←آیه تبلیغ
| خط ۳۱: | خط ۳۱: | ||
پاسخ: مسأله [[یهودیان]] و [[مسیحیان]] در سال دهم [[هجرت]] حل شده بود و همه آنها یا [[تسلیم]] [[مسلمانان]] شده و یا [[تسلیم]] [[مسلمانان]] شده و یا مجبور به [[هجرت]] گشته بودند؛ بنابراین، طبق آنچه در [[آیه]] ۴۱ [[سوره]] [[مائده]] آمده است، [[ترس]] و [[بیم]] [[پیامبر]]{{صل}} از [[مسلمانان]] و [[ایمان]] آورندگان بود، نه از بیگانگان از [[اسلام]] {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ لَا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ مِنَ الَّذِينَ قَالُوا آمَنَّا بِأَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ}}<ref>«ای پیامبر! آنان که در کفر شتاب میورزند تو را اندوهگین نکنند، همان کسانی که به زبان میگفتند ایمان آوردهایم در حالی که دلهاشان ایمان نیاورده است» سوره مائده، آیه ۴۱.</ref> <ref>ر.ک: آیات ولایت در قرآن، ص ۳۲.</ref>. | پاسخ: مسأله [[یهودیان]] و [[مسیحیان]] در سال دهم [[هجرت]] حل شده بود و همه آنها یا [[تسلیم]] [[مسلمانان]] شده و یا [[تسلیم]] [[مسلمانان]] شده و یا مجبور به [[هجرت]] گشته بودند؛ بنابراین، طبق آنچه در [[آیه]] ۴۱ [[سوره]] [[مائده]] آمده است، [[ترس]] و [[بیم]] [[پیامبر]]{{صل}} از [[مسلمانان]] و [[ایمان]] آورندگان بود، نه از بیگانگان از [[اسلام]] {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ لَا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ مِنَ الَّذِينَ قَالُوا آمَنَّا بِأَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ}}<ref>«ای پیامبر! آنان که در کفر شتاب میورزند تو را اندوهگین نکنند، همان کسانی که به زبان میگفتند ایمان آوردهایم در حالی که دلهاشان ایمان نیاورده است» سوره مائده، آیه ۴۱.</ref> <ref>ر.ک: آیات ولایت در قرآن، ص ۳۲.</ref>. | ||
'''ارتباط این [[آیه]] با قبل و بعد:''' برخی گفتهاند: سیاق [[آیات]] قبل و بعد، که درباره [[اهل کتاب]] است، تناسبی با مسأله [[امامت]] و [[خلافت]] ندارد، این دوگانگی با [[بلاغت]] و [[فصاحت قرآن]] سازگار نیست.<ref>تفسیر المنار، ج ۶، ص ۴۶۶.</ref> پاسخ: [[آیات قرآن]] تدریجاً و به مناسبتهای مختلف نازل شده است، به همین [[دلیل]] دیده میشود که یک [[سوره]] درباره مسائل مختلفی سخن میگوید، بخشی از آن درباره یک حادثه [[تاریخی]] است بخشی دیگر درباره حکمی از [[احکام]] [[شریعت اسلامی]] است، بخشی با [[منافقان]] سخن میگوید و بخشی [[مؤمنان]] را مخاطب قرار میدهد. [[دلیل]] این تنوّع محتوای [[سوره]] همان است که گفته شد: [[قرآن]] تدریجاً و بر حسب نیازها و ضرورتها و در وقایع مختلف نازل شده است و هرگز به شکل یک کتاب کلاسیک نیست که موضوع واحدی را، که از پیش تعیین شده، دنبال کند<ref>آیات ولایت در قرآن، ص ۴۹. </ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)|معارف و عقاید ۵]] ص </ref> | '''ارتباط این [[آیه]] با قبل و بعد:''' برخی گفتهاند: سیاق [[آیات]] قبل و بعد، که درباره [[اهل کتاب]] است، تناسبی با مسأله [[امامت]] و [[خلافت]] ندارد، این دوگانگی با [[بلاغت]] و [[فصاحت قرآن]] سازگار نیست.<ref>تفسیر المنار، ج ۶، ص ۴۶۶.</ref> پاسخ: [[آیات قرآن]] تدریجاً و به مناسبتهای مختلف نازل شده است، به همین [[دلیل]] دیده میشود که یک [[سوره]] درباره مسائل مختلفی سخن میگوید، بخشی از آن درباره یک حادثه [[تاریخی]] است بخشی دیگر درباره حکمی از [[احکام]] [[شریعت اسلامی]] است، بخشی با [[منافقان]] سخن میگوید و بخشی [[مؤمنان]] را مخاطب قرار میدهد. [[دلیل]] این تنوّع محتوای [[سوره]] همان است که گفته شد: [[قرآن]] تدریجاً و بر حسب نیازها و ضرورتها و در وقایع مختلف نازل شده است و هرگز به شکل یک کتاب کلاسیک نیست که موضوع واحدی را، که از پیش تعیین شده، دنبال کند<ref>آیات ولایت در قرآن، ص ۴۹. </ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)|معارف و عقاید ۵]] ص </ref> | ||
==[[آیه اکمال]]== | ==[[آیه اکمال]]== | ||