بهلول بن ذویب: تفاوت میان نسخه‌ها

پس بهلول از [[خدمت]] پیامبر{{صل}} خارج شد و به [[منزل]] رفت و مقداری آذوقه برداشته و به یکی از کوه‌های [[مدینه]] [[پناه]] برد و در آنجا مشغول [[عبادت]] شد و مرتب می‌گفت: پروردگارا! [[بنده]] تو بهلول، در مقابل تو دست بسته [[ایستاده]]؛ تو او را می‌شناسی و لغزشش را می‌دانی، خدایا! اینک پشیمانم و به قصد توبه نزد پیامبرت رفتم ولی مرا از نزد خود راند و [[ترس]] مرا زیاد کرد؛ تو را به [[عظمت]] و بزرگی‌ات می‌خوانم که مرا [[مأیوس]] مکن و دعای مرا رد نکن و از رحمتت ناامیدم مگردان. او مدت [[چهل]] شبانه [[روز]] به این گونه مشغول [[گریه و زاری]] بود و چنان [[گریه]] می‌کرد که حیوانات وحشی و درندگان بیابان نیز به حال او گریه می‌کردند. پس از چهل روز گفت: "خدایا! پس از این همه ناله و [[طلب]] [[آمرزش]] اگر دعای مرا [[مستجاب]] فرموده و مرا آمرزیده‌ای، به پیامبرت [[وحی]] کن و اگر [[اراده]] داری که مرا [[عذاب]] کنی پس در همین [[دنیا]] آتشی بفرست و مرا [[عقوبت]] کن یا به عذاب دیگری مرا [[پاک]] گردان و [[روز قیامت]] رسوایم مکن". پس در این هنگام این آیه بر [[رسول]] گرامی{{صل}} نازل شد: {{متن قرآن|وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَمَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَلَمْ يُصِرُّوا عَلَى مَا فَعَلُوا وَهُمْ يَعْلَمُونَ * أُولَئِكَ جَزَاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَجَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ}}<ref>«و کسانی که چون (کار) ناشایسته‌ای می‌کنند یا به خویش ستم روا می‌دارند خداوند را به یاد می‌آورند و از گناهان خود آمرزش می‌خواهند- و چه کس جز خداوند گناهان را می‌آمرزد؟- و (آن کسان که) بر آنچه کرده‌اند دانسته پافشاری نمی‌کنند * پاداش اینان آمرزش پروردگارشان و بوستان‌هایی است که از بن آن جویباران روان است؛ در آنها جاودانند و پاداش اهل کردار، نیکوست» سوره آل عمران، آیه ۱۳۵- ۱۳۶. البته نزول این آیه، در مدینه و بعد از سال هفتم هجری بوده است. (یوسفی غروی).</ref>.