←انواع فقر در نهج البلاغه
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
*میدان معنایی [[فقر در نهج البلاغه]] به دو مفهوم مذموم و غیرمذموم تقسیم میشود. فقر مذموم فقری است که [[امام]]{{ع}} با آن به [[مبارزه]] برخاست و با [[برنامهریزی]] در دوران حکومتش برای رفع آن کوشید. مصادیق فقر مذموم عبارتاند: | *میدان معنایی [[فقر در نهج البلاغه]] به دو مفهوم مذموم و غیرمذموم تقسیم میشود. فقر مذموم فقری است که [[امام]]{{ع}} با آن به [[مبارزه]] برخاست و با [[برنامهریزی]] در دوران حکومتش برای رفع آن کوشید. مصادیق فقر مذموم عبارتاند: | ||
#'''[[فقر اقتصادی]]:''' محرومیت از امکانات ضروری، [[غذا]] و [[خوراک]]. در این حالت [[طاقت]] و توان [[انسان]] از دست میرود، سلامتش بهمخاطره میافتد و در مرز [[زندگی]] و [[مرگ]] در تکاپوست. در [[فقر اقتصادی]] [[انسان]] در چشمها [[خوار]] میشود. فقر، بر خلاف تصور برخی، هرگز محصول [[مشیت]] و [[قضا و قدر الهی]] نیست. [[قرآن کریم]] نیز [[فقر اقتصادی]] را در مواردی چند مطرح کرده و از آن بهعنوان پدیدهای شوم یاد میکند. [[امام علی]]{{ع}} میفرماید: بارخدایا! با [[توانگری]]، آبرویم را پاس دار و با فقر و [[تنگدستی]]، فر و شکوهم را ناچیز مدار<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶</ref>. همچنین فقر را [[مرگ]] بزرگ میداند<ref>نک: حکمت ۱۵۴</ref>. [[امام علی]]{{ع}} [[فقر اقتصادی]] را ابزار [[خواری]] [[نفس]] میداند. | #'''[[فقر اقتصادی]]:''' محرومیت از امکانات ضروری، [[غذا]] و [[خوراک]]. در این حالت [[طاقت]] و توان [[انسان]] از دست میرود، سلامتش بهمخاطره میافتد و در مرز [[زندگی]] و [[مرگ]] در تکاپوست. در [[فقر اقتصادی]] [[انسان]] در چشمها [[خوار]] میشود. فقر، بر خلاف تصور برخی، هرگز محصول [[مشیت]] و [[قضا و قدر الهی]] نیست. [[قرآن کریم]] نیز [[فقر اقتصادی]] را در مواردی چند مطرح کرده و از آن بهعنوان پدیدهای شوم یاد میکند. [[امام علی]]{{ع}} میفرماید: بارخدایا! با [[توانگری]]، آبرویم را پاس دار و با فقر و [[تنگدستی]]، فر و شکوهم را ناچیز مدار<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶</ref>. همچنین فقر را [[مرگ]] بزرگ میداند<ref>نک: حکمت ۱۵۴</ref>. [[امام علی]]{{ع}} [[فقر اقتصادی]] را ابزار [[خواری]] [[نفس]] میداند. | ||
#'''[[فقر روحی]] و معنوی:''' [[انسان]] آمیزهای از جسم و [[روح]] است و اگر از نظر روحی تقویت نشود، دچار [[فقر معنوی]] خواهد شد، که همان فقر [[نفس]]، [[قلب]] و روان است. فقر [[نفس]] عبارت است از [[حرص]] و آزی که [[نفس]] دارد. [[امام علی]]{{ع}} فقر [[نفس]] را بدترین فقر میداند. | #'''[[فقر روحی]] و [[فقر معنوی|معنوی]]:''' [[انسان]] آمیزهای از جسم و [[روح]] است و اگر از نظر روحی تقویت نشود، دچار [[فقر معنوی]] خواهد شد، که همان فقر [[نفس]]، [[قلب]] و روان است. فقر [[نفس]] عبارت است از [[حرص]] و آزی که [[نفس]] دارد. [[امام علی]]{{ع}} فقر [[نفس]] را بدترین فقر میداند. | ||
#''' | #'''[[فقر فرهنگی]] ([[فقر علمی|علمی]]):''' بروز [[فقر اقتصادی]] در [[جامعه]] در نهایت به فقر [[فرهنگی]] میانجامد. اینگونه فقر آثار درازمدتی در [[زندگی]] [[انسانها]] برجای میگذارد که مدتها پس از فقر باقی میماند و در [[جامعه]] حیات پیدا میکند و رهایی از آن بسیار مشکل است. [[تعصبها]]، [[خودپسندیها]]، [[لجاجتورزیها]]، پایبندی به سنتها و روشهای نابخردانه نیکاکان از این فقر ناشی میشود. [[امام علی]]{{ع}} فقر [[فرهنگی]] را درد بیدرمان و [[بیماری]] علاجناپذیر برمیشمرد. همچنین بدترین مصداق فقر را [[نادانی]] میداند. در [[نهج البلاغه]] نیز میفرماید: هیچ [[بینوایی]] چون [[جهل]] [نیست]<ref>نهج البلاغه، حکمت ۵۱</ref>. | ||
==[[حقیقت]] فقر == | ==[[حقیقت]] فقر == | ||
*[[ثروت]] و [[فقر حقیقی]] در [[تعالیم]] [[دین]]، در [[معاد]] و [[جهان آخرت]] معنا مییابد. از اینرو از منظر [[امام علی]]{{ع}} [[دارایی]] و [[ناداری]] پس از [[عرضه شدن اعمال]] بر [[خداوند]] [[آشکار]] میشود. | *[[ثروت]] و [[فقر حقیقی]] در [[تعالیم]] [[دین]]، در [[معاد]] و [[جهان آخرت]] معنا مییابد. از اینرو از منظر [[امام علی]]{{ع}} [[دارایی]] و [[ناداری]] پس از [[عرضه شدن اعمال]] بر [[خداوند]] [[آشکار]] میشود. | ||