وفاداری در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

وفاداری در حدیث (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۶:۰۶

۴٬۲۰۹ بایت اضافه‌شده ، ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۰

←‏روایات مربوطه

دیداریویکی‌متن

Msadeq

مدیران

۱۱۵٬۲۶۲

ویرایش

@@ خط ۲۳: / خط ۲۳: @@
 ##[[وفاداری]] همراه همیشگی [[امانت‌داری]] و زینت [[برادری]] است؛<ref>{{متن حدیث|قَالَ‌ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ(ع) فِي‌ الْغُرَرِ: الْوَفَاءُ تَوْأَمُ‌ الْأَمَانَةِ وَ زَيْنُ الْأُخُوَّةِ}}؛</ref>
 ##به [[دوستی]] آن کس که به عهدش وفا نمی‌کند [[اعتماد]] مکن"<ref>{{متن حدیث|قَالَ‌ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ(ع) فِي‌ الْغُرَرِ: لَا تَعْتَمِدْ عَلَى‌ مَوَدَّةِ مَنْ‌ لَا يُوفِي بِعَهْدِهِ}}</ref><ref>میزان الحکمه، ج۱۰، ص۶۰۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۱۳۵-۱۳۸.</ref>.
+#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "[[مؤمن]] بر دو نوع است: یکی مؤمنی که به [[عهد خداوند]] عمل کرده و به شرط او وفا نموده، این مصداق [[آیه شریفه]] است که: {{متن قرآن|رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ}}<ref>«کسانی هستند که به پیمانی که با خداوند بستند وفا کردند» سوره احزاب، آیه ۲۳.</ref> این [[مؤمن]] کسی است که نه سختی‌های [[دنیا]] و نه سختی‌های [[آخرت]] را نخواهد آزمود، او از کسانی است که خود [[شفاعت]] می‌کنند و برایشان [[شفاعت]] نمی‌شود؛ و دوّمی مؤمنی است که همچون گیاه کشتزار است، که گاه کج می‌رود و گاه راست می‌رود، او در شمار کسانی است که هم سختی‌های [[دنیا]] و هم سختی‌های [[آخرت]] را خواهند کشید، و از کسانی است که برایشان [[شفاعت]] می‌شود امّا خودْ کسی را [[شفاعت]] نمی‌کنند". <ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: الْمُؤْمِنُ مُؤْمِنَانِ فَمُؤْمِنٌ صَدَقَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ وَفَى بِشَرْطِهِ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَذَلِكَ الَّذِي لَا تُصِيبُهُ أَهْوَالُ الدُّنْيَا وَ لَا أَهْوَالُ الْآخِرَةِ وَ ذَلِكَ مِمَّنْ يَشْفَعُ وَ لَا يُشْفَعُ لَهُ وَ مُؤْمِنٌ كَخَامَةِ الزَّرْعِ تَعْوَجُّ أَحْيَاناً وَ تَقُومُ أَحْيَاناً فَذَلِكَ مِمَّنْ تُصِيبُهُ أَهْوَالُ الدُّنْيَا وَ أَهْوَالُ الْآخِرَةِ وَ ذَلِكَ مِمَّنْ يُشْفَعُ لَهُ وَ لَا يَشْفَعُ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۲۴۸.</ref>.
+#[[امیرمؤمنان]]{{ع}} فرمودند: "[[دینداران]] را علاماتی است که بدان شناخته می‌شوند: [[راستگویی]]، [[امانت‌داری]]، [[وفاء به پیمان]] و ارتباط با [[خویشان]] و [[نزدیکان]]... در این شمار است"<ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} إِنَّ لِأَهْلِ الدِّينِ عَلَامَاتٍ يُعْرَفُونَ بِهَا صِدْقَ الْحَدِيثِ وَ أَدَاءَ الْأَمَانَةِ وَ وَفَاءً بِالْعَهْدِ وَ صِلَةَ الْأَرْحَامِ ...}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۲۳۹.</ref>؛
+#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "سه چیز است که هیچ‌کس در انجام ندادنش عذری ندارد یکی بازگردانیدن [[امانت]] به صاحبش، خواه [[نیکوکار]] باشد یا [[بدکار]]، و دیگری [[وفاء به پیمان]]، خواه با [[نیکوکار]] [[پیمان]] بسته باشد یا با [[بدکار]]؛ و [[نیکی]] به [[پدر]] و [[مادر]]، خواه [[نیکوکار]] باشند یا [[بدکار]]" <ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}}: ثَلَاثَةٌ لَا عُذْرَ لِأَحَدٍ فِيهَا أَدَاءُ الْأَمَانَةِ إِلَى الْبَرِّ وَ الْفَاجِرِ وَ الْوَفَاءُ بِالْعَهْدِ إِلَى الْبَرِّ وَ الْفَاجِرِ وَ بِرُّ الْوَالِدَيْنِ بَرَّيْنِ كَانَا أَوْ فَاجِرَيْنِ}}؛ اصول کافی، ج۵، ص۱۳۲.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۴۵۱-۴۵۲.</ref>.
 ==منابع==