نفی سبیل در قرآن: تفاوت میان نسخهها
←آیه نفی سبیل
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
در [[تفسیر المیزان]] آمده است: معنای [[آیه]] این است که [[حکم]] از امروز به نفع [[مؤمنین]] و علیه کافران است و تا ابد نیز چنین خواهد بود و هرگز به عکس نمیشود و این خود اعلامی است به [[منافقین]] که دیگر برای ابد از اینکه به [[هدف]] شوم خود برسند [[مأیوس]] باشند و بدانند که به [[حکم]] این [[آیه]] در همه دورهها، بالاخره فتح و [[پیروزی]] از آن [[مؤمنین]] و علیه [[کافران]] خواهد بود. احتمال هم دارد که [[نفی سبیل]] اعم از [[تسلط]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] باشد. به این معنا که [[کفار]] نه در دنیا مسلط بر [[مؤمنین]] میشوند و نه در آخرت و مؤمنین به [[اذن خدا]] دائماً غالبند، البته تا زمانی که ملتزم به لوازم ایمان خود باشند<ref>المیزان، ج۵، ص۱۱۶.</ref>. | در [[تفسیر المیزان]] آمده است: معنای [[آیه]] این است که [[حکم]] از امروز به نفع [[مؤمنین]] و علیه کافران است و تا ابد نیز چنین خواهد بود و هرگز به عکس نمیشود و این خود اعلامی است به [[منافقین]] که دیگر برای ابد از اینکه به [[هدف]] شوم خود برسند [[مأیوس]] باشند و بدانند که به [[حکم]] این [[آیه]] در همه دورهها، بالاخره فتح و [[پیروزی]] از آن [[مؤمنین]] و علیه [[کافران]] خواهد بود. احتمال هم دارد که [[نفی سبیل]] اعم از [[تسلط]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] باشد. به این معنا که [[کفار]] نه در دنیا مسلط بر [[مؤمنین]] میشوند و نه در آخرت و مؤمنین به [[اذن خدا]] دائماً غالبند، البته تا زمانی که ملتزم به لوازم ایمان خود باشند<ref>المیزان، ج۵، ص۱۱۶.</ref>. | ||
در [[تفسیر نمونه]] آمده است: کلمه [[سبیل]] به اصطلاح از قبیل نکره در سیاق [[نفی]] است و معنی عموم را میرساند و از [[آیه]] استفاده میشود که کافران نه تنها از نظر منطق بلکه از نظر نظامی، [[سیاسی]]، [[فرهنگی]]، [[اقتصادی]] و خلاصه از هیچ نظر بر افراد با [[ایمان]]، چیره نخواهند شد و اگر [[پیروزی]] آنها را بر [[مسلمانان]] در میدانهای مختلف با چشم خود میبینیم به خاطر آن است که بسیاری از مسلمانان مؤمنان واقعی نیستند و | در [[تفسیر نمونه]] آمده است: کلمه [[سبیل]] به اصطلاح از قبیل نکره در سیاق [[نفی]] است و معنی عموم را میرساند و از [[آیه]] استفاده میشود که کافران نه تنها از نظر منطق بلکه از نظر نظامی، [[سیاسی]]، [[فرهنگی]]، [[اقتصادی]] و خلاصه از هیچ نظر بر افراد با [[ایمان]]، چیره نخواهند شد و اگر [[پیروزی]] آنها را بر [[مسلمانان]] در میدانهای مختلف با چشم خود میبینیم به خاطر آن است که بسیاری از مسلمانان مؤمنان واقعی نیستند و راه و رسم [[ایمان]] و [[وظائف]] و [[مسئولیتها]] و رسالتهای خویش را به کلی فراموش کردهاند؛ زیرا نه خبری از [[اتحاد]] و [[اخوت اسلامی]] در میان آنان است و نه [[جهاد]] به معنی واقعی کلمه انجام میدهند و نه [[علم]] و [[آگاهی]] لازم را (که [[اسلام]] آن را از لحظه تولد تا لحظه مرگ بر همه لازم شمرده است) دارند و چون چنانند طبعاً چنینند! جمعی از [[فقها]] در مسائل مختلف به این آیه برای عدم تسلط کفار بر [[مؤمنان]] از نظر [[حقوقی]] [[استدلال]] کردهاند و با توجه به عمومیتی که در آیه دیده میشود این [[توسعه]]، چندان بعید به نظر نمیرسد <ref>تفسیر نمونه، ۴، ص۱۷۶.</ref>. | ||
برخی [[مفسران]] گفتهاند: مستفاد از ظاهر آیه که نکره در سیاق نفی است افاده عموم میباشد و مطلق سبیل را در برمیگیرد لکن مفاد جعل، جعل تکوینی نیست؛ زیرا هم مخالف واقعیتهای خارجی و [[حسی]] است، چون ما [[غلبه]] [[کفّار]] را بر مسلمانان مشاهده میکنیم و از طرفی با بخش دیگر آیه مخالف است که میفرماید: {{متن قرآن|وَإِنْ كَانَ لِلْكَافِرِينَ نَصِيبٌ}}<ref>«و اگر کافران را بهرهای باشد» سوره نساء، آیه ۱۴۱.</ref>، بلکه مراد جعل تشریعی است که [[خداوند]] هیچگونه حقی به [[کفار]] نداده است؛ نه در [[دنیا]] و نه در [[آخرت]] و بنابراین هر چه [[ظلم]] و [[اذیت]] نسبت به [[مؤمنین]] نمودند [[مسئول]] و معاقب خواهند بود، هم عقوبات [[دنیوی]] و هم [[اخروی]]<ref>اطیب البیان، ج۴، ص۲۴۶.</ref>. | برخی [[مفسران]] گفتهاند: مستفاد از ظاهر آیه که نکره در سیاق نفی است افاده عموم میباشد و مطلق سبیل را در برمیگیرد لکن مفاد جعل، جعل تکوینی نیست؛ زیرا هم مخالف واقعیتهای خارجی و [[حسی]] است، چون ما [[غلبه]] [[کفّار]] را بر مسلمانان مشاهده میکنیم و از طرفی با بخش دیگر آیه مخالف است که میفرماید: {{متن قرآن|وَإِنْ كَانَ لِلْكَافِرِينَ نَصِيبٌ}}<ref>«و اگر کافران را بهرهای باشد» سوره نساء، آیه ۱۴۱.</ref>، بلکه مراد جعل تشریعی است که [[خداوند]] هیچگونه حقی به [[کفار]] نداده است؛ نه در [[دنیا]] و نه در [[آخرت]] و بنابراین هر چه [[ظلم]] و [[اذیت]] نسبت به [[مؤمنین]] نمودند [[مسئول]] و معاقب خواهند بود، هم عقوبات [[دنیوی]] و هم [[اخروی]]<ref>اطیب البیان، ج۴، ص۲۴۶.</ref>. | ||