مردمان چه مناطقی سفیانی را یاری می‌کنند؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
جز (حذف پیوند از عنوان منبع‌شناسی جامع مهدویت توسط ربات)
خط ۲۳: خط ۲۳:
==پرسش‌های وابسته==
==پرسش‌های وابسته==


==[[:رده:آثار مهدویت|منبع‌شناسی جامع مهدویت]]==
==منبع‌شناسی جامع مهدویت==
{{پرسش‌های وابسته}}
{{پرسش‌های وابسته}}
{{ستون-شروع|3}}
{{ستون-شروع|3}}

نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۲۰:۳۲

الگو:پرسش غیرنهایی

مردمان چه مناطقی سفیانی را یاری می‌کنند؟
موضوع اصلیبانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت
مدخل بالاترمهدویت / غیبت امام مهدی / عصر غیبت کبری
مدخل اصلیآثار انتظار
مدخل وابسته؟

مردمان چه مناطقی سفیانی را یاری می‌کنند؟ یکی از پرسش‌های مرتبط به بحث مهدویت است که می‌توان با عبارت‌های متفاوتی مطرح کرد. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی مهدویت مراجعه شود.

عبارت‌های دیگری از این پرسش

پاسخ نخست

مجتبی تونه‌ای
آقای مجتبی تونه‌ای، در کتاب «موعودنامه» در این‌باره گفته است:
«"حرستا" نام منطقه‌ای آباد و بزرگ در اطراف دمشق است. وقتی پرچمی از مغرب و پرچمی از بحرین و پرچمی از شام اختلاف و برخورد می‌کنند، مردی از فرزندان عباس خروج می‌کند. اهل شام و فلسطین دچار دلهره می‌شوند و به سوی سردمداران شام و مصر روی می‌آورند و به آنان گفته می‌شود: "بروید و پسر فرمانروا، یعنی سفیانی را بخواهید و او را به یاری بطلبید" آنان سفیانی را دعوت می‌کنند و او در "حرستا" فرود می‌آید و همه دایی‌ها و بستگان فکری خود را در آن‌جا گرد می‌آورد و در بیابان خشک که منطقه‌ای از دمشق است، گروه‌های متعدّدی طرفدار دارد که به او می‌پیوندند. سفیانی دعوت آنان را اجابت می‌کند و روز جمعه به همراه همه آنان در دمشق به مسجد می‌رود و برای نخستین بار بر فراز منبر قرار می‌گیرد و در نخستین منبر خود، انان را دعوت به جهاد می‌کند و آنان نیز با شنیدن سخنانش، با او دست بیعت می‌دهند که دستورات او را، خواه مطابق میل باشد یا نباشد، نافرمانی نکنند[۱].
برطبق روایتی از امیر المؤمنین (ع)، "حرستا" در زمین فرو می‌رود[۲]»[۳].

پرسش‌های وابسته

منبع‌شناسی جامع مهدویت

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. الزام الناصب، ج ۲، ص ۱۸۰؛ امام مهدی (ع) از ولادت تا ظهور، سید محمد کاظم قزوینی، ص ۵۳۳.
  2. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۱۶؛ غیبة نعمانی، ص ۳۰۵.
  3. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۲۷۵.