بنی سلیم: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۱۳

متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.

این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

بنی سلیم در قرآن |بنی سلیم در تاریخ اسلامی

مقدمه

سلیمیان با قبایل مختلف هم‌پیمان بوده و به جنگاوری و دلیری زبان‌زد عرب بودند. محل سکونت آنان قسمت‌های شمالی نجد، نزدیکی مدینه، خیبر و جنوب نجد در حره‌ها با آب‌های فراوان و معادن گوناگون و زمین‌های حاصلخیز بود و به دلیل ارتباط با یهودیان مدینه و بزرگان مکه و نیز به خاطر اینکه محل زندگیشان در مسیر عبور کاروان‌های تجاری بود، مردمان ثروتمند بودند.

سلیمیان بت‌پرست بودند و بت سواع را می‌پرستیدند و نیز مسئول حفاظت از بت عزی بودند. از جمله بدعت‌های آنان وضع قوانین زائران کعبه و مراسم حج و نیز به تأخیرانداختن ماه‌های حرام بود. در قرآن کریم نیز به این بدعت‌ها اشاره شده است.

بنی‌سلیم از همان اوایل ظهور اسلام با دین نوظهور آشنا شدند و برخی از آنان مسلمان شده و در بعضی از غزوه‌های پیامبر(ص) شرکت داشتند. بنابر گزارشی بسیاری از آنان در زمان رخداد وفد سلیم با مراجعه قیس بن نسیبه بعد از نبرد خندق نزد پیامبر(ص) مسلمانان شدند.

بنی‌سلیم در فتح مکه با فرماندهی عباس بن مرداس و نیز در نبرد حنین حضور داشتند و اولین فراریان از جنگ حنین بودند. بعد از رحلت پیامبر(ص) عده کمی از بنی‌سلیم در اسلام خود ماندند و اکثر آنان از دین بازگشتند و به کشتار و غارت مسلمانان پرداختن اما در نهایت مغلوب مسلمانان شده و با تحویل مرتدان خود از گزند سپاه اسلام در امان ماندند. آنان در زمان خلافت امام علی(ع) با معاویه در جنگ صفین و با عایشه در جنگ جمل همراهی کردند و در روبروی امام ایستادند.

شخصیت‌های زیادی از بنی‌سلیم در زمان خلفای نخستین، امویان و عباسیان در مناصب حکومتی وجود داشتند .^[۱].

موقعیت جغرافیایی و اقتصادی

عادات، آداب و عقاید بنی سلیم

بنی سلیم در دوره اسلامی

بنی سلیم پس از پیامبر(ص)

شخصیت‌های بنی سلیم

جستارهای وابسته

منابع

خیرخواه علوی، سید علی، مقاله «بنی سلیم»، دائرة المعارف قرآن کریم ج۶

پانویس

↑ خیرخواه علوی، سید علی، مقاله «بنی سلیم»، دانشنامه حج و حرمین شریفین، ج۴، ص:۳۶۸-۳۶۹.

[1] خیرخواه علوی، سید علی، مقاله «بنی سلیم»، دانشنامه حج و حرمین شریفین، ج۴، ص:۳۶۸-۳۶۹.

[۱]

@@ خط ۸: / خط ۸: @@
 ==مقدمه==
-بنی‌‌سُلَیم از [[قبایل]] بزرگ و مشهور [[عدنانی]] شبه [[جزیره عربستان]] و از تبار [[سُلیم‌‌ بن منصور ‌‌بن عِکرمة ‌‌بن خَصْفَة بن قَیس بن عیلان]]<ref>انساب الاشراف، ج ۱۳، ص ۵۶۷۵؛ جمهرة انساب العرب، ص‌‌۲۶۱؛ الطبقات، ابن خیاط، ص ۳۰۸.</ref> به شمار می‌‌آیند. [[منسوبان]] به این [[قبیله]] را سُلَمی گویند.<ref>الاکمال، ج ۳، ص ۳۰۱؛ انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۹۸؛ الانساب، ج ۱، ص ۲۸۶.</ref> [[هَوازِن]]،<ref>الانساب، ج ۲، ص ۲۹۱؛ الطبقات، ابن سعد، ج ۱، ص ۶۰؛ الطبقات، ابن خیاط، ص ۱۰۴.</ref> مازِن<ref>الانساب، ج ۵، ص ۱۶۵؛ الطبقات، ابن سعد، ج ۳، ص ۵۴؛ الطبقات، ابن‌‌خیاط، ص ۳۱۰.</ref> و سَلامان<ref> نهایة الارب، ج ۲، ص ۳۳۵؛ معجم قبایل العرب، ج ۲، ص ۵۳۱.</ref> از دیگر [[فرزندان]] [[منصور‌‌ بن عِکرمه]] و [[برادر]] [[سلیم]] بودند که در عرض سلیم سر منشأ قبایل دیگر شدند که در آن میان هَوازِن و سپس [[بنی سلیم]] از [[شهرت]] و [[کثرت]] بیشتری برخوردار شدند.
+سلیمیان با [[قبایل]] مختلف هم‌پیمان بوده و به [[جنگاوری]] و [[دلیری]] زبان‌زد [[عرب]] بودند. [[محل]] سکونت آنان قسمت‌های شمالی نجد، نزدیکی [[مدینه]]، [[خیبر]] و جنوب نجد در حره‌ها با آب‌های فراوان و معادن گوناگون و زمین‌های حاصلخیز بود و به [[دلیل]] [[ارتباط]] با [[یهودیان]] مدینه و بزرگان [[مکه]] و نیز به خاطر اینکه محل زندگیشان در مسیر عبور کاروان‌های تجاری بود، [[مردمان]] ثروتمند بودند.
-منابع از بُهْثَه به عنوان فرزند سُلیم و از امرؤالقَیس، [[عوف]]، ثَعلبه، [[معاویه]]، سُلیم و [[حارث]] به عنوان فرزندان [[بُهثه بن سُلیم]] یاد کرده‌‌اند که هر یک به تیره‌‌ها و بطون متعدد و گاه مهمّی تقسیم شدند. از مشهورترین این تیره‌‌ها که بسیاری از آنها به [[امرؤالقیس بن بُهثَه]] باز می‌‌گردند عبارت‌‌اند از: [[بنو عُصَیَّة بن خُفاف]]، [[بنو مالک بن ثَعلبه]]، [[بنی بَهزِ‌‌ بن امرؤالقیس]]، [[بنی‌‌ عوف‌‌ بن بُهثة]]، [[بنوالشرید]]، و [[بنو زغب بن مالک]]، [[بنی یَرْبُوع بن سَمّاک]]، [[بنی رِعْل بن مالک]]، [[بنو ذَکْوان بن رِفاعه]] و [[بنو مالک ‌‌بن خُفاف]].<ref>جمهرة انساب‌‌العرب، ص ۲۶۱ ـ ۲۶۴؛ انساب الاشراف، ج ۱۳، ص ۵۶۷۵ ـ ۵۶۷۶؛ معجم قبایل العرب، ج ۲، ص ۵۴۳.</ref> اینان همچنین با تیره‌‌ها وقبایل متعددی همپیمان بودند. [[بنی کبیر بن غنم بن دودان]] (از‌‌ کنانه)،<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۰۲؛ الطبقات، ابن سعد، ج‌‌۴، ص ۱۰۴.</ref> [[بنی‌‌ حارث‌‌ بن عبدالمطلب]] <ref>معجم البلدان، ج ۴، ص ۱۱۷.</ref> و بنی‌‌هاشم (هر دو از [[قریش]])<ref>تاریخ طبری، ج ۲، ص ۳۴۰.</ref> از جمله این همپیمانان‌‌اند. [[شجاعان]] و جنگ‌‌آوران سُلیم در نزد [[عرب]] زبان‌زد بودند.<ref>الانساب، ج ۱، ص ۴۸.</ref>.<ref>[[سید علی خیرخواه علوی|خیرخواه علوی، سید علی]]، [[بنی سلیم (مقاله)|مقاله «بنی سلیم»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.
+سلیمیان [[بت‌پرست]] بودند و [[بت]] [[سواع]] را می‌پرستیدند و نیز [[مسئول]] [[حفاظت]] از بت [[عزی]] بودند. از جمله بدعت‌های آنان وضع [[قوانین]] [[زائران]] [[کعبه]] و [[مراسم حج]] و نیز به تأخیرانداختن [[ماه‌های حرام]] بود. در [[قرآن کریم]] نیز به این [[بدعت‌ها]] اشاره شده است.
+[[بنی‌سلیم]] از همان اوایل [[ظهور اسلام]] با [[دین]] نوظهور آشنا شدند و برخی از آنان [[مسلمان]] شده و در بعضی از [[غزوه‌های پیامبر]]{{صل}} شرکت داشتند. بنابر گزارشی بسیاری از آنان در [[زمان]] رخداد وفد [[سلیم]] با مراجعه [[قیس]] بن نسیبه بعد از [[نبرد]] [[خندق]] نزد [[پیامبر]]{{صل}} [[مسلمانان]] شدند.
+بنی‌سلیم در [[فتح مکه]] با [[فرماندهی]] [[عباس بن مرداس]] و نیز در [[نبرد حنین]] حضور داشتند و اولین فراریان از [[جنگ حنین]] بودند. بعد از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} عده کمی از بنی‌سلیم در [[اسلام]] خود ماندند و اکثر آنان از دین بازگشتند و به [[کشتار]] و [[غارت]] مسلمانان پرداختن اما در نهایت مغلوب مسلمانان شده و با تحویل [[مرتدان]] خود از گزند [[سپاه اسلام]] در [[امان]] ماندند. آنان در زمان [[خلافت امام علی]]{{ع}} با [[معاویه]] در [[جنگ صفین]] و با [[عایشه]] در [[جنگ جمل]] [[همراهی]] کردند و در روبروی [[امام]] ایستادند.
+شخصیت‌های زیادی از بنی‌سلیم در زمان خلفای نخستین، [[امویان]] و [[عباسیان]] در [[مناصب]] [[حکومتی]] وجود داشتند
+.<ref>[[سید علی خیرخواه علوی|خیرخواه علوی، سید علی]]، [[بنی سلیم (مقاله)|مقاله «بنی سلیم»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۴ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۴، ص:۳۶۸-۳۶۹.</ref>.
 ==[[موقعیت]] جغرافیایی و [[اقتصادی]]==