←واژگان دال بر نزول لفظی قرآن
| خط ۱۸۹: | خط ۱۸۹: | ||
برخی واژهها گویای این است که قرآن با همین الفاظ بر [[پیامبر]] خوانده شده است: | برخی واژهها گویای این است که قرآن با همین الفاظ بر [[پیامبر]] خوانده شده است: | ||
# '''قرائت''': به معنای خواندن به کار رفته است و در اصل به معنای جمع کردن و نیز جمع کردن حروف و کلمات است. خواندن [[آیات قرآن]] بر پیامبر{{صل}} جز به واسطه حروف و کلمات انجام نمیپذیرد. | # '''قرائت''': به معنای خواندن به کار رفته است و در اصل به معنای جمع کردن و نیز جمع کردن حروف و کلمات است. خواندن [[آیات قرآن]] بر پیامبر{{صل}} جز به واسطه حروف و کلمات انجام نمیپذیرد. | ||
#'''[[تلاوت]]''': یعنی به دنبال رفتن، [[پیروی]] کردن و نیز خواندن کلمهای بعد از کلمه دیگر بدون فاصله تلاوت، به [[کتابهای آسمانی]] اختصاص دارد؛ اما قرائت اعم است: "اصل قرائت جمع حروف است و اصل تلاوت [[پیروی]] کردن حروف همراه با [[تعقل]] و فهم این واژه در پنج جای [[قرآن کریم]] مفهوم [[وحی]] را میرساند" {{متن قرآن|تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ بِالْحَقِّ}. | #'''[[تلاوت]]''': یعنی به دنبال رفتن، [[پیروی]] کردن و نیز خواندن کلمهای بعد از کلمه دیگر بدون فاصله تلاوت، به [[کتابهای آسمانی]] اختصاص دارد؛ اما قرائت اعم است: "اصل قرائت جمع حروف است و اصل تلاوت [[پیروی]] کردن حروف همراه با [[تعقل]] و فهم این واژه در پنج جای [[قرآن کریم]] مفهوم [[وحی]] را میرساند" {{متن قرآن|تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ بِالْحَقِّ}}. | ||
# '''[[ترتیل]]''': بیان کردن سخن [[منظم]]، [[پایدار]] و همراه با فاصله را گویند و نیز هرگاه سخنی پایدار به راحتی بیان شود آن را [[ترتیل]] گویند. [[پیامبر اکرم]] در معنای ترتیل، چنین فرمودند"حروف و کلمات آن را بهروشنی ادا کن؛ نه همچون ذرات شن آن را پراکنده کن و نه آن را همچون [[شعر]] پشت سرهم بخوان چون به شگفتیهای [[قرآن]] رسیدید توقف کنید". علت کاربرد واژههای قرائت، [[تلاوت]] و ترتیل، برخورداری [[وحی]] از کلمات، حروف، [[نظم]] و ترتیب و جدا کردن یا بیان [[منظم]] کلمات و حروف میباشد. پس خود [[پیامبر]] معانی قرآن را به الفاظ تبدیل نکرده است <ref>[[حسین علوی مهر|علوی مهر، حسین]]، [[مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن (کتاب)|مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن]]، ص۵۷ ـ ۶۰.</ref>. | # '''[[ترتیل]]''': بیان کردن سخن [[منظم]]، [[پایدار]] و همراه با فاصله را گویند و نیز هرگاه سخنی پایدار به راحتی بیان شود آن را [[ترتیل]] گویند. [[پیامبر اکرم]] در معنای ترتیل، چنین فرمودند"حروف و کلمات آن را بهروشنی ادا کن؛ نه همچون ذرات شن آن را پراکنده کن و نه آن را همچون [[شعر]] پشت سرهم بخوان چون به شگفتیهای [[قرآن]] رسیدید توقف کنید". علت کاربرد واژههای قرائت، [[تلاوت]] و ترتیل، برخورداری [[وحی]] از کلمات، حروف، [[نظم]] و ترتیب و جدا کردن یا بیان [[منظم]] کلمات و حروف میباشد. پس خود [[پیامبر]] معانی قرآن را به الفاظ تبدیل نکرده است <ref>[[حسین علوی مهر|علوی مهر، حسین]]، [[مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن (کتاب)|مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن]]، ص۵۷ ـ ۶۰.</ref>. | ||