شناخت پیامبر: تفاوت میان نسخه‌ها

۱۹۶ بایت اضافه‌شده ،  ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۴
 
(۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۹: خط ۹:


== مقدمه ==
== مقدمه ==
[[اقرار]] اجمالی به [[نبوت]] [[پیامبر گرامی اسلام]] و سایر [[پیامبران الهی]] از اصول مهم [[اسلام]] است. بدیهی است [[اقرار]] به چیزی فرع بر [[معرفت]] آن است. و به همین [[دلیل]] [[امام صادق]] {{ع}} [[افضل]] [[واجبات]] و فرائض الهی را بعد از [[معرفت]] [[پروردگار]] و [[اقرار]] به [[عبودیّت]] برای او، [[معرفت]] [[رسول]] و [[شهادت]] به [[نبوت]] او دانسته است. ایشان می‌فرمایند: "همانا [[بهترین]] [[فرایض]] و واجب‌ترین آنها بر [[انسان]]، [[معرفت]] [[پروردگار]] و [[اقرار]] [[بندگی]] برای او... و بعد از آن [[معرفت]] [[رسول]] و [[شهادت]] به [[نبوت]] اوست. و [[درجه]] اوّل [[معرفت]] [[رسول]] [[اقرار]] به [[نبوت]] او واقرار به کتاب و امر و نهیی است که از سوی [[خدا]] آورده است. پس همه اینها از [[خدای تعالی]] است"<ref>{{عربی|"إِنَّ أَفْضَلَ الْفَرَائِضِ وَ أَوْجَبَهَا عَلَى الْإِنْسَانِ مَعْرِفَةُ الرَّبِّ وَ الْإِقْرَارُ لَهُ بِالْعُبُودِيَّةِ … وَ بَعْدَهُ مَعْرِفَةُ الرَّسُولِ وَ الشَّهَادَةُ بِالنُّبُوَّةِ وَ أَدْنَى مَعْرِفَةِ الرَّسُولِ الْإِقْرَارُ بِنُبُوَّتِهِ وَ أَنَّ مَا أَتَى بِهِ مِنْ كِتَابٍ أَوْ أَمْرٍ أَوْ نَهْيٍ فَذَلِكَ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ"}}؛ کفایة الاثر، ص۲۶۲.</ref> در این [[حدیث شریف]] پایین‌ترین [[درجه]] [[معرفت]] به [[رسول]] [[اقرار]] و [[شهادت]] به [[نبوت]] او دانسته شده است. این امر نشانگر آن است که هر اقراری [[معرفتی]] را در بر دارد. و [[درجه]] و مرتبه [[اقرار]]، نشان دهنده [[درجه]] [[معرفت]] است. [[اقرار]] اجمالی به [[نبوت]] [[پیامبر]] و تصدیق اجمالی به اینکه همه آنچه او آورده است از طرف [[آفریدگار]] است؛ پایین‌ترین [[درجه]] [[شناخت]] اوست. و هر اندازه این [[اقرار]] و تصدیق کامل‌تر و محکم‌تر شود به همان اندازه [[معرفت]] نیز کامل‌تر خواهد بود<ref>[[محمد بیابانی اسکوئی| بیابانی اسکوئی، محمد]]، [[نبوت (کتاب)|نبوت]]، ص۳۵.</ref>.
[[اقرار]] اجمالی به [[نبوت]] [[پیامبر گرامی اسلام]] و سایر [[پیامبران الهی]] از اصول مهم [[اسلام]] است. بدیهی است [[اقرار]] به چیزی فرع بر [[معرفت]] آن است. و به همین [[دلیل]] [[امام صادق]] {{ع}} [[افضل]] [[واجبات]] و فرائض الهی را بعد از [[معرفت]] [[پروردگار]] و [[اقرار]] به [[عبودیّت]] برای او، [[معرفت]] [[رسول]] و [[شهادت]] به [[نبوت]] او دانسته است. ایشان می‌فرمایند: "همانا [[بهترین]] [[فرایض]] و واجب‌ترین آنها بر [[انسان]]، [[معرفت]] [[پروردگار]] و [[اقرار]] [[بندگی]] برای او... و بعد از آن [[معرفت]] [[رسول]] و [[شهادت]] به [[نبوت]] اوست. و [[درجه]] اوّل [[معرفت]] [[رسول]] [[اقرار]] به [[نبوت]] او واقرار به کتاب و امر و نهیی است که از سوی [[خدا]] آورده است. پس همه اینها از [[خدای تعالی]] است"<ref>{{متن حدیث|إِنَّ أَفْضَلَ الْفَرَائِضِ وَ أَوْجَبَهَا عَلَى الْإِنْسَانِ مَعْرِفَةُ الرَّبِّ وَ الْإِقْرَارُ لَهُ بِالْعُبُودِيَّةِ … وَ بَعْدَهُ مَعْرِفَةُ الرَّسُولِ وَ الشَّهَادَةُ بِالنُّبُوَّةِ وَ أَدْنَى مَعْرِفَةِ الرَّسُولِ الْإِقْرَارُ بِنُبُوَّتِهِ وَ أَنَّ مَا أَتَى بِهِ مِنْ كِتَابٍ أَوْ أَمْرٍ أَوْ نَهْيٍ فَذَلِكَ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}}؛ کفایة الاثر، ص۲۶۲.</ref> در این [[حدیث شریف]] پایین‌ترین [[درجه]] [[معرفت]] به [[رسول]] [[اقرار]] و [[شهادت]] به [[نبوت]] او دانسته شده است. این امر نشانگر آن است که هر اقراری [[معرفتی]] را در بر دارد. و [[درجه]] و مرتبه [[اقرار]]، نشان دهنده [[درجه]] [[معرفت]] است. [[اقرار]] اجمالی به [[نبوت]] [[پیامبر]] و تصدیق اجمالی به اینکه همه آنچه او آورده است از طرف [[آفریدگار]] است؛ پایین‌ترین [[درجه]] [[شناخت]] اوست. و هر اندازه این [[اقرار]] و تصدیق کامل‌تر و محکم‌تر شود به همان اندازه [[معرفت]] نیز کامل‌تر خواهد بود<ref>[[محمد بیابانی اسکوئی| بیابانی اسکوئی، محمد]]، [[نبوت (کتاب)|نبوت]]، ص۳۵.</ref>.


== [[راه‌های شناخت پیامبران]] ==
== [[راه‌های شناخت پیامبران]] ==
خط ۲۹: خط ۲۹:
[[خدا]] شناس مى‌داند [[خداوند]] از هر گونه نقص مبرّاست و مى‌داند [[رسولان]] و پيام آوران او بايد از پاكيزه‌ترين و برترين [[انسان‌ها]] بوده باشند. بنابراين [[شناخت]] حقيقت [[مقام رسالت]] و [[نبوّت]] [[انسان]] را به [[معرفت]] پيامبران الهى نزديك مى‌كند. از اين رو [[امام صادق]] {{ع}} پيامبران الهى را حجّتهاى [[خداوند]] دانسته و [[عقل]] را نيز حجّتى ميان او و [[مردم]] به شمار مى‌آورد: {{متن حدیث|حجَّةُ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ النَّبِيُّ وَ الْحُجَّةُ فِيَما بَيْنَ الْعِبَادِ وَ بَيْنَ اللَّهِ الْعَقْلُ}}.
[[خدا]] شناس مى‌داند [[خداوند]] از هر گونه نقص مبرّاست و مى‌داند [[رسولان]] و پيام آوران او بايد از پاكيزه‌ترين و برترين [[انسان‌ها]] بوده باشند. بنابراين [[شناخت]] حقيقت [[مقام رسالت]] و [[نبوّت]] [[انسان]] را به [[معرفت]] پيامبران الهى نزديك مى‌كند. از اين رو [[امام صادق]] {{ع}} پيامبران الهى را حجّتهاى [[خداوند]] دانسته و [[عقل]] را نيز حجّتى ميان او و [[مردم]] به شمار مى‌آورد: {{متن حدیث|حجَّةُ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ النَّبِيُّ وَ الْحُجَّةُ فِيَما بَيْنَ الْعِبَادِ وَ بَيْنَ اللَّهِ الْعَقْلُ}}.


او پيامبرانش را در ميان [[خلق]] [[مبعوث]] مى‌كند تا [[حجّت]] او را بر آنها تمام كنند. ولى همين [[انسان]] تا از [[نور]] [[عقل]] برخوردار نباشد، نمى‌تواند [[حجّت]] راستين را از دروغين تشخيص دهد. و تنها با دلالت و راهنمايى [[عقل]] خويش، بعد از آنكه [[خداوند]] خود را به او شناساند، خواهد دانست كه چه كسانى در ادّعاى خويش راستگويند و چه كسانى [[دروغ]] پرداز. ابن سكّيت مى‌گويد به [[ابوالحسن]] {{ع}} عرض كردم امروز [[حجّت]] [[خداوند]] بر [[خلق]] چيست؟ فرمود: {{متن حدیث|الْعَقْلُ يُعْرَفُ بِهِ الصَّادِقُ عَلَى اللَّهِ فَيُصَدِّقُهُ وَ الْكَاذِبُ عَلَى اللَّهِ فَيُكَذِّبُه}}.
او پيامبرانش را در ميان [[خلق]] [[مبعوث]] مى‌كند تا [[حجّت]] او را بر آنها تمام كنند. ولى همين [[انسان]] تا از [[نور]] [[عقل]] برخوردار نباشد، نمى‌تواند [[حجّت]] راستين را از دروغين تشخيص دهد. و تنها با دلالت و راهنمايى [[عقل]] خويش، بعد از آنكه [[خداوند]] خود را به او شناساند، خواهد دانست كه چه كسانى در ادّعاى خويش راستگويند و چه كسانى [[دروغ]] پرداز. ابن سكّيت مى‌گويد به ابوالحسن {{ع}} عرض كردم امروز [[حجّت]] [[خداوند]] بر [[خلق]] چيست؟ فرمود: {{متن حدیث|الْعَقْلُ يُعْرَفُ بِهِ الصَّادِقُ عَلَى اللَّهِ فَيُصَدِّقُهُ وَ الْكَاذِبُ عَلَى اللَّهِ فَيُكَذِّبُه}}.


پس [[عقل انسان]] در تشخيص پيامبران راستين از [[دروغ]] پردازان مفيد و كارساز است. ولى با آن نمى‌توان حقيقت [[نبوّت]] و [[رسالت]] را [[شناخت]] و به حقيقت وجودى پيامبران و [[رسولان]] الهى راه يافت. به نظر مى‌رسد كسى كه مى‌خواهد به اين [[درجه]] از [[شناخت]] و آگاهى برسد؛ بايد آنگاه كه [[عقل]] و [[خرد]]، او را به پيامبر راستين راهنمايى مى‌كند؛ كمر [[همّت]] را به پيروى او محكم كند؛ و همه [[اعمال]] و [[رفتار]] خويش را بر پايه فرموده‌هاى او سامان دهد؛ و به هيچ وجه از سخن او سر پيچى نكند و هميشه در [[اطاعت]] و فرمانبرى او [[ثابت قدم]] و [[استوار]] باشد. زيرا تنها در اين صورت است كه [[خداوند متعال]] او را به درجات عالى [[معرفت]] نايل خواهد كرد<ref>[[محمد بیابانی اسکوئی| بیابانی اسکوئی، محمد]]، [[نبوت (کتاب)|نبوت]].</ref>.
پس [[عقل انسان]] در تشخيص پيامبران راستين از [[دروغ]] پردازان مفيد و كارساز است. ولى با آن نمى‌توان حقيقت [[نبوّت]] و [[رسالت]] را [[شناخت]] و به حقيقت وجودى پيامبران و [[رسولان]] الهى راه يافت. به نظر مى‌رسد كسى كه مى‌خواهد به اين [[درجه]] از [[شناخت]] و آگاهى برسد؛ بايد آنگاه كه [[عقل]] و [[خرد]]، او را به پيامبر راستين راهنمايى مى‌كند؛ كمر [[همّت]] را به پيروى او محكم كند؛ و همه [[اعمال]] و [[رفتار]] خويش را بر پايه فرموده‌هاى او سامان دهد؛ و به هيچ وجه از سخن او سر پيچى نكند و هميشه در [[اطاعت]] و فرمانبرى او [[ثابت قدم]] و [[استوار]] باشد. زيرا تنها در اين صورت است كه [[خداوند متعال]] او را به درجات عالى [[معرفت]] نايل خواهد كرد<ref>[[محمد بیابانی اسکوئی| بیابانی اسکوئی، محمد]]، [[نبوت (کتاب)|نبوت]].</ref>.
خط ۱۰۶: خط ۱۰۶:
# [[پرونده:8989.jpg|22px]] [[محمد تقی سبحانی|سبحانی، محمد تقی]]، [[معارف و عقاید ۱ (کتاب)|'''معارف و عقاید ۱''']]
# [[پرونده:8989.jpg|22px]] [[محمد تقی سبحانی|سبحانی، محمد تقی]]، [[معارف و عقاید ۱ (کتاب)|'''معارف و عقاید ۱''']]
# [[پرونده:151728.jpg|22px]] [[محمد بیابانی اسکوئی|بیابانی اسکوئی، محمد]]، [[نبوت (کتاب)|'''نبوت''']]
# [[پرونده:151728.jpg|22px]] [[محمد بیابانی اسکوئی|بیابانی اسکوئی، محمد]]، [[نبوت (کتاب)|'''نبوت''']]
# [[پرونده:1233456.jpg|22px]] [[محمد سعیدی مهر|سعیدی مهر، محمد]]، [[آموزش کلام اسلامی ج۲ (کتاب)|'''آموزش کلام اسلامی ج۲''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}


۱۲۹٬۶۵۸

ویرایش