حضور قلب در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

#بنا بر آنچه در "غُرَر الحکم" آمده، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمودند: "ریشه درستی [[قلب]] مشغول بودن آن به یاد خداست؛ بر تو [[باد]] [[یاد خدا]]، که آن [[نور]] [[قلب]] است؛ هرکس [[خدا]] را یاد کند، [[خداوند]] [[قلب]] او را زنده گرداند، و [[عقل]] و فهمش را [[نورانی]] کند؛ هرکس [[قلب]] خود را به واسطة مداومت بر [[یاد خدا]] آباد گردانَد، کارهایش در خفا و آشکار [[نیکو]] گردد؛ در میان اندام‌های [[انسان]] هیچ عضوی کم سپاس‌تر از چشم نیست، از این رو آنچه می‌خواهد را در اختیارش نگذارید، که شما را از [[یاد خدا]] غافل می‌کند؛ در میان [[گناهان]] هیچ گناهی بدتر از [[پیروی]] از [[شهوت‌ها]] نیست، از این رو از شهوات [[پیروی]] نکنید که شما را از [[یاد خدا]] غافل می‌سازد؛ هرکس [[خداوند]] را فراموش کند، [[خداوند]] او را به خود [[فراموشی]] دچار می‌سازد و قلبش را کور می‌سازد" <ref>{{متن حدیث|قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} فِي الْغُرَرِ: أَصْلُ صَلَاحِ الْقَلْبِ اشْتِغَالُهُ بِذِكْرِ اللَّهِ؛ عَلَيْكَ بِذِكْرِ اللَّهِ فَإِنَّهُ نُورُ الْقَلْبِ‌؛ من ذكر اللَّه سبحانه أحيى اللَّه قلبه و نوّر عقله و لبّه‌؛ مَنْ عَمَرَ قَلْبَهُ بِدَوَامِ الذِّكْرِ حَسُنَتْ أَفْعَالُهُ فِي السِّرِّ وَ الْجَهْرِ؛ لَيْسَ فِي الْجَوَارِحِ أَقَلُ شُكْراً مِنَ الْعَيْنِ فَلَا تُعْطُوهَا سُؤْلَهَا فَيَشْغَلَكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ؛ لَيْسَ فِي الْمَعَاصِي أَشَدُّ مِنِ اتِّبَاعِ الشَّهْوَةِ فَلَا تُطِيعُوهَا فَيَقْطَعَكُمْ عَنِ اللَّهِ؛ مَنْ نَسِيَ اللَّهَ سُبْحَانَهُ أَنْسَاهُ نَفْسَهُ وَ أَعْمَى قَلْبَهُ}}؛ تصنیف غرر الحکم، ص۱۹۰ - ۱۸۹.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۱۸۱-۱۸۴.</ref>.