مشعرالحرام: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==جستارهای وابسته== +== جستارهای وابسته ==)) |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)) |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
*در [[قرآن]] نیز از این مکان یاد شده و [[خداوند]] توصیه فرموده که در مشعر الحرام [[خدا]] را یاد کنید{{متن قرآن|فَإِذَا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفَاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ}}<ref>پس چون از عرفات رهسپار شدید در مشعر الحرام خداوند را یاد کنید؛ سوره بقره، آیه ۱۹۸.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگنامه دینی (کتاب)|فرهنگنامه دینی]]، ص۲۰۶.</ref>. | *در [[قرآن]] نیز از این مکان یاد شده و [[خداوند]] توصیه فرموده که در مشعر الحرام [[خدا]] را یاد کنید{{متن قرآن|فَإِذَا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفَاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ}}<ref>پس چون از عرفات رهسپار شدید در مشعر الحرام خداوند را یاد کنید؛ سوره بقره، آیه ۱۹۸.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگنامه دینی (کتاب)|فرهنگنامه دینی]]، ص۲۰۶.</ref>. | ||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
* [[پرونده:13681040.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگنامه دینی (کتاب)|'''فرهنگنامه دینی''']] | * [[پرونده:13681040.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگنامه دینی (کتاب)|'''فرهنگنامه دینی''']] | ||
نسخهٔ ۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۳:۵۲
مقدمه
- مَشعر نام سرزمینی کوهستانی است در شرق مکه، میان عرفات و مِنی که حجاج روز نهم ذی حجه، پس از آنکه تا غروب در صحرای عرفه میمانند، به سمت مشعر حرکت میکنند و باید تا طلوع آفتاب در آن صحرا بمانند، سپس به مِنی بروند. "وقوف در مشعر" در حالت احرام، یکی از اعمال واجب در حج تمتع است.
- مشعر منطقهای است که اطرافش کوه است و در آنجا مسجدی بزرگ وجود دارد و سرزمین عبادت و نیایش است و به سبب احترام و به قداستش "مشعر الحرام" گفته میشود. به مشعر، "مُزدَلفه" هم گفته میشود.
- در قرآن نیز از این مکان یاد شده و خداوند توصیه فرموده که در مشعر الحرام خدا را یاد کنید﴿فَإِذَا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفَاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ﴾[۱][۲].
منابع
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ پس چون از عرفات رهسپار شدید در مشعر الحرام خداوند را یاد کنید؛ سوره بقره، آیه ۱۹۸.
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگنامه دینی، ص۲۰۶.