سوره نجم: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن قرآن|هَذَا نَذِيرٌ مِّنَ النُّذُرِ الأُولَى أَزِفَتِ الآزِفَةُ لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ اللَّهِ كَاشِفَةٌ أَفَمِنْ هَذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ وَتَضْحَكُونَ وَلا تَبْكُونَ وَأَنتُمْ سَامِدُونَ فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَاعْبُدُوا }}<ref>«این (پیامبر)، بیم‌دهنده‌ای از همان بیم‌دهندگان نخستین است. (رستخیز) نزدیک شونده، نزدیک شد. جز خداوند آن را آشکار نمی‌کند. و آیا از این گفته به شگفتی می‌افتید؟ و می‌خندید و گریان نمی‌شوید؟ و شما به بازی سرگرمید. بنابراین به خداوند سجده برید و (او را) بپرستید!» سوره نجم، آیه ۵۶-۶۲.</ref> (آنگاه بعد از نقل این داستان‌ها از [[صحف]] [[انبیای گذشته]]، خاطرنشان کرده که این نذیرِ [[رسول خدا]]{{صل}} هم از جنس همان هشدار به امّت‌های گذشته است و اینکه [[قیامت]] نزدیک است و سپس در آخر [[سوره]]، روی سخن را متوجه به ایشان نموده که برای [[خدا]] [[سجده]] و [[عبادت]] کنید).

غرض این سوره یادآوری اصول سه‌گانه [[اسلام]]، یعنی [[وحدانیت]] [[خدای تعالی]] در [[ربوبیت]]، [[معاد]] و [[نبوت عامه]] و [[خاصه]] و [[عظمت]] رسول اللّه است. البته اول به مسئله [[نبوت]] پرداخته، وحیی را که به رسول خدا{{صل}} شده، [[تصدیق]] و توصیف نموده و [[مقام]] بلند [[قرب]] [[معنوی]] رسول اللّه را {{متن قرآن|قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى}}<ref>«آنگاه (میان او و پیامبر) به اندازه دو کمان یا نزدیک‌تر رسید» سوره نجم، آیه ۹.</ref> برشمرده است؛ آنگاه متعرض مسئله [[توحید]] می‌شود و بتها و شرکای [[مشرکین]] را [[نفی]] می‌کند. پس از آن، به مسئله سوم پرداخته، وضع منتهی شدن [[خلقت]] و [[تدبیر]] عالم به خدای تعالی و [[زنده کردن]] [[مردگان]] و خنداندن و [[گریاندن]] و اغناء و اقناء و [[تعذیب]] و [[دعوت]] و [[انذار]] را توصیف نموده، [[سوره]] را با اشاره به مسئله معاد و امر به سجده و عبادت ختم می‌کند.

هیچ [[انسانی]] هیچ چیزی را به ملکیت [[واقعی]] [[مالک]] نیست، تا اثر آن ملکیت (که یا خیر است یا [[شر]] یا نفع است یا ضرر) عایدش شود، مگر آن عملی را که انجام داده و جد و جهدی که نموده، تنها آن را دارا است و اما آنچه دیگران کرده‌اند اثر خیر یا شرّش عاید [[انسان]] نمی‌شود. [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|وَأَنَّ إِلَى رَبِّكَ الْمُنْتَهَى}}<ref>«و اینکه پایان (هر چیز) به سوی پروردگار توست» سوره نجم، آیه ۴۲.</ref> شامل دو انتها در هر چیز می‌شود. یکی انتها از حیث آغاز [[خلقت]] که وقتی درباره خلقت هر چیز به عقب برگردیم به [[خدای تعالی]] منتهی می‌شود و دیگری از حیث [[معاد]] که وقتی از طرف آینده‌اش پیش برویم خواهیم دید تمامی موجودات دوباره به سوی او [[محشور]] میشوند. در [[الدّر المنثور]] است که [[ابن مردویه]] از [[ابن عباس]] [[روایت]] کرده که گفت: وقتی آیه شریفه {{متن قرآن|أَفَمِنْ هَذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ}}<ref>«و آیا از این گفته به شگفتی می‌افتید؟ و می‌خندید و گریان نمی‌شوید؟» سوره نجم، آیه ۵۹-۶۰.</ref> نازل شد، دیگر کسی آن جناب را خندان ندید تا از [[دنیا]] رفت. از [[نبی اکرم]]{{صل}} روایت شده که به [[علی]]{{ع}} فرمود: [[خداوند]] تو را با من در هفت جا [[شاهد]] و حاضر قرار داد که [[شب معراج]] یکی از آنها است.<ref>[[سید سلمان صفوی|صفوی، سید سلمان]]، [[سوره نجم (مقاله)|مقاله «سوره نجم»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]].</ref>

{{سوره نجم}}

==منابع==

# [[پرونده: 10524027.jpg|22px]] [[سید سلمان صفوی|صفوی، سید سلمان]]، [[سوره نجم (مقاله)|مقاله «سوره نجم»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]