ابورفاعه عدوی: تفاوت میان نسخه‌ها

از [[بنی عدی بن عبد مناة بن أدبن طابخه]]<ref>ابن سعد، ج۷، ص۴۸.</ref> و در اصل از [[مضر بن معد بن عدنان]] بود<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۱۹۸.</ref>. وی از [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} به شمار می‌آمد و پس از [[رحلت]] آن [[حضرت]] در [[بصره]] سکونت گزید<ref>ابن سعد، ج۷، ص۴۸.</ref>. از این رو، او را در شمار بصریان آورده‌اند<ref>بخاری، ج۲، ص۱۵۱؛ ابن ابی حاتم، ج۲، ص۴۴۰.</ref>. البته برخی او را از [[تابعان]] دانسته و کنیه‌اش را [[ابوقتاده]] آورده‌اند<ref>مغلطای، ج۱، ص۱۱۷.</ref>، اما به نظر می‌رسد [[اشتباه]] باشد؛ چون ابوقتاده [[عدوی]]، شخص دیگری است که گرچه برخی نام و کنیه‌اش را با [[ابو رفاعه]] یکی دانسته‌اند، ولی با توجه به روایاتی که از آنان نقل شده و برخی از مشخصات دیگر، احتمال یکی بودنشان اندک است.

[[زمان]] [[اسلام آوردن]] وی روشن نیست. از او نقل کرده‌اند که گفت: روزی حضور [[رسول خدا]]{{صل}} رسیدم و ایشان در حال ایراد [[خطبه]] بود. گفتم: ای رسول خدا{{صل}}! مردی غریبم که از دینش چیزی نمی‌داند. آن حضرت پایین آمد، دینم را آموخت و برگشت و خطبه‌اش را تمام کرد<ref>ابن ابی عاصم، ج۲، ص۴۲۵؛ ابن قانع، ج۱، ص۱۱۳؛ طبرانی، ج۲، ص۵۹.</ref>. این رخداد باید در [[مدینه]] باشد نیز از وی نقل شده است که گفت: از زمانی که [[رسول خدا]]{{صل}} [[سوره بقره]] را به من آموخت، این [[سوره]] از من جدا نشد و آنچه از [[قرآن]] آموختم، به همراه آن آموختم و هرگز پشت من از [[قیام]] در شب به درد نیامد<ref>ابن سعد، ج۷، ص۴۹؛ ابن ابی شیبه، ج۸، ص۲۹۵.</ref>.