عیب: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

واژه [[عیب]] به معنای [[بدی]] و نقصان است<ref>لغت‌نامه دهخدا.</ref>. [[قرآن کریم]] نیز همین معنا را ذکر کرده است<ref>{{متن قرآن|أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَهَا وَكَانَ وَرَاءَهُمْ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا}} «امّا آن کشتی از آن مستمندانی بود که (با آن) در دریا کار می‌کردند؛ بر آن شدم به آن آسیب رسانم چون در پی آن پادشاهی بود که هر کشتی (بی‌آسیب) را به زور می‌گرفت» سوره کهف، آیه ۷۹.</ref>. [[امام علی]] {{ع}} فرمود: عاقل‌ترین [[مردم]] کسی است که بر عیب خود [[بینا]] و نسبت به عیب دیگران [[نابینا]] باشد<ref>غررالحکم، ج۲، ص۴۴۵.</ref>.

یکی از [[صفات خداوند]] [[عیب‌پوشی]] است و این امر موجب ایجاد [[اعتماد]] و [[آرامش]] در [[جامعه]] است. [[امام سجاد]] {{ع}} عرضه می‌‌دارد: «خداوندا! تو را [[حمد]] و [[سپاس]] می‌گویم که بر عیب‌های من پرده کشیدی و رسوایم نساختی»<ref>نیایش شانزدهم.</ref>. مفهوم مشابه این [[دعا]] در [[نیایش سی و چهارم]] آمده است.

[[امام چهارم]] {{ع}}، آشکار شدن [[عیوب]] [[انسان]] را زمینه‌ساز [[تحقیر]] [[شخصیت]] و [[تضعیف]] [[منزلت]] او می‌داند و می‌فرماید: «خداوندا! مرا به امری [[فرومایه]] یا نقیصه‌ای که [[قدر]] و [[منزلت]] من حقیر گرداند و بدان [[مقام]] و [[مرتبت]] خویش از کف بدهم گرفتار منمای»<ref>نیایش چهل‌و‌هفتم.</ref>.<ref>الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین {{ع}}، نشر الهادی، قم، ۱۴۱۸؛ صحیفه سجادیه، عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ غررالحکم؛ عبدالواحد تمیمی آمدی، دفتر تبلیغات اسلامی، قم، ۱۳۶۶، قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، دارالقرآن الکریم، قم، ۱۳۷۳؛ لغت‌نامه، علی‌اکبر دهخدا، انتشارات دانشگاه تهران، تهران، ۱۳۷۴.</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «عیب»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۴۰.</ref>