چکمه: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233)...» ایجاد کرد)
 
جز (جایگزینی متن - 'بویژه' به 'به‌ویژه')
خط ۱۰: خط ۱۰:


==مقدمه==
==مقدمه==
[[کفش]] خاصّی که [[نظامیان]] برپا می‌‌کنند، بویژه در میدان [[نبرد]]. آنچه در اذهان عموم از این کلمه تداعی می‌‌شود، “چکمه شمر” است که در آخرین لحظات [[حیات]] [[سید الشهدا]]{{ع}} با چکمه بر روی سینه آن [[حضرت]] رفت و آنگاه سر مبارکش را از تن جدا کرد. تعبیر مقاتل چنین است که: {{عربی|و جلس على صدر الحسين و قبض على لحيته و هم بقتله}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴۵، ص ۵۶.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۴۷.</ref>.
[[کفش]] خاصّی که [[نظامیان]] برپا می‌‌کنند، به‌ویژه در میدان [[نبرد]]. آنچه در اذهان عموم از این کلمه تداعی می‌‌شود، “چکمه شمر” است که در آخرین لحظات [[حیات]] [[سید الشهدا]]{{ع}} با چکمه بر روی سینه آن [[حضرت]] رفت و آنگاه سر مبارکش را از تن جدا کرد. تعبیر مقاتل چنین است که: {{عربی|و جلس على صدر الحسين و قبض على لحيته و هم بقتله}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴۵، ص ۵۶.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۴۷.</ref>.


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==

نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۵۷

متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.
این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل چکمه (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

کفش خاصّی که نظامیان برپا می‌‌کنند، به‌ویژه در میدان نبرد. آنچه در اذهان عموم از این کلمه تداعی می‌‌شود، “چکمه شمر” است که در آخرین لحظات حیات سید الشهدا(ع) با چکمه بر روی سینه آن حضرت رفت و آنگاه سر مبارکش را از تن جدا کرد. تعبیر مقاتل چنین است که: و جلس على صدر الحسين و قبض على لحيته و هم بقتله[۱][۲].

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. بحار الأنوار، ج ۴۵، ص ۵۶.
  2. محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۱۴۷.