افضلیت امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

از بین [[روایات]] فراوانی که در منابع [[فریقین]] درباره محبوبیت و مقام و [[منزلت]] ویژه [[سید الشهداء]] نزد [[رسول خدا]] {{صل}} صادر شده است به سخنان [[رسول خدا]] {{صل}} در اظهار [[محبت]] شدید و کمال اتصال روحی نسبت به [[امام حسین]] {{ع}} اشاره می‌کنیم: [[حاکم نیشابوری]] در المستدرک [[علی]] الصحیحین در [[نقلی]] که مورد [[تأیید]] و تصحیح دیگر [[حدیث]] شناسان [[اهل سنت]] قرار گرفته است از یکی از [[اصحاب پیامبر]] {{صل}} [[نقل]] می‌کند: {{عربی|"رأیت رسول الله {{صل}} و هو حامل الحسین بن علی و هو یقول: اللهم إنی أحبه فأحبه"}}<ref>حاکم نیشابوری ذیل حدیث می‌نویسد: {{عربی|"هذا حدیث صحیح الإسناد، و لم یخرجاه و قد روی بإسناد فی الحسن مثله، و کلا هما محفوظان"}}. المستدرک علی الصحیحین، ج ۳، ص ۱۷۷.</ref>. [[احمد حنبل]] هم در مسند و هم در [[فضائل]] الصحابه به [[حدیث]] معروف حسین منی و انا من [[حسین]] را [[نقل]] کرده است که [[پیامبر]] {{صل}} در جمع [[اصحاب]] که با هم به یک مهمانی می‌رفتند، [[حسین]] {{ع}} را که کودکی بود در آغوش [[محبت]] خود گرفته و بوسید و فرمود: {{متن حدیث|حُسَيْنٌ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الْأَسْبَاطِ}}<ref>مسند احمد، ج ۴، ص ۱۷۲.</ref>.  

این [[حدیث]] را ـ که نهایت اتصال روحی و [[معنوی]] بین [[امام حسین]] {{ع}} و [[رسول خدا]] {{صل}} را می‌رساند ـ [[بخاری]] در دو کتاب خود<ref>الادب المفرد، ص ۸۸ و التاریخ الکبیر، ج ۸، ص ۴۱۴.</ref> و [[ترمذی]]<ref>سنن ترمذی، ج ۵، ص ۳۲۴.</ref> و [[ابن ماجه]]<ref>سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۵۱.</ref> و [[حاکم نیشابوری]]<ref>مستدرک، ج ۳، ص ۱۷۷.</ref> و دیگر نویسندگان معتبر [[اهل سنت]]<ref>ر. ک: احقاق الحق و إزهاق الباطل، ج ۱۱، ص ۲۶۵ و منابع شیعی مانند: الارشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج ۲، ص ۱۲۷ و بحار الأنوار، ج ۳۷، ص ۷۴.</ref> [[نقل]] کرده و مورد نظر و دقت شارحان نیز قرار گرفته است. [[پیام]] روشن این [[رفتار]] [[رسول خدا]] که حاکی از [[آینده نگری]] و دور اندیشی آن حضرت {{صل}} نسبت به [[امت اسلامی]] و [[رفتار]] آنان با [[امام حسین]] {{ع}} است، از دید آنان نیز مخفی نمانده است.

[[رسول اکرم]] {{صل}} در پرتو [[نور]] [[وحی]]، آنچه را بین [[حسین]] و {{ع}} و قاتلین آن [[سرور]] واقع شدنی بود می‌دانست و لذا مخصوصا نام [[حسین]] {{ع}} را برد و فهماند که او و [[حسین]] {{ع}} از [[حدیث]] وجوب محبت و [[حرمت]] تعرض و محاربه، چون شخص واحدند و [[رسول خدا]] {{صل}} به منظور تأکید بر همین [[اتحاد]] و یگانگی فرمودند: هر که [[حسین]] را [[دوست]] بدارد [[خدا]] را [[دوست]] داشته، زیرا [[محبت]] [[حسین]]، محبت رسول خدا و محبت رسول خدا، محبت خداست<ref>ر. ک: مبارک فوری، تحفه الاحوزی بشرح جامع ترمذی، ج ۱۰، ص ۱۹۰. {{عربی|"قوله: حسین منی و إنا من حسین قال القاضی: کأنه {{صل}} بنور الوحی ما سیحدث بینه و بین القوم فخصه بالذکر أنهما کالشیء الواحد فی وجوب المحبة و حرمة التعرض المحاربة، و أکد ذلک بقوله "أحب الله من أحب حسینا" فإن محبتة الرسول و محبة الرسول محبة الله"}}.</ref>.

سبط هم به معنای [[فرزند]] زاده و نوه است. در این [[حدیث]] [[رسول خدا]] می‌خواهد انتساب [[حسین]] {{ع}} را با خود مورد تاکید قرار دهد و هم به معنای [[قبیله]] است. [[اسباط]] [[بنی‌اسرائیل]] به عنوان [[نبی]]، [[هدایت الهی]] را بر عهده داشتند و [[رسول خدا]] {{صل}} در مقام تشبیه می‌فرماید: [[حسین]] {{ع}} هادی الهی است در [[امت]] من، مانند [[اسباط]] [[بنی‌اسرائیل]] و یا می‌فرماید: استمرار نسل [[پیامبر]] {{صل}} مانند استمرار نسل [[فرزندان]] [[یعقوب]] است و [[حسین]] {{ع}} به تنهایی خود یک [[امت]] است مانند [[ابراهیم]] که یک [[امت]] بود<ref>ر.ک: همان و نهایه ابن اثیر ماده سبط. شرباصی در کتاب حفیده الرسول، ص ۴۰، در شرح حدیث می‌نویسد: معنای سبط جماعت و قبیله است و شاید معنای حدیث این باشد که حسین در رفعت و بلندی مقام، مرتبه و جایگاه یک امت را دارد یا این که اجر و ثواب او مثل اجر یک امت است برای عظمت و فضیلت کاری که از او صادر شد.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۲۷-۳۱.</ref>