سوره نجم: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن قرآن|هَذَا نَذِيرٌ مِّنَ النُّذُرِ الأُولَى أَزِفَتِ الآزِفَةُ لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ اللَّهِ كَاشِفَةٌ أَفَمِنْ هَذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ وَتَضْحَكُونَ وَلا تَبْكُونَ وَأَنتُمْ سَامِدُونَ فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَاعْبُدُوا }}<ref>«این (پیامبر)، بیم‌دهنده‌ای از همان بیم‌دهندگان نخستین است. (رستخیز) نزدیک شونده، نزدیک شد. جز خداوند آن را آشکار نمی‌کند. و آیا از این گفته به شگفتی می‌افتید؟ و می‌خندید و گریان نمی‌شوید؟ و شما به بازی سرگرمید. بنابراین به خداوند سجده برید و (او را) بپرستید!» سوره نجم، آیه ۵۶-۶۲.</ref> (آنگاه بعد از نقل این داستان‌ها از [[صحف]] [[انبیای گذشته]]، خاطرنشان کرده که این نذیرِ [[رسول خدا]]{{صل}} هم از جنس همان هشدار به امّت‌های گذشته است و اینکه [[قیامت]] نزدیک است و سپس در آخر [[سوره]]، روی سخن را متوجه به ایشان نموده که برای [[خدا]] [[سجده]] و [[عبادت]] کنید).

غرض این سوره یادآوری اصول سه‌گانه [[اسلام]]، یعنی [[وحدانیت]] [[خدای تعالی]] در [[ربوبیت]]، [[معاد]] و [[نبوت عامه]] و [[خاصه]] و [[عظمت]] رسول اللّه است. البته اول به مسئله [[نبوت]] پرداخته، وحیی را که به رسول خدا{{صل}} شده، [[تصدیق]] و توصیف نموده و [[مقام]] بلند [[قرب]] [[معنوی]] رسول اللّه را {{متن قرآن|قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى}}<ref>«آنگاه (میان او و پیامبر) به اندازه دو کمان یا نزدیک‌تر رسید» سوره نجم، آیه ۹.</ref> برشمرده است؛ آنگاه متعرض مسئله [[توحید]] می‌شود و بتها و شرکای [[مشرکین]] را [[نفی]] می‌کند. پس از آن، به مسئله سوم پرداخته، وضع منتهی شدن [[خلقت]] و [[تدبیر]] عالم به خدای تعالی و [[زنده کردن]] [[مردگان]] و خنداندن و [[گریاندن]] و اغناء و اقناء و [[تعذیب]] و [[دعوت]] و [[انذار]] را توصیف نموده، [[سوره]] را با اشاره به مسئله معاد و امر به سجده و عبادت ختم می‌کند.