مقاومت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#'''فراگیری و همه جانبه بودن''': [[مقاومت]]، گونه‌ها و شیوه‌های فراوان – از [[مجاهدت]] با نفس گرفته تا [[مبارزه مسلحانه]] – دارد، اما به علت [[وصف]] کلیت و شمول، هیچ گونه‌ای از آن جای‌گزین گونه دیگر نمی‌گردد. [[قرآن]] درباره خطر [[نفس امّاره]] از زبان [[حضرت یوسف]] [[صدیق]]{{ع}} چنین می‌گوید: {{متن قرآن|وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي إِنَّ رَبِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«و من نفس خویش را تبرئه نمی‌کنم که نفس به بدی بسیار فرمان می‌دهد مگر پروردگارم بخشایش آورد؛ به راستی پروردگارم آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره یوسف، آیه ۵۳.</ref>. و در جای دیگر با صراحت اعلام می‌کند که هرگاه مورد [[تجاوز]] و [[ستم]] قرار گرفتید، [[مقابله به مثل]] که از اشکال [[مقاومت]] است، بر شما [[واجب]] می‌باشد. {{متن قرآن|فَمَنِ اعْتَدَى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدَى عَلَيْكُمْ...}}<ref>«پس هر کس بر شما ستم روا داشت همان‌گونه که با شما ستم روا داشته است با وی ستم روا دارید.».. سوره بقره، آیه ۱۹۴.</ref>. آثار ادبی نیز در صورتی ماندگار خواهند بود که از درون‌مایه [[مقاومت]] با این ویژگی برخوردار باشند، در غیر این صورت [[تاریخ]] [[مصرف]] آنها بسیار محدود خواهد بود. “در [[تاریخ]] گذشته یا معاصر [[زندگی]] [[انسان]]، هیچ اثر ادبی ارزنده‌ای نمی‌توان یافت که از عنصر [[پایداری]] بی‌بهره باشد. چه هر اثر که به گونه‌ای فارغ از [[اندیشه]] [[نبرد]] میان [[انسان]] و [[جهان]]، [[آفریده]] شده باشد، در [[حقیقت]]، یکی از ترکیبات اصلی خود را از دست داده است و پیداست که در این جا، مصداق “جهان” می‌تواند هم وجود طبیعی آن باشد و هم بافت بشری‌اش”<ref>شکری، غالی، ادبیات مقاومت، ترجمه: محمدحسین روحانی، ص۳.</ref>. [[ادب]] [[مقاومت]]، چهره [[انسانی]] عامی دارد که به هنگام ترسیم اشکال مختلف تضادهای [[زندگی]]، در هیچ قالب ملی و یا چارچوب [[اجتماعی]] خاص نمی‌گنجد و این یکی از جنبه‌های مثبت و مهم این گونه آثار ادبی است که به طور عموم برای پیوند و [[ارتباط]] [[آفریده]] شده نه برای جدایی و انفصال.