خشوع در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

همین‌طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ}}، فرموده: آیا [[زمان]] و هنگام آن برای [[مؤمنین]] نرسیده است که برای ذکر خدای تعالی هنگامی که [[آیات]] او جلّ و [[علا]] بر ایشان [[تلاوت]] می‌شود، دل‌هایشان نرم گردد و وقت آن نرسیده است که چون خدای تعالی آنان را با کتاب نازل شده [[حق]] [[تذکر]] داده و آنها را [[موعظه]] و [[نصیحت]] می‌کند، دل‌هایشان رقّت آورد، و اینکه [[قرآن کریم]] در حالی‌که از نزد [[خدای تعالی]] نازل گردیده، بنا بر اینکه ذکر است و [[حق]]، از [[مؤمنین]] خُشُوع را می‌طلبد، قال [[الله]] تعالی: {{متن قرآن|اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتَابًا مُتَشَابِهًا مَثَانِيَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَى ذِكْرِ اللَّهِ}}<ref>«خداوند است که بهترین گفتار را (به گونه) کتابی (با آیاتی) همانند دوگانه (یعنی مکرّر) فرو فرستاده است؛ پوست‌های آنان که از پروردگار خویش می‌هراسند از آن به لرزه می‌افتد سپس با یاد خداوند پوست‌ها و دل‌هاشان نرم می‌شود» سوره زمر، آیه ۲۳.</ref>، وقال: {{متن قرآن|الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ}}<ref>«مؤمنان، تنها آن کسانند که چون یاد خداوند پیش آید دل‌هاشان بیمناک می‌شود» سوره انفال، آیه ۲.</ref>، قال: {{متن قرآن|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ}}<ref>«مؤمنان، تنها آن کسانند که چون یاد خداوند پیش آید دل‌هاشان بیمناک می‌شود و چون آیات او را بر آنان بخوانند بر ایمانشان می‌افزاید و بر پروردگارشان توکّل می‌کنند» سوره انفال، آیه ۲.</ref><ref>بصائر، ج۴۴، ص۱۲۲.</ref>.

در [[تفسیر نمونه]] فی قوله تعالی: {{متن قرآن|خَاشِعِينَ لِلَّهِ}}، فرموده: آنها در برابر [[فرمان خدا]] [[تسلیم]] و خاضعند و همین [[خضوع]] آنها است که [[انگیزه]] [[ایمان واقعی]] شده و میان آنها و تعصّب‌های جاهلانه جدایی افکنده است<ref>تفسیر نمونه، ج۳، ص۲۳۲.</ref>.