تقیه در معارف و سیره رضوی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط  

| عنوان مدخل  = تقیه

| مداخل مرتبط = [[تقیه در لغت]] - [[تقیه در قرآن]] - [[تقیه در حدیث]] - [[تقیه در فقه اسلامی]] - [[تقیه در فقه سیاسی]] - [[تقیه در کلام اسلامی]] - [[تقیه در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[تقیه در سیره معصوم]] - [[تقیه در معارف و سیره امام باقر]] - [[تقیه در معارف و سیره امام کاظم]] - [[تقیه در معارف و سیره رضوی]] - [[تقیه در معارف و سیره امام حسن عسکری]] - [[تقیه در معارف مهدویت]] - [[تقیه از دیدگاه اهل سنت]] - [[تقیه در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]

در لغت از ریشه «وقایه» و به معنی «حفظ جان یا [[شرف]] و [[آبرو]] یا [[مال]] از خطر است، از طریق اظهار کردن [[عقیده]] یا عملی که بر خلاف [[مذهب]] او و موافق با مذهب دیگری است». و در اصطلاح [[شرعی]] عبارت است از: «جلوگیری از ضرری که ممکن است از جانب دیگری به [[انسان]] برسد از طریق موافقت کردن قولی یا فعلی با او، در امری که بر خلاف [[حق]] است»<ref>رسالة التقیه شیخ انصاری.</ref>.

[[تاریخ شیعه]] نشان دهنده این [[حقیقت]] تلخ است که پیوسته از طرف حکومت‌های [[ستمکار]] در [[جهان اسلام]] که طرفدار [[مذاهب غیر شیعی]] بوده‌اند، تحت فشار بوده و مورد انواع شکنجه‌ها و [[ظلم]] و [[ستم‌ها]] قرار گرفته‌اند، این وضعیت در دوران [[ائمه معصوم]] {{عم}} که [[حکومت‌های اموی]] و عباسی بر اریکه [[قدرت سیاسی]] قرار داشتند بسیار شدید و هولناک بود. هر گونه [[آزادی سیاسی]] و [[اجتماعی]] از [[شیعیان]] سلب شده بود، و در مواردی حتی ارتباط با [[خاندان]] [[علوی]] بزرگ‌ترین [[جرم سیاسی]] به شمار می‌رفت.

در دوران «[[امامت امام رضا]] {{ع}}»، کسانی بودند که تحت تأثیر ویژگی‌های شخصیتی و [[معنوی]] [[امام]] {{ع}} قرار می‌گرفتند و از روشی که داشتند سر می‌تافتند و [[دل]] در حریم امام {{ع}} می‌سپردند. آنها مشتاقانه امام {{ع}} را [[دوست]] می‌داشتند و نسبت به ایشان ارادت پیدا می‌کردند. بودند بزرگانی که حتی در [[دستگاه خلافت]] عباسی، به [[خلیفه]] خدمت می‌کردند و در عین حال [[شیعه]] و اراتمند به خاندان [[اهل]] بیت‌{{عم}} بودند. نمونه بارز آنها [[زبیده]] [[همسر]] [[هارون الرشید]] بود که او [[مذهب شیعه]] داشت و به خاندان [[اهل بیت]] {{عم}} ارادت می‌ورزید، اما [[تقیه]] می‌نمود<ref>تنقیح المقال، ج۳، ص۷۰.</ref>. [[مأمون]] دختر عمویی داشت که در دستگاه خلافت بود و رابطه خوبی با مأمون داشت ولی در عین حال نسبت به [[امام رضا]] {{ع}} ارادت خاصی داشت و او نیز در رفتارش تقیه می‌نمود<ref>عیون اخبار الرضا {{ع}}، ج۲، باب ۴۰، ص۳۴۸.</ref>.

در باب تقیه [[امام رضا]] {{ع}} می‌فرمایند: «کسی‌که از [[گناهان]] پرهیز ندارد، [[دین]] ندارد و کسی که از [[تقیه]] استفاده ننماید، [[ایمان]] ندارد. گرامی‌ترین شما در نزد [[خداوند]]، داناترین شما به تقیه است».

از [[امام رضا]] {{ع}} سوال شد: «یابن رسول الله{{صل}}! تقیه تا چه زمانی لازم است؟ ایشان فرمودند: تا [[قیام قیامت]]، هر آنکه تا پیش از [[خروج قائم]] ما، تقیه را ترک کند، از ما نیست»<ref>وسائل الشیعه، ج۱۱، ص۴۶۶.</ref>.<ref>[[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|رضانامه]]، ص ۱۸۷.</ref>

[[رده:تقیه]]