پیمان الهی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱۳: خط ۱۳:
==مقدمه==
==مقدمه==
*در آیۀ {{متن قرآن|لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}<ref>سوره بقره، آیه:۱۲۴.</ref> نیز عهد به [[امامت]] تفسیر شده است<ref>بحار الأنوار، ج ۲۵ ص ۲۰۲</ref> روایات متعدّدی می‌گوید که خداوند با [[پیامبر]] عهد کرد که [[امام علی|علی]]{{ع}} را به وصایت تعیین کند، از پیامبران نیز در مورد [[ولایت]] [[امام علی|علی]]{{ع}} پیمان گرفته است: {{عربی|"إِنَّ اللَّهَ أَخَذَ عَهْدَ النَّبِيِّينَ بِوَلَايَةِ عَلِيٍّ"}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۲۸۱، ج ۱۱ ص ۲۶۲.</ref> و این مضمون که [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} ضمن خبر دادن از حوادث و فتنه‌های آینده به [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}}، از او پیمان گرفت که صبر کند، در احادیث متعددی آمده است<ref>از جمله: بحار الأنوار، ج ۲۷ ص ۲۱۷ و ج ۲۸ ص ۴۵</ref> نیز پیمان گرفتن [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} از [[امام علی|علی]]{{ع}} که با ناکثین و قاسطین و مارقین بجنگد. در حدیثی هم بیان شده که [[ولایت]] [[امام علی|علی]]{{ع}} عهدی الهی با [[پیامبر]] است<ref>بحار الأنوار، ج ۳۷ ص ۱۴۱</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۱۵۴.</ref>.
*در آیۀ {{متن قرآن|لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}<ref>سوره بقره، آیه:۱۲۴.</ref> نیز عهد به [[امامت]] تفسیر شده است<ref>بحار الأنوار، ج ۲۵ ص ۲۰۲</ref> روایات متعدّدی می‌گوید که خداوند با [[پیامبر]] عهد کرد که [[امام علی|علی]]{{ع}} را به وصایت تعیین کند، از پیامبران نیز در مورد [[ولایت]] [[امام علی|علی]]{{ع}} پیمان گرفته است: {{عربی|"إِنَّ اللَّهَ أَخَذَ عَهْدَ النَّبِيِّينَ بِوَلَايَةِ عَلِيٍّ"}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۲۸۱، ج ۱۱ ص ۲۶۲.</ref> و این مضمون که [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} ضمن خبر دادن از حوادث و فتنه‌های آینده به [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}}، از او پیمان گرفت که صبر کند، در احادیث متعددی آمده است<ref>از جمله: بحار الأنوار، ج ۲۷ ص ۲۱۷ و ج ۲۸ ص ۴۵</ref> نیز پیمان گرفتن [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} از [[امام علی|علی]]{{ع}} که با ناکثین و قاسطین و مارقین بجنگد. در حدیثی هم بیان شده که [[ولایت]] [[امام علی|علی]]{{ع}} عهدی الهی با [[پیامبر]] است<ref>بحار الأنوار، ج ۳۷ ص ۱۴۱</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۱۵۴.</ref>.
==پیمان در فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱==
{{متن قرآن|الَّذِينَ عَاهَدْتَ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنْقُضُونَ عَهْدَهُمْ فِي كُلِّ مَرَّةٍ وَهُمْ لَا يَتَّقُونَ}}<ref>«همان کسانی از ایشان که با آنان پیمان بستی سپس هر بار پیمان خود را می‌شکنند و پرهیزگاری نمی‌ورزند» سوره انفال، آیه ۵۶.</ref>* {{متن قرآن|فَإِمَّا تَثْقَفَنَّهُمْ فِي الْحَرْبِ فَشَرِّدْ بِهِمْ مَنْ خَلْفَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ}}<ref>«پس چون در جنگ بر آنان دست یافتی با (تار و مار کردن) آنها، کسانی را که در پس ایشانند پراکنده ساز! باشد که در یاد گیرند» سوره انفال، آیه ۵۷.</ref>
{{متن قرآن|وَأَنْزَلَ الَّذِينَ ظَاهَرُوهُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِنْ صَيَاصِيهِمْ وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِيقًا تَقْتُلُونَ وَتَأْسِرُونَ فَرِيقًا}}<ref>«و کسانی از اهل کتاب را که پشتیبان ایشان  بودند از دژهای آنان فرود آورد و در دل‌هاشان هراس افکند، (چنانکه) دسته‌ای را می‌کشتید و دسته‌ای (دیگر) را اسیر می‌گرفتید» سوره احزاب، آیه ۲۶.</ref>. {{متن قرآن|وَأَوْرَثَكُمْ أَرْضَهُمْ وَدِيَارَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ وَأَرْضًا لَمْ تَطَئُوهَا وَكَانَ اللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرًا}}<ref>«و زمین و خانه‌ها و دارایی‌هایشان را و سرزمینی را که بر آن گام ننهاده بودید به شما وانهاد و خداوند بر هر کاری تواناست» سوره احزاب، آیه ۲۷.</ref>
'''نکته''': در این دو دسته از [[آیات]] این مسائل مطرح گردیده است.
#[[پیمان]] شکنی مکرر [[بنی‌قریظه]] با پیامبراسلام: {{متن قرآن|الَّذِينَ عَاهَدْتَ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنْقُضُونَ عَهْدَهُمْ فِي كُلِّ مَرَّةٍ}}<ref>«همان کسانی از ایشان که با آنان پیمان بستی سپس هر بار پیمان خود را می‌شکنند و پرهیزگاری نمی‌ورزند» سوره انفال، آیه ۵۶.</ref>
#بی‌تقوائی بنی قریظه، از عوامل [[پیمان]] شکنی آنان {{متن قرآن|وَهُمْ لَا يَتَّقُونَ}}<ref>«همان کسانی از ایشان که با آنان پیمان بستی سپس هر بار پیمان خود را می‌شکنند و پرهیزگاری نمی‌ورزند» سوره انفال، آیه ۵۶.</ref>
#[[پیامبر]] [[مأمور]] به تارومار کردن [[پیمان]] شکنان [[بنی‌قریظه]] در صورت [[جنگ]] با آنان: {{متن قرآن|فَإِمَّا تَثْقَفَنَّهُمْ فِي الْحَرْبِ فَشَرِّدْ بِهِمْ مَنْ خَلْفَهُمْ}}<ref>«پس چون در جنگ بر آنان دست یافتی با (تار و مار کردن) آنها، کسانی را که در پس ایشانند پراکنده ساز! باشد که در یاد گیرند» سوره انفال، آیه ۵۷.</ref>
#[[دلیل]] مهم برخورد با این گروه از [[یهودیان]] تکرار [[پیمان]] شکنی و تخلف از قرادها بوده است<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۱، ص ۲۵۴.</ref>.


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==


==منابع==
==منابع==
* [[پرونده:1368987.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|'''فرهنگ غدیر''']].
# [[پرونده:1368987.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|'''فرهنگ غدیر''']].
* [[پرونده:55210091.jpg|22px]] [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱''']]


==پانویس==
==پانویس==

نسخهٔ ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۲۱

این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل پیمان الهی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

پیمان الهی: عهدی که خداوند با انسان بسته و میثاق پروردگار، در برخی روایات به ولایت و امامت ائمه(ع) تفسیر شده است[۱].

مقدمه

  • در آیۀ ﴿لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ[۲] نیز عهد به امامت تفسیر شده است[۳] روایات متعدّدی می‌گوید که خداوند با پیامبر عهد کرد که علی(ع) را به وصایت تعیین کند، از پیامبران نیز در مورد ولایت علی(ع) پیمان گرفته است: "إِنَّ اللَّهَ أَخَذَ عَهْدَ النَّبِيِّينَ بِوَلَايَةِ عَلِيٍّ"[۴] و این مضمون که رسول خدا(ص) ضمن خبر دادن از حوادث و فتنه‌های آینده به علی بن ابی طالب(ع)، از او پیمان گرفت که صبر کند، در احادیث متعددی آمده است[۵] نیز پیمان گرفتن رسول خدا(ص) از علی(ع) که با ناکثین و قاسطین و مارقین بجنگد. در حدیثی هم بیان شده که ولایت علی(ع) عهدی الهی با پیامبر است[۶][۷].

جستارهای وابسته

منابع

  1. محدثی، جواد، فرهنگ غدیر.

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۱۵۴.
  2. سوره بقره، آیه:۱۲۴.
  3. بحار الأنوار، ج ۲۵ ص ۲۰۲
  4. بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۲۸۱، ج ۱۱ ص ۲۶۲.
  5. از جمله: بحار الأنوار، ج ۲۷ ص ۲۱۷ و ج ۲۸ ص ۴۵
  6. بحار الأنوار، ج ۳۷ ص ۱۴۱
  7. محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۱۵۴.