پامنبری: تفاوت میان نسخه‌ها

«پامنبری» از اصطلاحات [[مجالس عزاداری]] است و به فرد یا افرادی گفته می‌شود که در مجالس عزاداری همراه واعظ یا مداح حاضر می‌شوند و هنگام سخنرانی یا [[مداحی]] پایین [[منبر]] می‌نشینند و [[وظیفه]] کمک‌رسانی به واعظ و روضه‌خوان در «گرم کردن» و اداره بهتر مجلس و برقراری ارتباط با مستمعان را برعهده دارند. دهخدا می‌نویسد: شاگرد [[روضه]] خوان که پیش از استاد، به پای [[منبر]] ابیاتی در [[مصائب]] [[اهل بیت]] خواند. روضه‌خوان که پای [[منبر]] ایستد و اشعار صیبت خواند. آنکه... در فاصله فرود آمدن آخوندی از [[منبر]] و بر شدن آخوند دیگر، پای [[منبر]] [[ایستاده]] یا نشسته [[نوحه]] و اشعار مرثیه به آواز خواند<ref>لغت نامه، دهخدا</ref> به [[جوان]] یا نوجوانی که شبکلاهی بر سر نهاده، در پای [[منبر]] می‌نشست و گاه‌گاهی صدا در صدای [[واعظ]] انداخته، یا سخنان او را زمزمه می‌کرد، پامنبری گفته می‌شد. این افراد غالبا از [[فرزندان]] یا [[خویشان]] [[واعظ]] بودند که جهت آمادگی فن سخنرانی به مجلس آورده می‌شدند<ref>تاریخ تکایا و عزاداری قم، مهدی عباسی، ص ۱۷.</ref>.<ref>ر.ک: [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۹۲.</ref>