اسید بن احیحه: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۱) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۲) |
||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
او فرزند [[احیحة بن أمیة بن خلف]]<ref>ر.ک: ابن ماکولا، پاورقی، ج۱، ص۶۵.</ref> و در شمار [[مسلمة]] الفتح بود. [[ابن حجر]] بدون اشاره به عملکرد وی، از او در بخش اول کتاب [[الاصابه]] یاد کرده است<ref>ابن حجر، ج۱، ص۱۸۸ و ۲۳۳.</ref>. | او فرزند [[احیحة بن أمیة بن خلف]]<ref>ر.ک: ابن ماکولا، پاورقی، ج۱، ص۶۵.</ref> و در شمار [[مسلمة]] الفتح بود. [[ابن حجر]] بدون اشاره به عملکرد وی، از او در بخش اول کتاب [[الاصابه]] یاد کرده است<ref>ابن حجر، ج۱، ص۱۸۸ و ۲۳۳.</ref>. | ||
«زمعه» و «علی»، دو فرزند اسید بودند و علی (ابوریحانه) در شمار [[اصحاب]] [[معاویه]] و از [[مخالفان]] [[عبدالله بن زبیر]] بود که به [[فرمان]] [[عبدالملک بن مروان]] از [[حجاز]] به [[شام]] رفت و با [[لشکر]] [[یزید بن معاویه]] و [[حجاج]] در [[نبرد]] با ابن زبیر [[همکاری]] کرد<ref>ابن ماکولا، ج۳، ص۳۴۰؛ ابن عساکر، ج۴۱، ص۲۶۰.</ref> | «زمعه» و «علی»، دو فرزند اسید بودند و علی (ابوریحانه) در شمار [[اصحاب]] [[معاویه]] و از [[مخالفان]] [[عبدالله بن زبیر]] بود که به [[فرمان]] [[عبدالملک بن مروان]] از [[حجاز]] به [[شام]] رفت و با [[لشکر]] [[یزید بن معاویه]] و [[حجاج]] در [[نبرد]] با ابن زبیر [[همکاری]] کرد<ref>ابن ماکولا، ج۳، ص۳۴۰؛ ابن عساکر، ج۴۱، ص۲۶۰.</ref><ref>[[حسین حسینیان مقدم|حسینیان مقدم، حسین]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|مقاله «اسید بن احیحه»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص:۷۸.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
نسخهٔ ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۳۸
مقدمه
او فرزند احیحة بن أمیة بن خلف[۱] و در شمار مسلمة الفتح بود. ابن حجر بدون اشاره به عملکرد وی، از او در بخش اول کتاب الاصابه یاد کرده است[۲].
«زمعه» و «علی»، دو فرزند اسید بودند و علی (ابوریحانه) در شمار اصحاب معاویه و از مخالفان عبدالله بن زبیر بود که به فرمان عبدالملک بن مروان از حجاز به شام رفت و با لشکر یزید بن معاویه و حجاج در نبرد با ابن زبیر همکاری کرد[۳][۴]
منابع
پانویس
- ↑ ر.ک: ابن ماکولا، پاورقی، ج۱، ص۶۵.
- ↑ ابن حجر، ج۱، ص۱۸۸ و ۲۳۳.
- ↑ ابن ماکولا، ج۳، ص۳۴۰؛ ابن عساکر، ج۴۱، ص۲۶۰.
- ↑ حسینیان مقدم، حسین، مقاله «اسید بن احیحه»، دانشنامه سیره نبوی ج۲، ص:۷۸.