←نویسنده: آقای ظرافتی
جز (جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف') |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*[[دعا]] در [[حقیقت]] همان خواستۀ درونی و آرزوی هر فرد است و [[انسان]] هرگز از [[آرزوها]] و نیازمندیها و خواستههایش جدا نمیشود، از این رو [[دعا]] و [[نیایش]] در هر انسانی نهادینه شده و [[آدمی]] به گونۀ [[فطری]] برای رسیدن به کمال و مطلوب خویش، خود را [[نیازمند]] [[دعا]] میداند. لذا [[حس]] [[پرستش]] و [[نیایش]] از اصیلترین، پایدارترین و قویترین ابعاد [[روح انسانی]] است که در سایۀ آن [[آرامش]] مییابد. [[دعا]] و [[نیایش]] بخشی از [[فرهنگ]] [[اقوام]] پیشین بوده و هر [[ملت]] و قومی گونهای از [[دعا]] و [[نیایش]] را در [[زندگی]] خویش تجربه کرده و همواره تأثیر آن را [[باور]] داشته است<ref>ر.ک: سحرخوان، محمد و یوسفزاده، حسین علی، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۱۳، ص۱۰۱.</ref>. | *[[دعا]] در [[حقیقت]] همان خواستۀ درونی و آرزوی هر فرد است و [[انسان]] هرگز از [[آرزوها]] و نیازمندیها و خواستههایش جدا نمیشود، از این رو [[دعا]] و [[نیایش]] در هر انسانی نهادینه شده و [[آدمی]] به گونۀ [[فطری]] برای رسیدن به کمال و مطلوب خویش، خود را [[نیازمند]] [[دعا]] میداند. لذا [[حس]] [[پرستش]] و [[نیایش]] از اصیلترین، پایدارترین و قویترین ابعاد [[روح انسانی]] است که در سایۀ آن [[آرامش]] مییابد. [[دعا]] و [[نیایش]] بخشی از [[فرهنگ]] [[اقوام]] پیشین بوده و هر [[ملت]] و قومی گونهای از [[دعا]] و [[نیایش]] را در [[زندگی]] خویش تجربه کرده و همواره تأثیر آن را [[باور]] داشته است<ref>ر.ک: سحرخوان، محمد و یوسفزاده، حسین علی، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۱۳، ص۱۰۱.</ref>. | ||