حزن در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن ') |
|||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
== حزن و اندوه برای اولیای دین == | == حزن و اندوه برای اولیای دین == | ||
{{همچنین|عزاداری}} | {{همچنین|عزاداری}} | ||
یادآوری [[غصب حقوق امامان]]{{عم}} از سوی [[حاکمان ستمگر]] و ابراز اندوه بر آن، بهویژه در [[عید فطر]] و [[عید قربان]]،<ref>کشف الغطاء، ج ۳، ص۲۶۸</ref> و اظهار اندوه در [[مصائب]] وارد شده بر [[خاندان پیامبر]]{{صل}}، بهویژه [[امام حسین]]{{ع}} و بخصوص در [[روز عاشورا]]،<ref>وسائل الشیعة، ج ۱۴، ص۵۰۰</ref> [[مستحب]] است. [[زیارت]] [[حضرت سید الشّهداء]]{{ع}} با حال [[حزن]] مستحب است.<ref>الدروس الشرعیة، ج ۲، ص۱۲</ref> همچنین بر [[استحباب]] [[روزه]] گرفتن در روز عاشورا به [[انگیزه]] اظهار اندوه بر [[مصیبت]] آن حضرت ادّعای [[اجماع]] شده است، | یادآوری [[غصب حقوق امامان]]{{عم}} از سوی [[حاکمان ستمگر]] و ابراز اندوه بر آن، بهویژه در [[عید فطر]] و [[عید قربان]]،<ref>کشف الغطاء، ج ۳، ص۲۶۸</ref> و اظهار اندوه در [[مصائب]] وارد شده بر [[خاندان پیامبر]]{{صل}}، بهویژه [[امام حسین]]{{ع}} و بخصوص در [[روز عاشورا]]،<ref>وسائل الشیعة، ج ۱۴، ص۵۰۰</ref> [[مستحب]] است. [[زیارت]] [[حضرت سید الشّهداء]]{{ع}} با حال [[حزن]] مستحب است.<ref>الدروس الشرعیة، ج ۲، ص۱۲</ref> همچنین بر [[استحباب]] [[روزه]] گرفتن در روز عاشورا به [[انگیزه]] اظهار اندوه بر [[مصیبت]] آن حضرت ادّعای [[اجماع]] شده است، لکن برخی متأخّران آن را [[حرام]] و بسیاری از معاصران [[مکروه]] دانستهاند <ref>مستند العروة (الصوم)، ج ۲، ص۳۰۲ ـ ۳۰۳؛ جواهر الکلام، ج ۱۷، ص۱۰۵؛ العروة الوثقی، ج ۲، ص۲۴۲</ref>. | ||
== حزن در تلاوت قرآن == | == حزن در تلاوت قرآن == | ||
{{همچنین|تلاوت قرآن}} | {{همچنین|تلاوت قرآن}} | ||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
== حزن در قضاوت == | == حزن در قضاوت == | ||
{{همچنین|قضاوت}} | |||
در حال اندوهگینی بر [[کرسی]] [[قضاوت]] نشستن [[کراهت]] دارد.<ref>جواهر الکلام، ج ۴۰، ص۸۱؛ قواعد الاحکام، ج ۳، ص۴۶۲</ref> | در حال اندوهگینی بر [[کرسی]] [[قضاوت]] نشستن [[کراهت]] دارد.<ref>جواهر الکلام، ج ۴۰، ص۸۱؛ قواعد الاحکام، ج ۳، ص۴۶۲</ref> | ||
== نماز نافله در حالت حزن == | == نماز نافله در حالت حزن == | ||
{{همچنین|نماز نافله}} | |||
ترک [[نافله]] در حالت غمگینی جایز است، بدین معنا که تأکیدی بر انجام دادن این [[عمل]] مستحب در حالت یاد شده نیست.<ref>مستند الشیعة، ج ۵، ص۴۲۸.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۱، صفحه ۷۲۱-۷۲۲.</ref> | ترک [[نافله]] در حالت غمگینی جایز است، بدین معنا که تأکیدی بر انجام دادن این [[عمل]] مستحب در حالت یاد شده نیست.<ref>مستند الشیعة، ج ۵، ص۴۲۸.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۱، صفحه ۷۲۱-۷۲۲.</ref> | ||
نسخهٔ کنونی تا ۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۱
این مدخل زیرشاخهٔ بحث حزن است. حزن از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: حزن در لغت - حزن در قرآن - حزن در فقه اسلامی - حزن در معارف دعا و زیارات - حزن در معارف و سیره سجادی - حزن در معارف و سیره نبوی - پرسش مرتبط نداردحزن و اندوه برای اولیای دین
یادآوری غصب حقوق امامان(ع) از سوی حاکمان ستمگر و ابراز اندوه بر آن، بهویژه در عید فطر و عید قربان،[۱] و اظهار اندوه در مصائب وارد شده بر خاندان پیامبر(ص)، بهویژه امام حسین(ع) و بخصوص در روز عاشورا،[۲] مستحب است. زیارت حضرت سید الشّهداء(ع) با حال حزن مستحب است.[۳] همچنین بر استحباب روزه گرفتن در روز عاشورا به انگیزه اظهار اندوه بر مصیبت آن حضرت ادّعای اجماع شده است، لکن برخی متأخّران آن را حرام و بسیاری از معاصران مکروه دانستهاند [۴].
حزن در تلاوت قرآن
«تلاوت قرآن با صوت حزین»[۵] و همدردی با مصیبت دیدگان و کاستن از اندوه آنان با کلمات تسلّیبخش،[۶] مستحب است.
حزن در قضاوت
نماز نافله در حالت حزن
ترک نافله در حالت غمگینی جایز است، بدین معنا که تأکیدی بر انجام دادن این عمل مستحب در حالت یاد شده نیست.[۸].[۹]
منابع
پانویس
- ↑ کشف الغطاء، ج ۳، ص۲۶۸
- ↑ وسائل الشیعة، ج ۱۴، ص۵۰۰
- ↑ الدروس الشرعیة، ج ۲، ص۱۲
- ↑ مستند العروة (الصوم)، ج ۲، ص۳۰۲ ـ ۳۰۳؛ جواهر الکلام، ج ۱۷، ص۱۰۵؛ العروة الوثقی، ج ۲، ص۲۴۲
- ↑ المبسوط، ج ۸، ص۲۲۷؛ کشف الغطاء، ج ۳، ص۴۶۱
- ↑ تحریر الوسیلة، ج ۱، ص۹۵
- ↑ جواهر الکلام، ج ۴۰، ص۸۱؛ قواعد الاحکام، ج ۳، ص۴۶۲
- ↑ مستند الشیعة، ج ۵، ص۴۲۸.
- ↑ هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۱، صفحه ۷۲۱-۷۲۲.