ایلاء: تفاوت میان نسخه‌ها

۱٬۰۹۲ بایت حذف‌شده ،  ‏۹ مارس ۲۰۲۲
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۴: خط ۴:


==مقدمه==
==مقدمه==
واژه ایلاء از ریشه «ا ـ ل ـ ی» به معنای [[سوگند]] یاد کردن به طور مطلق <ref>ترتیب العین، ص۵۱ ـ ۵۲، «الی»؛ مجمع البحرین، ج ۱، ص۹۵، «الو».</ref> یا سوگندی است که اقتضای [[مسامحه]] و کوتاهی درباره کار مورد سوگند داشته باشد <ref>مفردات، ص۸۴، «الی».</ref> و در اصطلاح [[فقه]] سوگند زوج بر ترک آمیزش با [[همسر]] دائمی است که با وی مباشرت کرده باشد، به طور مطلق یا [[مقید]] به زمانی بیش از ۴ ماه. <ref>تفسیر قرطبی، ج۳، ص۶۹ - ۷۰؛ التعریفات، ص۵۹؛ جواهرالکلام، ج ۳۳، ص۲۹۷.</ref> پیشینه ایلاء به [[عصر جاهلیت]]  باز می‌گردد که زوج برای زیان رساندن به همسر خود، بر ترک آمیزش با وی تا مدتی سوگند یاد می‌کرد و با این کار او را هم از [[حق]] استمتاع با خود و هم از حق [[ازدواج]] با دیگری [[محروم]] می‌کرد و گاه پس از پایان مدت باز سوگند را تکرار می‌کرد. <ref>التفسیر الکبیر، ج ۶، ص۸۵؛ تفسیر قرطبی، ج ۳، ص۶۸؛ الفقه الاسلامی، ج ۹، ص۷۰۶۹.</ref> این [[سنت]] [[ناپسند]] [[جاهلی]] مدتی پس از [[اسلام]] نیز ادامه داشت؛ لیکن در [[سال ۴ هجری]] با [[نزول آیات]] {{متن قرآن|لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَاءُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«کسانی که سوگند می‌خورند با همسران خود آمیزش نکنند ، باید چهار ماه انتظار کشند، پس اگر بازگشتند خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۲۲۶.</ref>، {{متن قرآن|وَإِنْ عَزَمُوا الطَّلَاقَ فَإِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ}}<ref>«و اگر آهنگ طلاق کردند بی‌گمان خداوند شنوایی داناست» سوره بقره، آیه ۲۲۷.</ref> برداشته شد و برای [[حمایت]] از [[حقوق]] زوجه، [[احکام]] ایلاء [[تشریع]] گردید.
ایلاء عبارت است از [[سوگند]] یاد کردن شوهر بر ترک آمیزش در قُبُل با [[همسر]] دائمی خود برای همیشه یا بیشتر از چهار ماه به قصد زیان رساندن به او. <ref>جواهر الکلام ۳۳/ ۲۹۷</ref> و در [[فقه]] بابی مستقل است؛ هر چند از آن در بابهای [[نکاح]]، [[یمین]] و کفّارات نیز به مناسبت سخن گفته‏اند.


برخی [[مفسران]] در [[شأن نزول آیات]] {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَزِينَتَهَا فَتَعَالَيْنَ أُمَتِّعْكُنَّ وَأُسَرِّحْكُنَّ سَرَاحًا جَمِيلًا}}<ref>«ای پیامبر! به همسرانت بگو: اگر خواستار زندگی این جهان و آرایه‌های آن هستید بیایید شما را برخوردار سازم و با شیوه‌ای نیکو رهایتان کنم» سوره احزاب، آیه ۲۸.</ref>، {{متن قرآن|وَإِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْمُحْسِنَاتِ مِنْكُنَّ أَجْرًا عَظِيمًا}}<ref>«و اگر خدا و پیامبرش و سرای واپسین را می‌خواهید، بی‌گمان خداوند برای نیکوکاران شما پاداشی سترگ آماده کرده است» سوره احزاب، آیه ۲۹.</ref> گفته‌اند که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در پی درخواست [[نفقه]] و وسایل [[زندگی]] از سوی برخی از [[همسران]] خود، بر ترک مباشرت یک‌ ماهه با آنان سوگند یاد کرد؛<ref>مجمع البیان، ج ۸، ص۵۵۴؛ تفسیر قرطبی، ج ۳، ص۶۸؛ الدرالمنثور، ج ۶، ص۵۹۶. </ref> ولی بر فرض [[صحت]] این ماجرا، با توجه به نبودن شرایط ایلای اصطلاحی در این مورد نمی‌توان آن را مصداق ایلاء دانست.<ref>[[حسین علی‌پور|علی‌پور، حسین]]، [[ایلاء (مقاله)|مقاله «ایلاء»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم ]]، ج۵، ص ۱۸۲ - ۱۸۳.</ref>
== ارکان ==
#'''صیغه:''' ایلاء با هر لفظ صریح در مضمون ایلاء تحقق می‏‌یابد. در تحقّق آن با الفاظ کنایی [[اختلاف]] است. ایلاء به هر زبانی، هرچند غیر [[عربی]] محقّق می‏‌گردد. قسم باید به یکی از نام‌های [[خداوند]]، و [[انگیزه]] ایلاء کننده باید زیان رساندن به همسر خویش باشد، و چنانچه به [[مصلحت]] [[زن]] باشد، [[حکم]] ایلاء را ندارد، بلکه [[حکم]] قسم بر آن مترتّب می‏‌گردد. <ref>جواهر الکلام ۳۳/ ۲۹۸ ـ ۳۰۳</ref> ایلاء با قسم بر ترک آمیزش، به کمتر از چهار ماه منعقد نمی‏‌شود. <ref>جواهر الکلام ۳۳/ ۳۰۹</ref> در اینکه ایلاء مشروط، صحیح است یا [[باطل]]، [[اختلاف]] است. <ref>جواهر الکلام ۳۳/ ۳۰۱ ـ ۳۰۲</ref>
#'''ایلاء کننده و ایلاء شونده:''' ایلاء کننده باید بالغ، [[عاقل]] و مختار باشد. و از روی قصد ایلاء کند. در ایلاء شونده، زوجه بودن، تحقق عمل آمیزش و بنابر قول مشهور دائمی بودن زوجیّت ـ مقابل موقّت ـ شرط است. <ref>جواهر الکلام ۳۳/ ۳۰۴ ـ ۳۰۸</ref>


== شرایط تحقق ایلا ==
==[[احکام]] کلّی ==
پس از وقوع ایلاء، چنانچه [[زن]] نزد [[حاکم شرع]] [[شکایت]] بَرَد، [[حاکم]]، نخست مرد را چهار ماه مهلت می‌‏دهد تا [[رجوع]] کند و بعد از آمیزش، کفّاره دهد. به قول مشهور، این مدّت ـ که مدّت تربّص نام دارد ـ از هنگام شکایت زن نزد حاکم [[محاسبه]] می‏‌شود، نه از [[زمان]] ایلاء. مدّت تربّص، [[حقّ]] شوهر است و زن در آن مدّت، [[استحقاق]] درخواست رجوع ندارد.
 
پس از سپری شدن مدّت یاد شده، چنانچه مرد رجوع نکند، حاکم او را به [[طلاق]] یا رجوع وادار می‏‌کند، و در صورت [[استنکاف]] [[زندانی]] می‏‌شود و در [[خوردن و آشامیدن]] بر او سخت گرفته می‏‌شود تا یکی از دو کار را بپذیرد. <ref>جواهر الکلام ۳۳/ ۳۱۱ ـ ۳۱۵</ref> [[رجوع]] شخص [[قادر]] بر آمیزش، به دخول در [[فرج]] به مقدار ختنه‌گاه، و رجوع [[ناتوان]] از آمیزش به علّت وجود مانعی، به اظهار زبانی قصد رجوع است<ref>جواهر الکلام ۳۳/ ۳۳۰.</ref>.<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۱، صفحه ۷۸۵-۷۸۶.</ref>


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==
خط ۱۴: خط ۱۹:
== منابع ==
== منابع ==
{{منابع}}
{{منابع}}
# [[پرونده: 000056.jpg|22px]] [[حسین علی‌پور|علی‌پور، حسین]]، [[ایلاء (مقاله)|مقاله «ایلاء»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۵''']]
# [[پرونده:1368945.jpg|22px]] [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|'''فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}


۱۱۵٬۳۵۵

ویرایش