تباله: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۴۸

موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد

آشنایی اجمالی

«تباله» را مکانی در یمن^[۱] و دره‌ای مشهور گفته‌اند با قریه و آب و نخل بسیار، واقع در ۲۰۰ کیلومتری جنوب شرقی طائف. در وجه تسمیه تباله به این نام، برخی انتساب به «تباله بنت مکنف» از «بنی‌عمالیق» را دلیل ذکر کرده‌اند؛ این در حالی است که ابن کلبی علت این نامگذاری را به جهت منسوب بودن «تباله بنت مدین بن ابراهیم» دانسته است.^[۲] این منطقه که جغرافی‌دانان قدیم آن را در شمار اقلیم ثانی برشمرده‌اند، به سرسبزی و خرمی مثل بوده است.^[۳] سیلاب منطقه پس از عبور از سراة غامد و بلقرن از نواحی الباحه و بلجرشی، به سمت جنوب سرازیر شده، سپس پس از منحرف‌شدن به سمت شرق، به دره «بیشه» که تباله یکی از بخش‌های آن است، می‌‌ریزد. اهالی این منطقه از طایفه «شهران» هستند. این منطقه با مکه ۵۲ فرسخ یعنی ۸ روز راه فاصله دارد. این فاصله تا طائف ۶ روز و تا بیشه یک روز راه عنوان شده است.^[۴] اخبار تاریخی خبر از «فتح تباله» در سال دهم هجری دارند و آورده‌اند که مردمش بدون جنگ، اسلام پذیرفتند.^[۵].^[۶]

منابع

بلادی، عاتق بن غيث، معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة

پانویس

↑ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.
↑ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۱۰.
↑ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.
↑ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.
↑ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.
↑ بلادی، عاتق بن غیث، معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة ص۵۹.

[1] یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.

[2] یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۱۰.

[3] یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.

[4] یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.

[5] یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.

[6] بلادی، عاتق بن غیث، معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة ص۵۹.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

@@ خط ۷: / خط ۷: @@
 ==آشنایی اجمالی==
-«تباله» را مکانی در [[یمن]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref> و دره‌ای مشهور گفته‌اند با [[قریه]] و آب و [[نخل]] بسیار، واقع در ۲۰۰ کیلومتری جنوب شرقی [[طائف]]. در وجه [[تسمیه]] تباله به این نام، برخی انتساب به «تباله بنت مکنف» از «[[بنی‌عمالیق]]» را دلیل ذکر کرده‌اند؛ این در حالی است که [[ابن کلبی]] علت این نامگذاری را به جهت منسوب بودن [[تباله بنت مدین بن ابراهیم]] دانسته است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۱۰.</ref> این منطقه که [[جغرافی‌دانان]] قدیم آن را در شمار اقلیم ثانی برشمرده‌اند، به سرسبزی و خرمی مثل بوده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref> سیلاب منطقه پس از عبور از [[سراة غامد]] و [[بلقرن]] از نواحی [[الباحه]] و [[بلجرشی]]، به سمت جنوب سرازیر شده، سپس پس از منحرف‌شدن به سمت شرق، به دره «[[بیشه]]» که تباله یکی از بخش‌های آن است، می‌‌ریزد. اهالی این منطقه از [[طایفه]] «[[شهران]]» هستند. این منطقه با [[مکه]] ۵۲ فرسخ یعنی ۸ [[روز]] راه فاصله دارد. این فاصله تا طائف ۶ روز و تا بیشه یک روز راه عنوان شده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref> [[اخبار]] [[تاریخی]] خبر از «[[فتح تباله]]» در [[سال دهم هجری]] دارند و آورده‌اند که مردمش بدون [[جنگ]]، [[اسلام]] پذیرفتند.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref>.<ref>[[عاتق بن غیث بلادی|بلادی، عاتق بن غیث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۵۹.</ref>
+«تباله» را مکانی در [[یمن]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref> و دره‌ای مشهور گفته‌اند با [[قریه]] و آب و [[نخل]] بسیار، واقع در ۲۰۰ کیلومتری جنوب شرقی [[طائف]]. در وجه [[تسمیه]] تباله به این نام، برخی انتساب به «[[تباله بنت مکنف]]» از «[[بنی‌عمالیق]]» را دلیل ذکر کرده‌اند؛ این در حالی است که [[ابن کلبی]] علت این نامگذاری را به جهت منسوب بودن «[[تباله بنت مدین بن ابراهیم]]» دانسته است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۱۰.</ref> این منطقه که [[جغرافی‌دانان]] قدیم آن را در شمار اقلیم ثانی برشمرده‌اند، به سرسبزی و خرمی مثل بوده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref> سیلاب منطقه پس از عبور از [[سراة غامد]] و [[بلقرن]] از نواحی [[الباحه]] و [[بلجرشی]]، به سمت جنوب سرازیر شده، سپس پس از منحرف‌شدن به سمت شرق، به دره «[[بیشه]]» که تباله یکی از بخش‌های آن است، می‌‌ریزد. اهالی این منطقه از [[طایفه]] «[[شهران]]» هستند. این منطقه با [[مکه]] ۵۲ فرسخ یعنی ۸ [[روز]] راه فاصله دارد. این فاصله تا طائف ۶ روز و تا بیشه یک روز راه عنوان شده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref> [[اخبار]] [[تاریخی]] خبر از «[[فتح تباله]]» در [[سال دهم هجری]] دارند و آورده‌اند که مردمش بدون [[جنگ]]، [[اسلام]] پذیرفتند.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۹.</ref>.<ref>[[عاتق بن غیث بلادی|بلادی، عاتق بن غیث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۵۹.</ref>
 == منابع ==