←خویشتنداری و فروخوردن خشم
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
#[[حفص ابن ابی عایشه]] گوید: "[[امام صادق]]{{ع}} یکی از غلامان خود را به انجام کاری [[مأمور]] نمودند. آن [[غلام]] امّا دیر کرده باز نیامد. [[امام]] نیز در پی او روان شد و او را در گوشهای خفته یافت. ایشان کنار سر او نشستند و [[انتظار]] کشیدند تا [[غلام]] بیدار شد. چون او بیدار شد، [[حضرت]] به او فرمودند: فلانی! به [[خدا]] قسم این [[خواب]] [[حقّ]] تو نیست، هم شب میخوابی و هم روز؟ شب [[مال]] تو باشد و روز تو [[مال]] ما!" <ref>{{متن حدیث| عَنْ حَفْصِ بْنِ أَبِي عَائِشَةَ قَالَ: بَعَثَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} غُلَاماً لَهُ فِي حَاجَةٍ فَأَبْطَأَ فَخَرَجَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ{{ع}} عَلَى أَثَرِهِ لَمَّا أَبْطَأَ فَوَجَدَهُ نَائِماً فَجَلَسَ عِنْدَ رَأْسِهِ يُرَوِّحُهُ حَتَّى انْتَبَهَ فَلَمَّا تَنَبَّهَ قَالَ لَهُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} يَا فُلَانُ وَ اللَّهِ مَا ذَلِكَ لَكَ تَنَامُ اللَّيْلَ وَ النَّهَارَ لَكَ اللَّيْلُ وَ لَنَا مِنْكَ النَّهَارُ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۱۲.</ref>؛ | #[[حفص ابن ابی عایشه]] گوید: "[[امام صادق]]{{ع}} یکی از غلامان خود را به انجام کاری [[مأمور]] نمودند. آن [[غلام]] امّا دیر کرده باز نیامد. [[امام]] نیز در پی او روان شد و او را در گوشهای خفته یافت. ایشان کنار سر او نشستند و [[انتظار]] کشیدند تا [[غلام]] بیدار شد. چون او بیدار شد، [[حضرت]] به او فرمودند: فلانی! به [[خدا]] قسم این [[خواب]] [[حقّ]] تو نیست، هم شب میخوابی و هم روز؟ شب [[مال]] تو باشد و روز تو [[مال]] ما!" <ref>{{متن حدیث| عَنْ حَفْصِ بْنِ أَبِي عَائِشَةَ قَالَ: بَعَثَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} غُلَاماً لَهُ فِي حَاجَةٍ فَأَبْطَأَ فَخَرَجَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ{{ع}} عَلَى أَثَرِهِ لَمَّا أَبْطَأَ فَوَجَدَهُ نَائِماً فَجَلَسَ عِنْدَ رَأْسِهِ يُرَوِّحُهُ حَتَّى انْتَبَهَ فَلَمَّا تَنَبَّهَ قَالَ لَهُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} يَا فُلَانُ وَ اللَّهِ مَا ذَلِكَ لَكَ تَنَامُ اللَّيْلَ وَ النَّهَارَ لَكَ اللَّيْلُ وَ لَنَا مِنْكَ النَّهَارُ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۱۲.</ref>؛ | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "چون بین دو نفر منازعهای درگیرد، دو [[فرشته]] نازل میشوند و به آنکه در آن میان [[نادانی]] کرده میگویند: [[ناسزا]] گفتی و گفتی و تو سزاوار این ناسزاگفتن بودی، بهزودی جزای آنچه گفتی را خواهی دید. و به آنکه [[خویشتنداری]] کرده میگویند: [[صبر]] کردی و [[حلم]] ورزیدی، اگر این [[حلم]] را به اتمام رسانی [[خداوند]] [[گناهان]] تو را خواهد بخشید. [[حضرت]] فرمودند: در این حال اگر شخص بردبار [[خویشتنداری]] خود را از دست بدهد و جواب آنکه [[نادانی]] کرده را بازدهد، آن دو [[فرشته]] به [[آسمان]] باز میگردند" <ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِذَا وَقَعَ بَيْنَ رَجُلَيْنِ مُنَازَعَةٌ نَزَلَ مَلَكَانِ فَيَقُولَانِ لِلسَّفِيهِ مِنْهُمَا قُلْتَ وَ قُلْتَ وَ أَنْتَ أَهْلٌ لِمَا قُلْتَ سَتُجْزَى بِمَا قُلْتَ وَ يَقُولَانِ لِلْحَلِيمِ مِنْهُمَا صَبَرْتَ وَ حَلُمْتَ سَيَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ إِنْ أَتْمَمْتَ ذَلِكَ قَالَ فَإِنْ رَدَّ الْحَلِيمُ عَلَيْهِ ارْتَفَعَ الْمَلَكَان}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۱۲.</ref>؛ | #[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "چون بین دو نفر منازعهای درگیرد، دو [[فرشته]] نازل میشوند و به آنکه در آن میان [[نادانی]] کرده میگویند: [[ناسزا]] گفتی و گفتی و تو سزاوار این ناسزاگفتن بودی، بهزودی جزای آنچه گفتی را خواهی دید. و به آنکه [[خویشتنداری]] کرده میگویند: [[صبر]] کردی و [[حلم]] ورزیدی، اگر این [[حلم]] را به اتمام رسانی [[خداوند]] [[گناهان]] تو را خواهد بخشید. [[حضرت]] فرمودند: در این حال اگر شخص بردبار [[خویشتنداری]] خود را از دست بدهد و جواب آنکه [[نادانی]] کرده را بازدهد، آن دو [[فرشته]] به [[آسمان]] باز میگردند" <ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِذَا وَقَعَ بَيْنَ رَجُلَيْنِ مُنَازَعَةٌ نَزَلَ مَلَكَانِ فَيَقُولَانِ لِلسَّفِيهِ مِنْهُمَا قُلْتَ وَ قُلْتَ وَ أَنْتَ أَهْلٌ لِمَا قُلْتَ سَتُجْزَى بِمَا قُلْتَ وَ يَقُولَانِ لِلْحَلِيمِ مِنْهُمَا صَبَرْتَ وَ حَلُمْتَ سَيَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ إِنْ أَتْمَمْتَ ذَلِكَ قَالَ فَإِنْ رَدَّ الْحَلِيمُ عَلَيْهِ ارْتَفَعَ الْمَلَكَان}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۱۲.</ref>؛ | ||
#[[امام]] | #[[امام سجاد]]{{ع}} فرمودند: "[[دوست]] ندارم که با [[ذلّت]] [[نفس]] خود، شتران سرخ مو - که [[ارزش]] بسیاری داشتهاند- را بهدست آورم؛ و هیچ جرعهای نیاشامیدم که نزد من گواراتر باشد از جرعه غیظی که فروخوردم، و آنکه به خشمم آورده بود را بخشیدم" <ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: كَانَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ{{ع}} يَقُولُ مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِذُلِّ نَفْسِي حُمْرَ النَّعَمِ وَ مَا تَجَرَّعْتُ جُرْعَةً أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْ جُرْعَةِ غَيْظٍ لَا أُكَافِي بِهَا صَاحِبَهَا}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۰۹.</ref>؛ | ||
#[[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: "هرکس [[غیظ]] خود را فرو خورَد در حالی که میتواند بر اساس آن عمل کند، [[خداوند]] [[قلب]] او را در [[روز قیامت]] از اَمن و [[آرامش]] سرشار خواهد ساخت" <ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} قَالَ: مَنْ كَظَمَ غَيْظاً وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى إِمْضَائِهِ حَشَا اللَّهُ قَلْبَهُ أَمْناً وَ إِيمَاناً يَوْمَ الْقِيَامَةِ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۱۰.</ref>؛ | #[[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: "هرکس [[غیظ]] خود را فرو خورَد در حالی که میتواند بر اساس آن عمل کند، [[خداوند]] [[قلب]] او را در [[روز قیامت]] از اَمن و [[آرامش]] سرشار خواهد ساخت" <ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} قَالَ: مَنْ كَظَمَ غَيْظاً وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى إِمْضَائِهِ حَشَا اللَّهُ قَلْبَهُ أَمْناً وَ إِيمَاناً يَوْمَ الْقِيَامَةِ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۱۰.</ref>؛ | ||
#[[امام رضا]]{{ع}} فرمودند: "انسانْ عابد نمیشود مگر آنکه [[حلیم]] و خویشتندار باشد؛ و عبادتکنندگان در [[بنی اسرائیل]] به [[مقام]] عابد بودن نائل نمیشدند، مگر آنکه پیش از آن ده سال [[سکوت]] کنند- و در مقابل آنچه آنان را به [[خشم]] میآورد، [[حلم]] ورزیده [[سکوت]] نمایند-" <ref>{{متن حدیث| عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ قَالَ سَمِعْتُ الرِّضَا{{ع}}: يَقُولُ لَا يَكُونُ الرَّجُلُ عَابِداً حَتَّى يَكُونَ حَلِيماً وَ إِنَّ الرَّجُلَ كَانَ إِذَا تَعَبَّدَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ لَمْ يُعَدَّ عَابِداً حَتَّى يَصْمُتَ قَبْلَ ذَلِكَ عَشْرَ سِنِينَ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۱۱.</ref>؛ | #[[امام رضا]]{{ع}} فرمودند: "انسانْ عابد نمیشود مگر آنکه [[حلیم]] و خویشتندار باشد؛ و عبادتکنندگان در [[بنی اسرائیل]] به [[مقام]] عابد بودن نائل نمیشدند، مگر آنکه پیش از آن ده سال [[سکوت]] کنند- و در مقابل آنچه آنان را به [[خشم]] میآورد، [[حلم]] ورزیده [[سکوت]] نمایند-" <ref>{{متن حدیث| عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ قَالَ سَمِعْتُ الرِّضَا{{ع}}: يَقُولُ لَا يَكُونُ الرَّجُلُ عَابِداً حَتَّى يَكُونَ حَلِيماً وَ إِنَّ الرَّجُلَ كَانَ إِذَا تَعَبَّدَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ لَمْ يُعَدَّ عَابِداً حَتَّى يَصْمُتَ قَبْلَ ذَلِكَ عَشْرَ سِنِينَ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۱۱.</ref>؛ | ||