جز
جایگزینی متن - 'میفرماید' به 'میفرماید'
جز (جایگزینی متن - ']]{{متن قرآن' به ']]: {{متن قرآن') |
جز (جایگزینی متن - 'میفرماید' به 'میفرماید') |
||
| خط ۱۰۱: | خط ۱۰۱: | ||
'''نتیجه''': در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است: | '''نتیجه''': در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است: | ||
# [[خداوند]] بعضی از اوصاف [[کافران]] را ذکر میکند و میفرماید: کسانی که به [[آیات]] [[خدا]] [[کافر]] میشوند {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ}} و [[پیامبران]] را به ناحق میکشند {{متن قرآن|وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ}}و همچنین کسانی را از [[مردم]] که [[امر به عدل]] و داد میکنند به [[قتل]] میرسانند {{متن قرآن|وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ}} آنها را به [[مجازات]] دردناک [[الهی]] [[بشارت]] بده {{متن قرآن|فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}} در این [[آیه]] سه ویژگی [[کافران]] مطرح شده که ثابت میکند آنها [[تسلیم]] [[فرمان]] [[حق]] نیستند، بلکه صدای [[حق]] گویان را در گلو خفه میکنند؛ | # [[خداوند]] بعضی از اوصاف [[کافران]] را ذکر میکند و میفرماید: کسانی که به [[آیات]] [[خدا]] [[کافر]] میشوند {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ}} و [[پیامبران]] را به ناحق میکشند {{متن قرآن|وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ}}و همچنین کسانی را از [[مردم]] که [[امر به عدل]] و داد میکنند به [[قتل]] میرسانند {{متن قرآن|وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ}} آنها را به [[مجازات]] دردناک [[الهی]] [[بشارت]] بده {{متن قرآن|فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}} در این [[آیه]] سه ویژگی [[کافران]] مطرح شده که ثابت میکند آنها [[تسلیم]] [[فرمان]] [[حق]] نیستند، بلکه صدای [[حق]] گویان را در گلو خفه میکنند؛ | ||
# [[خداوند]] به منظور خنثیسازی تلاش و [[هجوم]] [[تبلیغاتی]] و جوسازی [[منافقان]] علیه [[پیامبر]] و [[مسلمانان]] | # [[خداوند]] به منظور خنثیسازی تلاش و [[هجوم]] [[تبلیغاتی]] و جوسازی [[منافقان]] علیه [[پیامبر]] و [[مسلمانان]] میفرماید: شما همانند [[کافران]] نباشید {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا}} که هنگامی که برادرانشان به مسافرتی میروند و یا در صف [[مجاهدان]] قرار میگیرند و کشته میشوند میگویند: افسوس اگر نزد ما بودند نمیمردند و کشته نمیشدند {{متن قرآن|وَقَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا}} گرچه آنها این سخنان را در [[لباس]] [[دلسوزی]] ایراد میکنند اما نظری جز [[مسموم]] ساختن [[روحیه]] شما ندارند {{متن قرآن|لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ}} و نباید شما تحت تأثیر این سخنان [[مسموم]] قرار گیرید و چنین جملههایی بر زبان آرید: اگر شما [[مؤمنان]] تحت تأثیر سخنان [[گمراه کننده]] آنان قرار گیرید و همان حرفها را تکرار کنید طبعاً [[روحیه]] شما ضعیف گشته و از رفتن به میدان [[جهاد]] و [[سفر]] در [[راه خدا]] خودداری خواهید کرد و آنها به [[هدف]] خود نائل میشوند، ولی شما این کار را نکنید و با [[روحیه]] [[قوی]] به میدان [[جهاد]] بروید تا این [[حسرت]] بر [[دل]] [[منافقان]] برای همیشه بماند. [[مرگ]] و [[حیات]] در هر حال به [[دست خدا]] است و [[مسافرت]] و یا حضور در میدان [[جنگ]] نمیتواند مسیر قطعی آن را [[تغییر]] دهد و [[خدا]] از همه [[اعمال]] [[بندگان]] با خبر است. {{متن قرآن|وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ}}؛ | ||
#ویژگی [[کافران]] این است که: اینان اگر [[ایمان]] را ترک گفتند برای آن نبوده که بیان دعوتکننده به [[ایمان]]، قاصر و یا دلیلش کند بوده، بلکه برای این بوده که [[کفار]] پابند [[سنت]] گذشتگان و رؤسای خویشند، و همین باعث شده که [[کفر]] در دلهایشان [[رسوخ]] کند، و به کار [[تکذیب]] خود ادامه دهند {{متن قرآن|بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُكَذِّبُونَ}}، {{متن قرآن|فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}} در این جمله - و در موارد بسیار دیگر - [[خدای تعالی]] [[تهدید]] به [[عذاب]] را تعبیر فرموده به مژده به [[عذاب]]، و این از باب تهکم و [[استهزاء]] است، و چون در ابتدای جمله حرف “فاء” آمده، میفهماند این [[تهدید]] نتیجه [[تکذیب]] است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۴۰۸.</ref>. | #ویژگی [[کافران]] این است که: اینان اگر [[ایمان]] را ترک گفتند برای آن نبوده که بیان دعوتکننده به [[ایمان]]، قاصر و یا دلیلش کند بوده، بلکه برای این بوده که [[کفار]] پابند [[سنت]] گذشتگان و رؤسای خویشند، و همین باعث شده که [[کفر]] در دلهایشان [[رسوخ]] کند، و به کار [[تکذیب]] خود ادامه دهند {{متن قرآن|بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُكَذِّبُونَ}}، {{متن قرآن|فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}} در این جمله - و در موارد بسیار دیگر - [[خدای تعالی]] [[تهدید]] به [[عذاب]] را تعبیر فرموده به مژده به [[عذاب]]، و این از باب تهکم و [[استهزاء]] است، و چون در ابتدای جمله حرف “فاء” آمده، میفهماند این [[تهدید]] نتیجه [[تکذیب]] است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۴۰۸.</ref>. | ||
#یکی از اوصاف [[کافران]] [[انکار]] [[رستاخیز]] است وخداوند | #یکی از اوصاف [[کافران]] [[انکار]] [[رستاخیز]] است وخداوند میفرماید: [[کافران]] پنداشتند که هرگز برانگیخته نخواهند شد {{متن قرآن|زَعَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ لَنْ يُبْعَثُوا}}، {{متن قرآن|وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَإِذَا كُنَّا تُرَابًا وَآبَاؤُنَا أَئِنَّا لَمُخْرَجُونَ}} و به [[پیامبر]] [[دستور]] میدهد بگو: آری به پروردگارم [[سوگند]] همه شما در - [[قیامت]] - برانگیخته خواهید شد {{متن قرآن|قُلْ بَلَى وَرَبِّي لَتُبْعَثُنَّ}} سپس آنچه را عمل میکردید به شما خبر داده میشود {{متن قرآن|لَتُنَبَّؤُنَّ بِمَا عَمِلْتُمْ}} و این برای [[خداوند]] آسان است {{متن قرآن|وَذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}} وقتی که کار دست [[خداوند]] [[قادر]] [[متعال]] است مشکلی در میان نخواهد بود و اکنون که قطعاً معادی در کار است، به [[خدا]] و [[رسول]] او و نوری که نازل کردهایم [[ایمان]] بیاورید {{متن قرآن|فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنَا}}؛ | ||
# [[قرآن]] چهار “بدعت” نابهجا راکه در میان [[کافران]] [[عرب جاهلی]] معمول بود و آنها بر پارهای از حیوانات به جهتی از جهات علامت و نامی گذارده و خوردن گوشت آن را [[ممنوع]] میساختند و یا حتی خوردن شیر و چیدن پشم و [[سوار شدن]] بر پشت آنها را مجاز نمیشمردند، یعنی عملاً حیوان را بلااستفاده و [[بیهوده]] رها میساختند مطرح کرده و میفرماید: [[خداوند]] هیچ یک از این [[احکام]] را به رسمیت نمیشناسد، نه بحیرهای قرار داده و نه سائبه و نه وصیله و نه حام {{متن قرآن|مَا جَعَلَ اللَّهُ مِنْ بَحِيرَةٍ وَلَا سَائِبَةٍ وَلَا وَصِيلَةٍ وَلَا حَامٍ}} سپس میفرماید: “افراد [[کافر]] و [[بتپرست]] اینها را به [[خدا]] نسبت میدادند و میگفتند: [[قانون الهی]] است” {{متن قرآن|وَلَكِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ}} “و اکثر آنها در این باره کمترین [[فکر]] و اندیشهای نمیکردند و [[عقل]] خود را به کار نمیگرفتند” بلکه [[کورکورانه]] از دیگران [[تقلید]] مینمودند {{متن قرآن|وَأَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ}} و در این دو [[آیه]] دو ویژگی [[کافران]] افترای به [[خدا]] و [[تقلید کورکورانه]] از گذشتگان بدون [[تعقل]] و [[خردورزی]] مطرح گردیده است؛ | # [[قرآن]] چهار “بدعت” نابهجا راکه در میان [[کافران]] [[عرب جاهلی]] معمول بود و آنها بر پارهای از حیوانات به جهتی از جهات علامت و نامی گذارده و خوردن گوشت آن را [[ممنوع]] میساختند و یا حتی خوردن شیر و چیدن پشم و [[سوار شدن]] بر پشت آنها را مجاز نمیشمردند، یعنی عملاً حیوان را بلااستفاده و [[بیهوده]] رها میساختند مطرح کرده و میفرماید: [[خداوند]] هیچ یک از این [[احکام]] را به رسمیت نمیشناسد، نه بحیرهای قرار داده و نه سائبه و نه وصیله و نه حام {{متن قرآن|مَا جَعَلَ اللَّهُ مِنْ بَحِيرَةٍ وَلَا سَائِبَةٍ وَلَا وَصِيلَةٍ وَلَا حَامٍ}} سپس میفرماید: “افراد [[کافر]] و [[بتپرست]] اینها را به [[خدا]] نسبت میدادند و میگفتند: [[قانون الهی]] است” {{متن قرآن|وَلَكِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ}} “و اکثر آنها در این باره کمترین [[فکر]] و اندیشهای نمیکردند و [[عقل]] خود را به کار نمیگرفتند” بلکه [[کورکورانه]] از دیگران [[تقلید]] مینمودند {{متن قرآن|وَأَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ}} و در این دو [[آیه]] دو ویژگی [[کافران]] افترای به [[خدا]] و [[تقلید کورکورانه]] از گذشتگان بدون [[تعقل]] و [[خردورزی]] مطرح گردیده است؛ | ||
# [[خداوند]] میگوید از ویژگی [[کافران]] این است که اگر از آنها سؤال کنی چه کسی آنها را [[آفریده]] است به طور مسلم میگویند: اللَّه {{متن قرآن|وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ}} در میان [[مشرکان]] [[عرب]] و [[غیر عرب]] کمتر کسی پیدا میشد که [[بتها]] را [[خالق]] و آفریننده بداند، بلکه آنها [[بتها]] را به عنوان وساطت و [[شفاعت]] در پیشگاه [[خدا]]، و یا به عنوان اینکه سمبل و نشانهای هستند از وجودهای [[مقدس]] [[اولیاء]] اللَّه، به ضمیمه این بهانه که [[معبود]] ما باید موجود محسوسی باشد تا با آن [[انس]] بگیریم، [[پرستش]] میکردند، لذا هر گاه درباره [[خالق]] از آنها سؤال میشد [[خالق]] را - اللَّه - معرفی میکردند. [[قرآن]] بارها این [[حقیقت]] را یادآور میشود که [[پرستش]] تنها برای [[خالق]] و [[مدبر]] این عالم [[شایسته]] است، و شما که [[خالق]] و [[مدبر]] را او میدانید راهی جز این ندارید که [[عبودیت]] و [[الوهیت]] را نیز مخصوص او بشمرید. و برای همین به عنوان ملامت و [[سرزنش]] [[شکایت]] [[پیامبر]] در پیشگاه [[خداوند]]، از [[کافران]] [[متعصّب]] [[قوم]] خویش را مطرح میکند که میگوید اکنون چگونه از [[عبادت خدا]] به سوی غیر او بازگردانده و [[منحرف]] میشوید {{متن قرآن|فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ}}؛ | # [[خداوند]] میگوید از ویژگی [[کافران]] این است که اگر از آنها سؤال کنی چه کسی آنها را [[آفریده]] است به طور مسلم میگویند: اللَّه {{متن قرآن|وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ}} در میان [[مشرکان]] [[عرب]] و [[غیر عرب]] کمتر کسی پیدا میشد که [[بتها]] را [[خالق]] و آفریننده بداند، بلکه آنها [[بتها]] را به عنوان وساطت و [[شفاعت]] در پیشگاه [[خدا]]، و یا به عنوان اینکه سمبل و نشانهای هستند از وجودهای [[مقدس]] [[اولیاء]] اللَّه، به ضمیمه این بهانه که [[معبود]] ما باید موجود محسوسی باشد تا با آن [[انس]] بگیریم، [[پرستش]] میکردند، لذا هر گاه درباره [[خالق]] از آنها سؤال میشد [[خالق]] را - اللَّه - معرفی میکردند. [[قرآن]] بارها این [[حقیقت]] را یادآور میشود که [[پرستش]] تنها برای [[خالق]] و [[مدبر]] این عالم [[شایسته]] است، و شما که [[خالق]] و [[مدبر]] را او میدانید راهی جز این ندارید که [[عبودیت]] و [[الوهیت]] را نیز مخصوص او بشمرید. و برای همین به عنوان ملامت و [[سرزنش]] [[شکایت]] [[پیامبر]] در پیشگاه [[خداوند]]، از [[کافران]] [[متعصّب]] [[قوم]] خویش را مطرح میکند که میگوید اکنون چگونه از [[عبادت خدا]] به سوی غیر او بازگردانده و [[منحرف]] میشوید {{متن قرآن|فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ}}؛ | ||