←مقدمه
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
بارخدایا، اگر بگریزم، مرا [[طلب]] کنی و مرا درخواهی یافت. پس اینک در برابر تو [[خاضع]] و [[ذلیل]] و سرافکنده ایستادهام. اگر عذابم کنی، [[شایسته]] آنم و این –ای [[پروردگار]] من- از سوی [[عدل]] تو است. و اگر [[عفو]] کنی، از دیرباز مشمول عفو تو بودهام و تو [[جامه]] [[عافیت]] خود بر پیکر من پوشیدی. | بارخدایا، اگر بگریزم، مرا [[طلب]] کنی و مرا درخواهی یافت. پس اینک در برابر تو [[خاضع]] و [[ذلیل]] و سرافکنده ایستادهام. اگر عذابم کنی، [[شایسته]] آنم و این –ای [[پروردگار]] من- از سوی [[عدل]] تو است. و اگر [[عفو]] کنی، از دیرباز مشمول عفو تو بودهام و تو [[جامه]] [[عافیت]] خود بر پیکر من پوشیدی. | ||
بارخدایا، تو را [[سوگند]] میدهم به نامهای نهانیات؛ نامهایی که جز تو کس آنها را نداند، و به [[شکوه]] و جلالت که در پس پردههای [[عزت]] پوشیده شده، که بر این [[جان]] بیتاب و این مشت استخوان [[ناتوان]] رحم آوری: کسی که [[طاقت]] تاب آفتابت را ندارد پس چسان طاقت تاب [[آتش]] دوزخت را داشته باشد؟ کسی که [[تحمل]] بانگ رعد تواش نیست، چگونه تحمل بانگ [[قهر]] تواش باشد؟ ای [[خداوند]]، بر من رحم کن، که من مردی حقیرم و کم ارج. [[عذاب]] کردن من به [[قدر]] ذرهای هم به [[عظمت]] پادشاهیات نخواهد افزود و اگر میدانستم که عذاب من به عظمت پادشاهیات خواهد افزود، از تو میخواستم که مرا به تحمل آن [[شکیبایی]] دهی و خود خواهان آن زیادت میبودم. ولی نه ای خداوند، قدرتت بیشتر و [[پادشاهی]] تو گستردهتر از آن است که [[فرمانبرداری]] [[فرمانبرداران]] بر آن بیفزاید یا [[نافرمانی]] [[نافرمانان]] از آن بکاهد. | بارخدایا، تو را [[سوگند]] میدهم به نامهای نهانیات؛ نامهایی که جز تو کس آنها را نداند، و به [[شکوه]] و جلالت که در پس پردههای [[عزت]] پوشیده شده، که بر این [[جان]] بیتاب و این مشت استخوان [[ناتوان]] رحم آوری: کسی که [[طاقت]] تاب آفتابت را ندارد پس چسان طاقت تاب [[آتش]] دوزخت را داشته باشد؟ کسی که [[تحمل]] بانگ رعد تواش نیست، چگونه تحمل بانگ [[قهر]] تواش باشد؟ ای [[خداوند]]، بر من رحم کن، که من مردی حقیرم و کم ارج. [[عذاب]] کردن من به [[قدر]] ذرهای هم به [[عظمت]] پادشاهیات نخواهد افزود و اگر میدانستم که عذاب من به عظمت پادشاهیات خواهد افزود، از تو میخواستم که مرا به تحمل آن [[شکیبایی]] دهی و خود خواهان آن زیادت میبودم. ولی نه ای خداوند، قدرتت بیشتر و [[پادشاهی]] تو گستردهتر از آن است که [[فرمانبرداری]] [[فرمانبرداران]] بر آن بیفزاید یا [[نافرمانی]] [[نافرمانان]] از آن بکاهد. بر من رحم آور ای مهربانترین مهربانان. از [[گناه]] من درگذر ای صاحب جلالت و اکرام. [[توبه]] من بپذیر که تو توبهپذیر و [[مهربانی]]". | ||
بر من رحم آور ای | |||
در این [[مناجات]] [[زیبا]] دو نکته خیلی چشمگیر است؛ نخست آنکه [[عذاب الهی]] با آن شدت و غلظتی که دارد عین عدل است و خداوند به هیچکسی [[ظلم]] نمیکند. و دیگر آنکه در پایان مناجات، [[امام]] ما را درس [[محبت]] و [[عشق]] میدهد؛ [[بنده]] [[محب]] حتی اگر در [[آتش]] [[عذاب]] [[محبوب]] قرار گیرد، چیزی از [[محبت]] وی کم نمیشود. براستی چنین مرتبهای از محبت خدا جز در مکتب اهلبیت در کجا یافت میشود؟<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش پنجاهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۵۱۳.</ref> | در این [[مناجات]] [[زیبا]] دو نکته خیلی چشمگیر است؛ نخست آنکه [[عذاب الهی]] با آن شدت و غلظتی که دارد عین عدل است و خداوند به هیچکسی [[ظلم]] نمیکند. و دیگر آنکه در پایان مناجات، [[امام]] ما را درس [[محبت]] و [[عشق]] میدهد؛ [[بنده]] [[محب]] حتی اگر در [[آتش]] [[عذاب]] [[محبوب]] قرار گیرد، چیزی از [[محبت]] وی کم نمیشود. براستی چنین مرتبهای از محبت خدا جز در مکتب اهلبیت در کجا یافت میشود؟<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش پنجاهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۵۱۳.</ref> | ||