اوس بن قیظی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

برخی، نام پدرش را قِبْطی<ref> التبیان، ج ۸، ص ۳۲۳؛ روض‌الجنان، ج ۹، ص ۲۶۰؛ البحرالمحیط، ج ۸، ص ۴۶۰.</ref> و قَنْطَر<ref>روض الجنان، ج ۴، ص ۴۵۴.</ref> آورده‌اند که گویا در [[نقل]] و استنساخ [[اشتباه]] شده است. وی از [[منافقان]] [[مدینه]]<ref>المغازی، ج ۲، ص ۴۱۶؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۲۴؛ المحبر، ص ۴۶۹.</ref> و حتی از سرانِ آنان به شمار آمده است.<ref>الاغانی، ج ۹، ص ۱۹۵؛ روض‌الجنان، ج ۹، ص ۲۶۰؛ اسدالغابه، ج ۴، ص ۱۸.</ref>[[اوس]] با دو پسرش کَباثَه و [[عبدالله]] در [[جنگ احد]] شرکت کرد؛<ref> الاستیعاب، ج۱، ص۲۱۱؛ اسدالغابه، ج۱، ص ۳۲۷.</ref> امّا چون [[کارزار]] بر [[پیامبر]]{{صل}} و [[مسلمانان]] سخت شد، همراه گروهی گریخت.<ref> المغازی، ج ۱، ص ۲۷۸.</ref> سخنی از پیامبر{{صل}} خطاب به وی گزارش شده که [[نفاق]] وی و برادرش مِرْبَع را [[تأیید]] می‌کند.<ref>الاغانی، ج ۹، ص ۱۹۵.</ref>

#اوس بن قیظی در جمع [[اوسیان]] و [[خزرجیان]] نشسته بود که پیرمردی کینه‌توز از [[یهود]] با ابراز [[نگرانی]] از [[صمیمیت]] [[اوس و خزرج]]، از [[جوانی]] [[یهودی]] خواست تا با [[خواندن]] اشعاری، نزاع‌ها و مفاخرات پیشین را در میان اوس و خزرج مطرح کند که این حربه، کارساز افتاد. اوس بن قیظی در رأس اوسیان قرار گرفت و افرادی از این دو [[قبیله]] ضمن [[تهدید]] همدیگر، در آستانه درگیری بودند که پیامبر [[فتنه]] را آرام کرد. [[آیه]] {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا فَرِيقًا مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ يَرُدُّوكُمْ بَعْدَ إِيمَانِكُمْ كَافِرِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! اگر از دسته‌ای از کسانی که به آنان کتاب داده شده است فرمانبرداری کنید شما را پس از ایمانتان به کفر باز می‌گردانند» سوره آل عمران، آیه ۱۰۰.</ref> درباره اوس بن قیظی و دیگر مسلمانان [[سست ایمان]] که بازیچه آن [[مرد]] یهودی شدند فرود آمد <ref>جامع البیان، مج ۳، ج ۴، ص ۳۲ ـ ۳۳؛ اسباب النزول، ص ۹۹ ـ ۱۰۰؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۵۶ ـ ۵۵۷.</ref> و به آنان هشدار داد که اگر از [[اهل کتاب]] [[فرمان]] برند، یهود آنان را به [[کفر]] باز می‌گردانند. [[نزول]] ۵ آیه بعد نیز درباره همین رخداد است.<ref>جامع البیان، مج ۳، ج ۴، ص ۳۲ ـ ۳۳؛ اسباب النزول، ص ۹۹ ـ ۱۰۰؛ السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۵۶ ـ ۵۵۷.</ref>

#به [[نقل]] برخی [[مفسران]]، [[آیه]] {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نَافَقُوا يَقُولُونَ لِإِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَئِنْ أُخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ وَلَا نُطِيعُ فِيكُمْ أَحَدًا أَبَدًا وَإِنْ قُوتِلْتُمْ لَنَنْصُرَنَّكُمْ وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ}}<ref>«آیا به کسانی ننگریسته‌ای که دورویی می‌کنند، به برادران کافر خود از اهل کتاب می‌گویند: اگر شما را بیرون راندند ما نیز با شما بیرون خواهیم آمد و هیچ‌گاه به زیان شما  از هیچ کس فرمان نمی‌بریم و اگر با شما جنگ شود به شما یاری خواهیم رساند و خداوند گواه است» سوره حشر، آیه ۱۱.</ref> درباره سران [[نفاق]] از جمله [[اوس بن قیظی]] نازل شد که به [[یهود]] [[بنی‌نضیر]] [[وعده]] [[همراهی]]، [[همدلی]] و [[همیاری]] داده، آنان را به [[پایداری]] در برابر [[مسلمانان]] [[تشویق]] کردند.<ref> جامع‌البیان، مج ۱۴، ج ۲۸، ص ۵۹؛ تفسیر قرطبی، ج ۱۸، ص ۲۳؛ الدرالمنثور، ج ۸، ص ۱۱۵.</ref> آیه، ضمن [[برادر]] [[خواندن]] [[منافقان]] با [[یهودیان]]، آنان را [[دروغگو]] شمرد.