محاربه با خدا: تفاوت میان نسخه‌ها

“محاربه با [[خدا]] و رسول” در ظاهر، مبین [[تقابل]] صریح و [[قاطع]] [[اعتقادی]] و عملی با [[دین]] و [[منطق]] مؤمنانه است. به لحاظ مصداق “محاربه” بیشتر به [[فساد]] در [[زمین]] از طریق اخلال در [[نظم]] و [[امنیت عمومی]]، و ارتکاب اعمالی همچون اخاذی، راهزنی، [[غصب]]، [[گردن‌کشی]]، [[تهدید]]، زورگیری و امثال آن [[تفسیر]] شده است. [[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر آیه]] ۳۳ [[سوره مائده]] می‌نویسد: منظور از محاربه با خدا و رسول، [[افساد]] در زمین از [[راه]] اخلال به امنیت عمومی و راهزنی است، چون امنیت عمومی وقتی خلل می‌پذیرد که [[خوف]] عمومی و [[ناامنی]] جای [[امنیت]] را بگیرد و [[محارب]] بر حسب طبع وقتی می‌تواند چنین خوفی در [[جامعه]] پدید آورد که [[مردم]] را با [[اسلحه]] تهدید به [[قتل]] کند و به همین جهت است که در [[سنت]] نیز محاربه و فساد در [[ارض]] به چنین عملی یعنی به [[شمشیر]] کشیدن و مثل آن تفسیر شده است<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۳۳.</ref>؛ از این‌رو، واژه محاربه و حرب به عنوان یک مفهوم عام دارای [[صبغه]] [[غالب]] [[رفتاری]]، هر چند با قلمرویی محدودتر از گستره معنایی واژه “صد”، طیف وسیعی از [[اعمال]] مجرمانه و ظالمانه را که پیامد آن اخلال در نظم و امنیت عمومی است، دربر می‌گیرد. روشن است ارتکاب هر یک از اعمال مجرمانه فوق، به معنای زیر پانهادن چندین [[ارزش اخلاقی]] و [[حقوقی]] مورد توصیه و تأکید [[دین]] و مورد [[انتظار]] [[جامعه انسانی]] است. عنوان هراس‌انگیز “محاربه با [[خدا]] و رسول” و لحن [[آیات]] مربوط همگی معرف گویایی از بزرگی و شدت [[تباهی]] این سنخ [[انحراف‌ها]] و آثار ویرانگر آن برای جامعه انسانی است. این تعبیر و تعبیرهای مشابه، نمایانگر اهتمام و توجه [[اسلام]] به [[حفاظت]] و [[پاسداری]] از [[نظم]] و [[امنیت اجتماعی]] به عنوان اساسی‌ترین نیاز [[جامعه مطلوب]] [[انسانی]] است. عنوان “عداوت” و “شقاق” با خدا و [[رسول]] نیز در برخی آیات علاوه بر [[قرابت]] معنایی با واژه محاربه، به انواع و درجات دیگری از [[فساد اجتماعی]] دلالت دارد<ref>[[سید حسین شرف‌الدین|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص۱۶۱.</ref>.