رسول در لغت

این مدخل زیرشاخهٔ بحث رسول است. رسول از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود: رسول در لغت - رسول در قرآن - رسول در فقه سیاسی - پرسش مرتبط ندارد

مقدمه

ریشه این واژه «ر س ل» می‌باشد. مصدر آن «إرسال»، به معنای فرستادن کسی یا چیزی است که با فرستاده حامل پیام فرستنده برای دیگران است، یا خود موظّف به انجام کاری است. بدین ترتیب، رسول و مرسل در قرآن به معنای فرستاده‌شده است که مصادیق گوناگونی می‌تواند داشته باشد، از قبیل: ملائکه حامل پیام و یا فرمان الهی: ﴿إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ﴾.

پیامبر الهی: ﴿وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ﴾.

حیوان و پدیده‌های طبیعی که مأمور اجرای فرامین پروردگار هستند، مانند طوفان و باران: ﴿فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الطُّوفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ﴾، ﴿وَأَرْسَلْنَا السَّمَاءَ عَلَيْهِمْ مِدْرَارًا﴾. ممکن است شیاطین انس و جن نیز مدّ نظر باشد: ﴿أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ﴾.

در هر مورد، با توجه به سیاق آیه و قرآئن لفظی و معنوی، می‌توان مصداق آن را تشخیص داد. همچنین لفظ رسول برای هریک از مذکر، مؤنث، مفرد، تثنیه و جمع، یکسان به کار می‌رود: ﴿إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ﴾.

مراد از ﴿الرَّسُولُ﴾ در آیه مورد بحث، به دلالت «الف و لام عهد»، شخص پیامبر اکرم (ص) است.

منابع

1. فیاض‌بخش و محسنی، ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴