برهان امانت: تفاوت میان نسخه‌ها

در این قسمت، کبرای قیاس و تلازم میان موضوع و محمول قضیه [[اثبات]] می‌گردد؛ به این ترتیب که خداوند از یک سو انسان را امانتی بزرگ می‌شناسد که می‌باید از خود به خوبی [[حفاظت]] نماید و امانت را ارزان از دست ندهد؛ از سوی دیگر، کسانی را که در حفظ امانت کوتاهی کردند و در آن [[خیانت]] نمودند، زشت‌ترین و کم‌ارزش‌ترین [[مخلوقات]] برمی‌شمرد و به [[تندی]] به آنان [[وعید]] [[عذاب]] می‌دهد: {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا أُولَئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ}}<ref>«کافران از اهل کتاب و مشرکان در آتش دوزخ‌اند، جاودانه در آنند، آنانند که بدترین آفریدگانند» سوره بینه، آیه ۶.</ref>.

[[ارزش]] گوهر وجودی [[انسان]]، طیّ مباحث [[قرآنی]] و در ذیل [[آیه امانت]]، با تفصیل بیشتری بررسی می‌شود. در اینجا فقط به این نکته اشاره می‌شود که در میان همه [[مخلوقات]]، [[خداوند]] تنها انسان را مشرّف به نفخه [[روح]] خود نمود و به ملائک امر نمود که در مقابل او [[سجده]] نمایند. {{متن قرآن|فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ}}<ref>«پس هنگامی که او را باندام برآوردم و در او از روان خویش دمیدم، برای او به فروتنی در افتید!» سوره حجر، آیه ۲۹.</ref>.