مدیران رابط کاربری، مدیران، templateeditor
۲۷٬۴۲۰
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
| مادر = | | مادر = | ||
| همسر = | | همسر = | ||
| پسر = | | پسر = [[نصر بن ابینیزر]] | ||
| دختر = | | دختر = | ||
| خواهر = | | خواهر = | ||
| خط ۵۷: | خط ۵۷: | ||
ابونیزر [[شاهد]] بود که امام علی {{ع}} به دست خود [[چاه]] میکند و به عنوان [[صدقه]] قرار میداد. وی نقل میکند که یک بار آن حضرت به کشتزار آمد و تقاضای [[غذا]] کرد، اما آنان غذای مناسبی برای وی نداشتند. [[امام علی]] {{ع}} غذای ناملایم آنان را خورد و در پایان فرمود: «دور باد کسی که شکمش وی را به [[جهنم]] ببرد»<ref>کوفی، ج۲، ص۸۲؛ البری، ص۹۱.</ref>. وی میگوید: یک بار که امام علی {{ع}} مشغول کندن چاهی بود، آب پرفشاری پدید آمد. پس آن [[حضرت]] از ابونیزر قلم و کاغذی خواست و دو باغ (ضیعتین) خود را [[صدقه]] قرار داد. این دو باغ یکی به نام ابونیزر «عین ابی [[نیزر]]» نام داشت و دیگری بُغیبَغه در اطراف [[مدینه]] بود<ref> مبرد، ج۳، ص۳۶۶؛ کوفی، ج۲، ص۸۳.</ref> که بعدها [[معاویه]] تقاضای خرید آن را از [[امام حسین]] {{ع}} کرد، ولی ایشان نپذیرفت<ref>بکری، ج۲، ص۶۵۹.</ref>. | ابونیزر [[شاهد]] بود که امام علی {{ع}} به دست خود [[چاه]] میکند و به عنوان [[صدقه]] قرار میداد. وی نقل میکند که یک بار آن حضرت به کشتزار آمد و تقاضای [[غذا]] کرد، اما آنان غذای مناسبی برای وی نداشتند. [[امام علی]] {{ع}} غذای ناملایم آنان را خورد و در پایان فرمود: «دور باد کسی که شکمش وی را به [[جهنم]] ببرد»<ref>کوفی، ج۲، ص۸۲؛ البری، ص۹۱.</ref>. وی میگوید: یک بار که امام علی {{ع}} مشغول کندن چاهی بود، آب پرفشاری پدید آمد. پس آن [[حضرت]] از ابونیزر قلم و کاغذی خواست و دو باغ (ضیعتین) خود را [[صدقه]] قرار داد. این دو باغ یکی به نام ابونیزر «عین ابی [[نیزر]]» نام داشت و دیگری بُغیبَغه در اطراف [[مدینه]] بود<ref> مبرد، ج۳، ص۳۶۶؛ کوفی، ج۲، ص۸۳.</ref> که بعدها [[معاویه]] تقاضای خرید آن را از [[امام حسین]] {{ع}} کرد، ولی ایشان نپذیرفت<ref>بکری، ج۲، ص۶۵۹.</ref>. | ||
[[امام]] در [[وصیت نامه]] مشهوری که در سال ۳۹ نوشت، [[وصیت]] کرد ابانیزر و دو [[غلام]] دیگر به نامهای [[جبیر]] و [[رباح]]، پس از پنج سال کار کردن بر روی [[زمین]] یَنبُع [[آزاد]] شوند<ref>عبدالرزاق صنعانی، ج۱۰، ص۳۷۵؛ ابن شبه، ج۱، ص۲۲۵؛ کافی، ج۷، ص۴۹ و ج۶، ص۱۷۹؛ قاضی نعمان، ج۲، ص۴۵۳؛ طوسی، ج۹، ص۱۴۶.</ref>. این [[وصیت]] [[امام علی]] {{ع}}، مستند [[فقها]] برای [[شرعی]] بودن [[آزادی]] [[بندگان]] به شرط کار قرار گرفت<ref>صدوق، ج۳، ص۱۲۷.</ref><ref>[[منصور داداشنژاد|داداشنژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۱ (کتاب)|مقاله «ابونیزر»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص:۵۴۷.</ref> | [[امام]] در [[وصیت نامه]] مشهوری که در سال ۳۹ نوشت، [[وصیت]] کرد ابانیزر و دو [[غلام]] دیگر به نامهای [[جبیر]] و [[رباح]]، پس از پنج سال کار کردن بر روی [[زمین]] یَنبُع [[آزاد]] شوند<ref>عبدالرزاق صنعانی، ج۱۰، ص۳۷۵؛ ابن شبه، ج۱، ص۲۲۵؛ کافی، ج۷، ص۴۹ و ج۶، ص۱۷۹؛ قاضی نعمان، ج۲، ص۴۵۳؛ طوسی، ج۹، ص۱۴۶.</ref>. این [[وصیت]] [[امام علی]] {{ع}}، مستند [[فقها]] برای [[شرعی]] بودن [[آزادی]] [[بندگان]] به شرط کار قرار گرفت<ref>صدوق، ج۳، ص۱۲۷.</ref>.<ref>[[منصور داداشنژاد|داداشنژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۱ (کتاب)|مقاله «ابونیزر»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص:۵۴۷.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||