(صفحهای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==سلمان بن یشکر== بنی سلمان از شاخههای قبیله مذحج و در شمار قبایل قحطانی است<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۲۹۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب...» ایجاد کرد)
(۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱:
خط ۱:
{{مدخل مرتبط
#تغییر_مسیر [[بنیسلمان (ابهامزدایی)]]
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}
==[[سلمان بن یشکر]]==
بنی سلمان از شاخههای [[قبیله مذحج]] و در شمار [[قبایل قحطانی]] است<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۲۹۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۳۷</ref> که [[نسب]] از سلمان بن یشکر بن ناجیة بن مراد میبرند.<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۳۴؛ قلقشندی، نهایة الارب فی معرفه انساب العرب، ج۱، ص۲۹۲؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۱۲۷.</ref> از این [[طایفه]] جز اطلاعاتی که در ذیل [[ترجمه]] برخی از شخصیتهای بنام این [[قوم]] آمده، خبری در دست نیست. بر این اساس، [[عراق]]<ref>محمد عبدالقادر بامطرف، جامع شمل اعلام المهاجرین المنتسبین الی الیمن و قبائلهم، ج۲، ص۵۲۹.</ref> و به خصوص [[کوفه]]<ref>ر.ک: ابن عماد حنبلی، شذرات الذهب، ج۱، ص۳۰۴؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۳۲۹.</ref> از جمله [[مساکن]] این [[جماعت]] در دوران [[اسلامی]] بوده، چندان که در جریان حوادث دوران [[حکومت علی]]{{ع}}<ref>دینوری، الاخبار الطوال، ص۱۶۵؛ نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۱۱۵و ۱۸۸-۱۸۹؛ ابن جوزی المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۱۲۲.</ref> و نیز [[قیام عاشورا]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۳۴.</ref> از حضور تنی چند از آنان سخن به میان آمده است.
از برجستهترین شخصیتها و [[رجال]] این قوم میتوان به نام [[عبیدة بن عمرو سلمانی]] اشاره کرد.<ref>ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۱۲۷؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۱۱۱. برخی منابع از او با عنوان عبیدة بن قیس سبلمانی یاد کردهاند. (ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۵۲؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۴۰.)</ref> او که مکنی به ابومسلم یا [[ابوعمرو]] بود،<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۳، ص۱۰۲۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۳۲۸.</ref> دو سال قبل از [[رحلت]] [[نبی مکرم اسلام]]{{صل}} [[اسلام]] آورد اما در دیدار با حضرت توفیقی به دست نیاورد.<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۳، ص۱۰۲۳؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۳، ص۴۴۸.</ref> [[عبیده بن عمرو]] را از کبار [[تابعین]]<ref>نویری، نهایة الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۰۲؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۳، ص۴۴۸.</ref> و از بزرگترین [[فقهای کوفه]]<ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۵، ص۴۸۲.</ref> گفتهاند و وی را در امر [[قضاوت]]، همتای [[شریح قاضی]] دانستهاند.<ref>ابن عماد حنبلی، شذرات الذهب، ج۱، ص۳۰۴؛ ابن جوزی المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۱۲۲.</ref> او در شمار [[اصحاب]] [[عبدالله بن مسعود]]<ref>ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۳۲۹؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۳، ص۴۴۸.</ref> -بلکه از بارزترین آنها-<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۳، ص۱۰۲۳؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۳۸۰.</ref> قرار داشت از این رو از سوی برخی منابع با تعابیری نظیر «یفتنون [[الناس]]»<ref>ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۸، ص۳۲۹. برخی منابع کلمه «یقرئون» را هم بر «یفتنون» افزودهاند. (ابن جوزی المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۱۲۲؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۵، ص۴۸۲.)</ref> [[مذمت]] شدهاند. [[عبیده]] در ایام [[خلافت عمر بن خطاب]]، مدتی عهده دار [[منصب قضاوت]] در [[کوفه]] بود.<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ، ص۸۸.</ref> وی در وقایع ایام [[حکومت علی]]{{ع}} نقش پر رنگی ایفا نمود. در جریان [[جنگ صفین]] و پیش از حرکت [[سپاه]] حضرت به سوی [[شام]]، [[عبیدة بن عمرو]] و همراهانش که جملگی از [[یاران]] [[ابن مسعود]] بودند نزد [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} رفتند و گفتند: «ما با شما رهسپار میشویم اما نه در [[لشکرگاه]] شما، بلکه اردوگاهی جداگانه برپا خواهیم نمود و در کار شما و [[شامیان]] مینگریم پس هر گاه دیدیم یکی از دو طرف به کاری که بر او [[حلال]] نیست، دست یازید یا گردنکشی و ظلمی از او سر زد، بر ضد او وارد [[کارزار]] میشویم». علی{{ع}} نیز با این سخن موافقت فرمود.<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۱۱۵.</ref> عبیده و دیگر [[قراء]] کوفه و شام پس از مواجهه دو سپاه در [[صفین]]، جهت [[جلوگیری از جنگ]] به تکاپو افتادند و بارها بین [[سپاه معاویه]] و علی{{ع}} تردد کردند<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۱۸۸-۱۸۹؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۲۵۸.</ref> تا مانع از وقوع [[جنگ]] شوند و چون موفقیتی کسب نکردند، [[عبیده سلمانی]] همراه با چهار صد تن از [[قراء]] [[کوفه]] نزد [[امام]]{{ع}} آمدند و ضمن اعتراف به فضل ایشان، گفتند که درباره این [[جنگ]] دچار [[شک و تردید]] شدهاند و از حضرت خواستند تا ایشان را از جنگ معاف دارد و آنان را جهت [[مرزبانی]] به یکی از مرزها گسیل دارد تا به امر [[جهاد]] بپردازند. علی{{ع}} هم، ایشان را به مرزبانی [[ری]] و [[قزوین]] فرستاد.<ref>دینوری، الاخبار الطوال، ص۱۶۵.</ref> [[عبیدة بن عمرو سلمانی]] را همچنین از همراهان امام{{ع}} در [[جنگ با خوارج]] در [[نهروان]] گفتهاند.<ref>ابن جوزی المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۱۲۲.</ref> در یکی از مواقف این جنگ، زمانی که [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} جهت [[نبرد با خوارج]] حرکت کرده بود و در موضعی به [[سخنرانی]] ایستاده، [[حدیثی]] از پیش گویی [[رسول خدا]]{{صل}} درباره [[خوارج]] و اوصاف آنها بیان فرمود، به پا خواست و ضمن [[تأیید]] سخنان حضرت، [[شهادت]] داد که این سخن را از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} شنیده است.<ref>ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۷، ص۲۹۰.</ref> در میادین [[کارگزاری]] [[حضرت علی]]{{ع}} نیز، برخی منابع از [[ولایت]] یافتن [[عبیده]] بر منطقه [[فرات]] خبر دادهاند.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۱۷۶.</ref> در منابع [[شیعی]] از [[عبیدة بن عمرو]] به عنوان یکی از [[اولیاء]] و [[دوستان امام]] علی{{ع}} و از [[خواص اصحاب]] ایشان<ref>محمد صالح مازندرانی، شرح اصول کافی، ج۷، ص۹۶. نیز ر.ک: نمازی شاهرودی، مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۵، ص۲۰۱. شیخ طوسی(ره) هم از عبیده سلمانی به عنوان یکی از راویان و اصحاب علی{{ع}} نام برده است. (شیخ طوسی، رجال، ص۷۱)</ref> یاد شده است.
علاوه بر [[عبیده سلمانی]]، از [[ابودویله حارث بن عبدالله]] [[شاعر]]<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۳۴.</ref> و [[حیان بن حارث]] از [[اصحاب]] و [[یاران امام حسین]]{{ع}} و از شهدای واقعه عظیم و دلخراش [[کربلا]]،<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۳۴.</ref> به عنوان دیگر [[رجال]] و مشاهیر بنام [[بنی سلمان بن یشکر]] نام برده شده است.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.
== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
