مقاومت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[مقاومت]] از دیدگاه [[قرآن]]، مفهومی متداول و برگرفته از یک معنای [[ایمانی]] و [[شرعی]] و معروف، به نام "جهاد" است که می‌توان معنای [[حقیقی]] آن را در سخن [[خدای متعال]] خطاب به [[پیامبر اکرم]]{{صل}} یافت: {{متن قرآن|فَلَا تُطِعِ الْكَافِرِينَ وَجَاهِدْهُمْ بِهِ جِهَادًا كَبِيرًا}}<ref>«پس، از کافران فرمان نبر و به (حکم) آن (قرآن) با آنان به جهادی بزرگ برخیز» سوره فرقان، آیه ۵۲.</ref>.

بنابراین، [[مقاومت]] شامل [[مقاومت]] در برابر [[امیال نفسانی]]، طغیان‌گری‌ها، [[خرافه‌ها]]، تجاوزها، و اشغال‌گری‌ها می‌شود. شاید برخی بر این [[باور]] باشند که [[مقاومت]] تنها در میدان [[جنگ]] رخ می‌نماید اما این جزئی از مفهوم [[مقاومت]] و معنای آن وسیع‌تر و به [[جهاد]] نزدیک‌تر است. به دیگر سخن هر گونه [[جنگی]] در [[راه]] [[حق]] [[جهاد]] است ولی هر جهادی، [[جنگ]] نیست. [[جهاد]] نیز چون [[مقاومت]] هر نوع کوششی را که در پی به [[اعتدال]] و [[توازن]] رساندن [[انسان]] و برپایی [[عدالت]] در روی [[زمین]] است، شامل می‌شود. بنابراین [[جهاد]]، چند گونه است: [[جهاد]] نفس، [[جهاد]] [[شهوات]]، [[جهاد]] [[باطل]]، [[جهاد]] [[طغیان‌گر]]، [[جهاد]] در برابر [[دشمنان]] که همان [[جنگ]] و یکی از انواع [[جهاد]] است.

[[قرآن]] دو رکن اساسی را برای [[مقاومت]] بر می‌شمارد:

#'''[[ایمان راسخ]] و عمیق''': هر کس به چیزی [[ایمان]] ژرف و بی‌شائبه داشته باشد، بدون تردید در [[راه]] آن [[جان]] فشانی می‌کند و از همه چیز خود برای رسیدن به آن می‌گذرد. بر این اساس [[مقاومت]]، زمانی پدید می‌آید که [[ایمان]] و [[عقیده]] در [[دل‌ها]] محکم و [[استوار]] گردد به همین خاطر [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[مکه]] معانی [[ایمانی]] را در [[دل]] [[مسلمانان]] ریشه‌دار گرداند و چون آنان به [[ایمانی]] عمیق رسیدند، توانستند [[رعب]] و [[وحشت]] را در [[دل]] [[دشمنان]] بیفکنند و تمام [[سختی‌ها]] را [[تحمل]] کنند، نمونه کامل این [[مقاومت]] را می‌توان در [[شعب]] [[ابوطالب]] یافت، آنجا که [[یاران پیامبر]] با [[تحمل]] دشواری‌ها توانستند در برابر این [[مشکلات]] و [[مصایب]] آن دوران [[مقاومت]] نمایند و سرانجام به [[پیروزی]] [[دست]] یابند<ref>{{متن قرآن|رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}} «پروردگارا! و ما را فرمانبردار خود بگمار و از فرزندان ما خویشاوندانی را فرمانبردار خویش (برآور) و شیوه‌های پرستشمان را به ما بنما و توبه ما را بپذیر بی‌گمان تویی که توبه‌پذیر مهربانی» سوره بقره، آیه ۱۲۸؛ {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ آوَوْا وَنَصَرُوا أُولَئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يُهَاجِرُوا مَا لَكُمْ مِنْ وَلَايَتِهِمْ مِنْ شَيْءٍ حَتَّى يُهَاجِرُوا وَإِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ إِلَّا عَلَى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِيثَاقٌ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ}} «کسانی که ایمان آورده و هجرت گزیده‌اند و در راه خداوند با مال و جانشان جهاد کرده‌اند و کسانی که (به آنان) پناه داده و یاری رسانده‌اند دوستان یکدیگرند و کسانی که ایمان آورده و هجرت نکرده‌اند شما را با آنان هیچ پیوندی نیست تا آنکه هجرت گزینند و اگر از شما» سوره انفال، آیه ۷۲؛ {{متن قرآن|الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ}} «آنان که ایمان آورده‌اند و هجرت کرده‌اند و در راه خداوند با مال و جان خود، جهاد ورزیده‌اند، نزد خداوند بلند پایگاه‌ترند و آنانند که رستگارند» سوره توبه، آیه ۲۰.</ref>.