جز
جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع'
(صفحهای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = بنیأوس | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == بنی السمیعه از قبایل قحطانی<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ص۶۰؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵.</ref> و از فروعات و شاخههای...» ایجاد کرد) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
جز (جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع') |
||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
بنی السمیعه از [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ص۶۰؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵.</ref> و از | بنی السمیعه از [[قبایل قحطانی]]<ref>قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ص۶۰؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵.</ref> و از فروع و شاخههای [[قبیله]] بزرگ اوساند که [[نسب]] از مالک بن لوذان بن عمرو بن عوف بن مالک بن اوس میبرند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴؛ خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۵۲؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۳۲؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۵۵ نیز ر.ک: بتی، تذکرة الالباب بأصول الانساب، ص۱۲۱؛ تقی الدین مقریزی، إمتاع الأسماع بما للنبی من الأحوال و الأموال و الحفدة و المتاع، ج۹، ص۱۷۵. ضمن این که برخی منابع، از طوایف بنی عوف و بنی ثعلبه و بنی لوذان بن عمرو بن عوف بن مالک بن اوس تحت عنوان «بنی السمیعه» (قلقشندی، نهایة الارب فی معرفة انساب العرب، ص۱، ص۶۰) و بعضی دیگر، از عمرو بن عوف بن مالک بن اوس (ابن عبد ربه، العقد الفرید، ج۳، ص۳۲۶) یاد کردهاند. نویری هم از طوایف بنی لوذان و بنی ثعلبه و بنی حبیب و بنی عوف فرزندان عمرو بن عوف بن مالک بن اوس به عنوان بنی السمیعه (نویری، نهایة الارب فی فنون الادب، ج۲، ص۳۱۵)</ref>. به [[خاندان]] مالک بن لوذان، «بنی السمیعه» نیز گفته میشود<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۷۶؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۲۸؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵.</ref>. سمیعه نام مادر مالک بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. در دوران [[جاهلی]] به این [[طایفه]]، «بنی الصّمّاء» میگفتند. صمّاء(یعنی:کر - [[ناشنوا]]) [[لقب]] زنی از [[قبیله مزینه]] بود که به مالک بن لوذان شیر داده بود. پس از [[اسلام]]، [[رسول خدا]]{{صل}} با [[تغییر]] این لقب، آنان را «بنی السمیعه» نامیدند<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۷۶؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵؛ المزی، تهذیب الکمال، ج۱۷، ص۱۶۴. نیز ر.ک: تقی الدین مقریزی، إمتاع الأسماع بما للنبی من الأحوال و الأموال و الحفدة و المتاع، ج۹، ص۱۷۵؛ ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۳۲.</ref>. مالک بن لوذان فرزندانی به اسامی عرفطه، عامر، [[نجده]]، زید، عبدالاشهل و جذیمه داشت<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref> که [[نسل]] او را در [[زمین]] انتشار دادند. لازم به یادآوری است که برخی منابع از [[طایفه]] ای دیگر در [[انصار]] با نام مشابه [[بنی لوذان بن عمرو بن عوف]] از [[بنی نجار]] [[خزرج]] خبر دادهاند که عدم خلط مباحث آنها، دقت مضاعف [[محققان]] [[محترم]] را میطلبد. | ||
بنی السمیعه نیز بمانند بسیاری دیگر از [[قبایل]] و [[طوایف]] [[عرب]]، از شعب و شاخههای متعددی شکل یافته بود که از مهمترین آنها میتوان از بنی عرفطه و بنی الاشهل بن مالک یاد کرد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. این [[قوم]] نیز، به مانند دیگر [[اقوام]] [[انصاری]] خود، در [[مدینه]] ساکن بودند. [[سمهودی]] منطقه [[بازار]] رکیح را محل اقامت این قوم ذکر کرده و به نقل از ابن زباله ([[محمد بن حسن مخزومی]]، معروف به ابن زباله، مؤلف کتاب «[[اخبار]] المدینه»، م. حدود ۲۰۰ [[هجری]]) از اختصاص دژی به نام «السعدان» در موضعی به نام «الربع» به ایشان خبر داده است<ref>سمهودی، وفاء الوفاء بأخبار دار المصطفی، ج۱، ص۱۵۵.</ref>. [[پس از ظهور اسلام]] و در پی انجام [[فتوحات اسلامی]]، جمع زیادی از آنان به مناطق دیگر از جمله [[شام]]<ref>ر.ک: خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۵۵؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۲۷؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵.</ref> و شهرهای مختلف آن از جمله [[دمشق]]<ref>ر.ک: ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۵۳۰.</ref> و [[حمص]]<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۱۷، ص۱۶۵. نیز ر.ک: ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۳، ص۹۲۶؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۵۲۹؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۴، ص۲۶۵.</ref> [[مهاجرت]] کردند. [[مصر]] نیز از دیگر مراکز عمده حضور برخی اقوام بنی السمیعه، بهویژه [[فرزندان]] [[عرفطة بن مالک بن لوذان]] بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. | بنی السمیعه نیز بمانند بسیاری دیگر از [[قبایل]] و [[طوایف]] [[عرب]]، از شعب و شاخههای متعددی شکل یافته بود که از مهمترین آنها میتوان از بنی عرفطه و بنی الاشهل بن مالک یاد کرد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. این [[قوم]] نیز، به مانند دیگر [[اقوام]] [[انصاری]] خود، در [[مدینه]] ساکن بودند. [[سمهودی]] منطقه [[بازار]] رکیح را محل اقامت این قوم ذکر کرده و به نقل از ابن زباله ([[محمد بن حسن مخزومی]]، معروف به ابن زباله، مؤلف کتاب «[[اخبار]] المدینه»، م. حدود ۲۰۰ [[هجری]]) از اختصاص دژی به نام «السعدان» در موضعی به نام «الربع» به ایشان خبر داده است<ref>سمهودی، وفاء الوفاء بأخبار دار المصطفی، ج۱، ص۱۵۵.</ref>. [[پس از ظهور اسلام]] و در پی انجام [[فتوحات اسلامی]]، جمع زیادی از آنان به مناطق دیگر از جمله [[شام]]<ref>ر.ک: خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۵۵؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۴۲۷؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۵۵.</ref> و شهرهای مختلف آن از جمله [[دمشق]]<ref>ر.ک: ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۵۳۰.</ref> و [[حمص]]<ref>المزی، تهذیب الکمال، ج۱۷، ص۱۶۵. نیز ر.ک: ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۳، ص۹۲۶؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۳۴، ص۵۲۹؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۴، ص۲۶۵.</ref> [[مهاجرت]] کردند. [[مصر]] نیز از دیگر مراکز عمده حضور برخی اقوام بنی السمیعه، بهویژه [[فرزندان]] [[عرفطة بن مالک بن لوذان]] بود<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۷۴.</ref>. | ||