دشنام در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط  

| مداخل مرتبط = [[دشنام در لغت]] - [[دشنام در قرآن]] - [[نفی دشنام در معارف دعا و زیارات]] - [[نفی دشنام در معارف و سیره نبوی]] - [[نفی دشنام در معارف و سیره سجادی]] - [[نفی دشنام در معارف و سیره معصوم]] - [[دشنام در فقه سیاسی]]

== مقدمه ==

در کتاب‌های لغت «[[سبّ]]» ([[دشنام]]) به معنای قطع کردن است از آنجا که دشنام موجب پاره کردن و از بین رفتن [[آبرو]] می‌شود؛ لذا آن را [[سب]] نامیده‌اند: {{عربی|"و أصل السبّ القطع، ثمّ صار السبّ شتما، لأنّ الشتم خرق الأعراض‏"}}<ref>التحقیق فی کلمات القرآن، ج۵، ص۱۱.</ref>. تقریبا اهل لغت، همه [[اتفاق نظر]] دارند که معنای لغوی سب همان قطع کردن و بریدن است. [[ابن اثیر]] در [[النهایه (کتاب)|النهایه]]، شتم و سب را یکی دانسته است، [[ابن منظور افریقی]] در [[لسان العرب (کتاب)|لسان العرب]]، قطع، بریدن و ننگ و عار را از معانی سب آورده است، [[شیخ انصاری]] در مکاسب ضمن ارجاع به عرف در معنا و مفهوم سب به نقل از جامع المقاصد می‌نویسد: سبّ گفتن کلمه و نسبت دادن چیزی به شخصی است که کسرشان به حساب آید، مانند کلمه [[پست]] (و ضیع) و امثال آن، غزالی در احیاء [[علوم]] الدین می‌نویسد: تعریف و [[حقیقت]] سب عبارت است از گفتن چیزهای [[زشت]] یا جمله‌های صریح بی‌پرده و بدون کنایه و رمز. در دایرة المعارف [[تشیع]] آمده است: «سب به معنای دشنام، [[فحش]] و [[ناسزا]] گفتن به دیگری است».

 

فحش، هر سخن و عمل زشت را گویند. هر [[کلام]] ناپسندی که از حد فراتر رود و [[بیهوده]] و یاوه محسوب گردد فحش و فاحشه نامیده می‌شود<ref>[[محمد جواد برهانی|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم (کتاب)|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴۸.</ref>.