صورت است كه [[خداوند متعال]] او را به درجات عالى [[معرفت]] نايل خواهد كرد<ref>[[محمد بیابانی اسکوئی| بیابانی اسکوئی، محمد]]، [[نبوت (کتاب)|نبوت]].</ref>. | پس [[عقل انسان]] در تشخيص پيامبران راستين از [[دروغ]] پردازان مفيد و كارساز است. ولى با آن نمىتوان حقيقت [[نبوّت]] و [[رسالت]] را [[شناخت]] و به حقيقت وجودى پيامبران و [[رسولان]] الهى راه يافت. به نظر مىرسد كسى كه مىخواهد به اين [[درجه]] از [[شناخت]] و آگاهى برسد؛ بايد آنگاه كه [[عقل]] و [[خرد]]، او را به پيامبر راستين راهنمايى مىكند؛ كمر [[همّت]] را به پيروى او محكم كند؛ و همه [[اعمال]] و [[رفتار]] خويش را بر پايه فرمودههاى او سامان دهد؛ و به هيچ وجه از سخن او سر پيچى نكند و هميشه در [[اطاعت]] و فرمانبرى او [[ثابت قدم]] و [[استوار]] باشد. زيرا تنها در اين صورت است كه [[خداوند متعال]] او را به درجات عالى [[معرفت]] نايل خواهد كرد<ref>[[محمد بیابانی اسکوئی| بیابانی اسکوئی، محمد]]، [[نبوت (کتاب)|نبوت]].</ref>. | ||