جز
جایگزینی متن - 'حاکم نیشابوری' به 'حاکم نیشابوری'
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})) |
جز (جایگزینی متن - 'حاکم نیشابوری' به 'حاکم نیشابوری') |
||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
در [[روایات معتبر]] نزد [[شیعه]] و [[سنی]] [[فضائل]] بسیاری برای [[امام حسین]]{{ع}} از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[نقل]] شده است که همگی بر علو [[مقام]] و [[برتری]] آن [[حضرت]] و [[شایستگی]] برای [[مقام]] و [[منصب امامت]] و [[جانشینی رسول خدا]]{{صل}} دلالت دارد. | در [[روایات معتبر]] نزد [[شیعه]] و [[سنی]] [[فضائل]] بسیاری برای [[امام حسین]]{{ع}} از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[نقل]] شده است که همگی بر علو [[مقام]] و [[برتری]] آن [[حضرت]] و [[شایستگی]] برای [[مقام]] و [[منصب امامت]] و [[جانشینی رسول خدا]]{{صل}} دلالت دارد. | ||
===اوج [[محبوبیت]] نزد [[رسول خدا]]=== | ===اوج [[محبوبیت]] نزد [[رسول خدا]]=== | ||
از بین [[روایات]] فراوانی که در منابع [[فریقین]] درباره [[محبوبیت]] و [[مقام]] و [[منزلت]] ویژه [[سید الشهداء]] نزد [[رسول خدا]] {{صل}} صادر شده است به [[سخنان]] [[رسول خدا]] {{صل}} در اظهار [[محبت]] شدید و کمال [[اتصال روحی]] نسبت به [[امام حسین]] {{ع}} اشاره میکنیم: [[حاکم | از بین [[روایات]] فراوانی که در منابع [[فریقین]] درباره [[محبوبیت]] و [[مقام]] و [[منزلت]] ویژه [[سید الشهداء]] نزد [[رسول خدا]] {{صل}} صادر شده است به [[سخنان]] [[رسول خدا]] {{صل}} در اظهار [[محبت]] شدید و کمال [[اتصال روحی]] نسبت به [[امام حسین]] {{ع}} اشاره میکنیم: [[حاکم نیشابوری]] در المستدرک [[علی]] الصحیحین در [[نقلی]] که مورد [[تأیید]] و تصحیح دیگر [[حدیث]] شناسان [[اهل سنت]] قرار گرفته است از یکی از [[اصحاب پیامبر]]{{صل}} [[نقل]] میکند: {{عربی|"رأیت رسول الله{{صل}} و هو حامل الحسین بن علی و هو یقول: اللهم إنی أحبه فأحبه"}}<ref>حاکم نیشابوری ذیل حدیث مینویسد: {{عربی|"هذا حدیث صحیح الإسناد، و لم یخرجاه و قد روی بإسناد فی الحسن مثله، و کلا هما محفوظان"}}. المستدرک علی الصحیحین، ج ۳، ص ۱۷۷.</ref>. [[احمد حنبل]] هم در [[مسند]] و هم در [[فضائل]] الصحابه به [[حدیث]] معروف [[حسین منی]] و انا من [[حسین]] را [[نقل]] کرده است که [[پیامبر]]{{صل}} در جمع [[اصحاب]] که با هم به یک مهمانی میرفتند، [[حسین]]{{ع}} را که [[کودکی]] بود در آغوش [[محبت]] خود گرفته و بوسید و فرمود: {{متن حدیث|حُسَيْنٌ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الْأَسْبَاطِ}}<ref>مسند احمد، ج ۴، ص ۱۷۲.</ref>. این [[حدیث]] را ـ که نهایت [[اتصال روحی]] و [[معنوی]] بین [[امام حسین]]{{ع}} و [[رسول خدا]]{{صل}} را میرساند ـ [[بخاری]] در دو کتاب خود<ref>الادب المفرد، ص ۸۸ و التاریخ الکبیر، ج ۸، ص ۴۱۴.</ref> و [[ترمذی]]<ref>سنن ترمذی، ج ۵، ص ۳۲۴.</ref> و [[ابن ماجه]]<ref>سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۵۱.</ref> و [[حاکم نیشابوری]]<ref>مستدرک، ج ۳، ص ۱۷۷.</ref> و دیگر نویسندگان معتبر [[اهل سنت]]<ref>ر.ک: احقاق الحق و إزهاق الباطل، ج ۱۱، ص ۲۶۵ و منابع شیعی مانند: الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج ۲، ص ۱۲۷ و بحار الأنوار، ج ۳۷، ص ۷۴.</ref> [[نقل]] کرده و مورد نظر و دقت شارحان نیز قرار گرفته است. [[پیام]] روشن این [[رفتار]] [[رسول خدا]] که حاکی از [[آینده نگری]] و دور اندیشی آن [[حضرت]]{{صل}} نسبت به [[امت اسلامی]] و [[رفتار]] آنان با [[امام حسین]]{{ع}} است، از دید آنان نیز مخفی نمانده است. | ||
====معنای [[حسین منی]] و انا من [[حسین]]==== | ====معنای [[حسین منی]] و انا من [[حسین]]==== | ||
[[رسول اکرم]]{{صل}} در پرتو [[نور]] [[وحی]]، آنچه را بین [[حسین]] و{{ع}} و [[قاتلین]] آن [[سرور]] واقع شدنی بود میدانست و لذا مخصوصا نام [[حسین]]{{ع}} را برد و فهماند که او و [[حسین]]{{ع}} از [[حدیث]] [[وجوب محبت]] و [[حرمت]] تعرض و محاربه، چون شخص واحدند و [[رسول خدا]]{{صل}} به منظور تأکید بر همین [[اتحاد]] و [[یگانگی]] فرمودند: هر که [[حسین]] را [[دوست]] بدارد [[خدا]] را [[دوست]] داشته، زیرا [[محبت]] [[حسین]]، [[محبت رسول خدا]] و [[محبت رسول خدا]]، [[محبت خدا]]ست<ref>ر.ک: مبارک فوری، تحفه الاحوزی بشرح جامع ترمذی، ج ۱۰، ص ۱۹۰. {{عربی|"قوله: حسین منی و إنا من حسین قال القاضی: کأنه{{صل}} بنور الوحی ما سیحدث بینه و بین القوم فخصه بالذکر أنهما کالشیء الواحد فی وجوب المحبة و حرمة التعرض المحاربة، و أکد ذلک بقوله "أحب الله من أحب حسینا" فإن محبتة الرسول و محبة الرسول محبة الله"}}.</ref> | [[رسول اکرم]]{{صل}} در پرتو [[نور]] [[وحی]]، آنچه را بین [[حسین]] و{{ع}} و [[قاتلین]] آن [[سرور]] واقع شدنی بود میدانست و لذا مخصوصا نام [[حسین]]{{ع}} را برد و فهماند که او و [[حسین]]{{ع}} از [[حدیث]] [[وجوب محبت]] و [[حرمت]] تعرض و محاربه، چون شخص واحدند و [[رسول خدا]]{{صل}} به منظور تأکید بر همین [[اتحاد]] و [[یگانگی]] فرمودند: هر که [[حسین]] را [[دوست]] بدارد [[خدا]] را [[دوست]] داشته، زیرا [[محبت]] [[حسین]]، [[محبت رسول خدا]] و [[محبت رسول خدا]]، [[محبت خدا]]ست<ref>ر.ک: مبارک فوری، تحفه الاحوزی بشرح جامع ترمذی، ج ۱۰، ص ۱۹۰. {{عربی|"قوله: حسین منی و إنا من حسین قال القاضی: کأنه{{صل}} بنور الوحی ما سیحدث بینه و بین القوم فخصه بالذکر أنهما کالشیء الواحد فی وجوب المحبة و حرمة التعرض المحاربة، و أکد ذلک بقوله "أحب الله من أحب حسینا" فإن محبتة الرسول و محبة الرسول محبة الله"}}.</ref> | ||