شعائر در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «==مصادیق خارجی شعایر اسلامی== علما مصادیق خارجی و عینی بسیاری برای شعایر [...» ایجاد کرد) |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
==مصادیق خارجی شعایر اسلامی== | ==مصادیق خارجی شعایر اسلامی== | ||
[[علما]] مصادیق خارجی و [[عینی]] بسیاری برای | [[علما]] مصادیق خارجی و [[عینی]] بسیاری برای [[شعایر اسلام]] ذکر کردهاند مانند: [[نماز]]، روزہ، [[حج]]، [[زکات]] و [[اذان]] و اقامه و دیگر [[مراسم]] و شعارهای [[اسلامی]]، که یک مسلمان به واسطه آن از دیگران متمایز میشود. | ||
[[احیا]] و [[ترویج]] این شعارها، از [[وظایف | [[احیا]] و [[ترویج]] این شعارها، از [[وظایف سیاسی دولت اسلامی]] است. و بر همین اساس، [[اهل ذمّه]] (کفّاری که در [[پناه]] اسلام و در [[کشور]] [[مسلمین]] به عنوان [[ذمّی]] و [[معاهد]] زندگی میکنند) [[حق]] [[تظاهر]] به انجام [[اعمال]] غیر اسلامی از قبیل تظاهر به روزهخواری و استعمال مشروبات مستکننده و گوشت خوک، و یا به صدا درآوردن ناقوس کلیساها، بدون اجازه دولت اسلامی را ندارند. این اعمال، خلاف شعارهای اسلامی است؛ در [[کشور اسلامی]] باید شعارهای اسلامی رواج پیدا کند، نه غیر آن. | ||
همچنین بر فرد [[مسلمان]] [[حرام]] است در جایی سکونت و اقامت کند که [[قادر]] به اظهار [[شعایر]] [[اسلامی]] نیست، و در صورت [[توانایی]]، [[هجرت]] از چنین مکانی [[واجب]] است؛ مادامی که [[کفر]] در [[جهان]] وجود دارد، [[وجوب]] هجرت نیز محفوظ است<ref>شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱، ص۱۴۹؛ شرح لمعه، ج۱، ص۲۵۶.</ref>. | همچنین بر فرد [[مسلمان]] [[حرام]] است در جایی سکونت و اقامت کند که [[قادر]] به اظهار [[شعایر]] [[اسلامی]] نیست، و در صورت [[توانایی]]، [[هجرت]] از چنین مکانی [[واجب]] است؛ مادامی که [[کفر]] در [[جهان]] وجود دارد، [[وجوب]] هجرت نیز محفوظ است<ref>شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱، ص۱۴۹؛ شرح لمعه، ج۱، ص۲۵۶.</ref>. | ||
نسخهٔ ۲۴ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۳۹
مصادیق خارجی شعایر اسلامی
علما مصادیق خارجی و عینی بسیاری برای شعایر اسلام ذکر کردهاند مانند: نماز، روزہ، حج، زکات و اذان و اقامه و دیگر مراسم و شعارهای اسلامی، که یک مسلمان به واسطه آن از دیگران متمایز میشود. احیا و ترویج این شعارها، از وظایف سیاسی دولت اسلامی است. و بر همین اساس، اهل ذمّه (کفّاری که در پناه اسلام و در کشور مسلمین به عنوان ذمّی و معاهد زندگی میکنند) حق تظاهر به انجام اعمال غیر اسلامی از قبیل تظاهر به روزهخواری و استعمال مشروبات مستکننده و گوشت خوک، و یا به صدا درآوردن ناقوس کلیساها، بدون اجازه دولت اسلامی را ندارند. این اعمال، خلاف شعارهای اسلامی است؛ در کشور اسلامی باید شعارهای اسلامی رواج پیدا کند، نه غیر آن.
همچنین بر فرد مسلمان حرام است در جایی سکونت و اقامت کند که قادر به اظهار شعایر اسلامی نیست، و در صورت توانایی، هجرت از چنین مکانی واجب است؛ مادامی که کفر در جهان وجود دارد، وجوب هجرت نیز محفوظ است[۱]. و نیز بازگشت از سرزمین اسلامی به دیار شرک، و اقامت در آنجا مذموم است، اما در صورتی که مسلمان، قادر به اظهار شعایر اسلامی نباشد، این هجرت حرام است. التعرّب بعد الهجرة؛ یعنی بازگشت مسلمان به جاهلیت و شرک، بعد از اینکه از آن دوری گزیده، حرام است.
شیخ حرّ عاملی، راوی بزرگ شیعه، در کتاب ارزشمند وسائلالشیعه در فصل جداگانهای به ذکر احادیث مربوط در این مورد پرداخته است. عنوان فصل: باب تحریم التعرّب بعد الهجرة و سکنی المسلم دار الحرب و دخولها الا لضرورة و...[۲] است؛
یعنی فصلی در اینباره که تعرب بعد از هجرت و سکونت مسلمان در دارالحرب حرام است، مگر آنکه ضرورتی باشد و.... به دو دلیل، این عمل حرام است: اول اینکه مسلمان نمیتواند شعایر اسلام را اظهار کند و دوم اینکه ممکن است تحت تأثیر جو زندگی مشرکان قرار گیرد و مرتد شود.[۳]
- ↑ شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱، ص۱۴۹؛ شرح لمعه، ج۱، ص۲۵۶.
- ↑ وسائل الشیعه، ج۱۱، ص۷۵.
- ↑ شکوری، ابوالفضل، فقه سیاسی اسلام، ص ۱۱۶.