عباسیان در معارف و سیره رضوی: تفاوت میان نسخه‌ها

| مداخل مرتبط = [[عباسیان در تاریخ اسلامی]] - [[عباسیان در معارف مهدویت]] - [[عباسیان در معارف و سیره امام صادق]] - [[عباسیان در معارف و سیره رضوی]]

امام رضا {{ع}} در سال ۱۴۸ هجری قمری دیده به [[جهان]] گشود<ref>منتهی الامال، ج۲، ص۲۵؛ بحارالانوار، ج۴۹، ص۲.</ref> و این در حالی بود که ۱۲ سال از مدت [[خلافت]] [[منصور عباسی]] می‌گذشت<ref>تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۴۰۲ و ۴۰۵.</ref>. منصور برای تثبیت پایه‌های [[حکومت]] خود انسان‌های فراوانی را به قتل رسانید و [[علما]] و مشاهیر [[جهان اسلام]] را مورد [[آزار]] قرار داد. سال‌های پایانی حکومت منصور مصادف بود با اوج [[ستم]] و بیدادگری‌های او و امام رضا {{ع}} که کودکی بیش نبودند [[شاهد]] نیرنگ‌ها و تجاوزگری‌های منصور بودند و چون می‌دیدند که [[نزدیکان]] وی از [[آل ابی طالب]] {{عم}}، مورد آزار و [[شکنجه]] و قتل قرار می‌گیرند، [[اندوهگین]] می‌گشتند. [[امام]] {{ع}} شاهد تلاش‌ها و [[مبارزات]] پدرشان امام [[موسی بن جعفر]] {{ع}} بودند و در این راه ایشان را حمایت می‌کردند. بعد از منصور، فرزندش [[مهدی]]، در سال ۱۵۸ هجری قمری، [[خلیفه]] شد. او در ابتدای کار [[زندانیان]] [[سیاسی]] را [[آزاد]]، و شکنجه و آزار [[شیعیان]] را تعطیل و [[اموال]] [[بیت المال]] را بین [[مردم]] تقسیم کرد. ولی طولی نکشید که این برنامه را [[تغییر]] داد و روش پدرش را در پیش گرفت<ref>تاریخ الخلفاء، ص۲۹۹.</ref>. در این دوران [[امام رضا]] {{ع}} نوجوان بودند و [[فساد]] و هرزه‌گری‌ها و [[ظلم]] [[مهدی عباسی]] [[بیداد]] می‌کرد. با [[تبعید]] [[امام کاظم]] {{ع}} به [[بغداد]]، نگرانی امام رضا {{ع}} بیشتر شد ولی این تبعید طولی نکشید و امام کاظم {{ع}} باری دیگر به [[مدینه]] برگشتند و در همان روزها مهدی عباسی به هلاکت رسید<ref>وفیات الاعیان، ج۴، ص۳۹۳؛ بحارالانوار، ج۴۸.</ref>.

با [[مرگ]] [[مهدی]]، فرزندش [[هادی عباسی]] که [[جوانی]] ۲۵ ساله بود و [[زندگی]] در محیط [[آلوده]] به فساد او را [[منحرف]] ساخته بود، به سال ۱۶۹ هجری قمری، به [[خلافت]] رسید. در این [[زمان]]، [[قیام]] [[حسین بن علی]] {{ع}} در [[شهر]] فخ<ref>شهر فخ در نزدیکی مدینه بود و قیام حسین بن علی {{ع}} در این شهر به قیام فخ معروف گشت و با شهادت این بزرگوار، تاریخ ایشان را به شهید فخ می‌شناسد.</ref> بر علیه [[حکومت عباسیان]] شکل می‌گرفت که امام رضا {{ع}} با روحیه بخشیدن به [[علویان]]، آنها را در قیام [[استوار]] می‌ساخت. امام رضا {{ع}} نسبت به این [[جنبش]] نظر موافقی داشتند و از این رو ۲۰۰ تن از یاران امام [[موسی کاظم]] {{ع}} و بزرگان [[بنی‌هاشم]]، به فرمان امام{{ع}} در این جنبش شرکت نمودند. هادی عباسی مردی [[جبار]] بود و هر چند خلافت او یک‌سال طول کشید، اما [[دستور]] داد تا تمام علویان [[شورشی]] را دستگیر و به [[قتل]] برسانند و [[حقوق]] بنی‌هاشم را از [[بیت المال]] قطع نمایند<ref>پیشوای آزاده، ص۶۷-۶۸؛ ماهیت قیام شهید فخ.</ref>. با مرگ [[هادی عباسی]]، برادرش [[هارون الرشید]] از سال ۱۷۰ هجری قمری تا سال ۱۹۳ هجری قمری به عنوان [[خلیفه]]، بنای [[ظلم و ستم]] را بر [[شیعیان]] گذاشت. او چون بر اوضاع مسلط گردید، دستور [[اخراج]] علویان از مدینه را صادر کرد و [[یحیی بن عبدالله]] را [[زندانی]] و به [[شهادت]] رساند. او همچنین [[عبدالله افطس]] را که از فرزندان امام سجاد {{ع}} بود [[شکنجه]] و به [[شهادت]] رساند.

از جنایات مهم [[هارون عباسی]] [[زندانی]] نمودن [[امام]] [[موسی بن جعفر]] {{ع}} بود که عاقبت این [[ملعون]] امام {{ع}} را مظلومانه و غریبانه در [[زندان]] به شهادت رساند. [[امام رضا]] {{ع}} با [[اندوه]] و تألم، این رویدادهای دردناک را می‌دیدند و به جهت این که واقعه‌ای چون [[واقعه کربلا]] دوباره تکرار نشود، [[تقیه]] می‌نمودند. با شهادت امام موسی بن جعفر {{ع}} در سال ۱۸۳ هجری قمری، امام رضا {{ع}} به [[امامت]] رسیدند و ده سال اول امامت ایشان مصادف با [[خلافت]] هارون الرشید بود و بعد از آن پنج سال امامت ایشان در [[زمان]] خلافت [[امین عباسی]] گذشت. با کشته شدن امین در سال ۱۹۸ هجری قمری و خلافت [[مأمون عباسی]]، امام تنها ۵ سال دیگر در قید [[حیات]] بودند به طوری که ایشان تا سن ۵۲ سالگی در [[مدینه]] حضور داشتند و با [[دعوت]] اجباری مأمون از ایشان، ۳ سال را در شهرهای [[ایران]] و [[خراسان]] اقامت داشتند و سرانجام در سال ۲۰۳ هجری قمری در سن ۵۵ سالگی به دست شخص مأمون به شهادت رسیدند<ref>زندگانی چهاده معصوم {{ع}} (ترجمه اعلام الوری)، ص۴۵۲؛ الارشاد، ص۶۱۱.</ref>.<ref>[[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|رضانامه]]، ص ۲۸۵.</ref>